Titulus. XII.

exteriora: eo ꝙ poſſunt homini euenire preter eitentionem ⁊ reſpectu horum poteſt homo dici bn̄naturatus ⁊ bene fortunatus a deo gubernatus:⁊ ab angelo cuſtoditus. A celo aūt ꝓpter diſpoſitionem relictā ī corꝑe dr̄ homo non ſolū bene vl̓ male fortunatus: ſed etiā bn̄ vel male naturatꝰ. Tho. īiij. contra gētiles. c. lxxxix. Contingit ergo error circa fortunam: qn̄ .ſ. quis eſtimat etiam bona virtualia eſſe a fortuna: ⁊ hec eſt īſania falſa: vel cuꝫ quisponit ſpem vel finem ſuum ī bonis exterioribꝰ fortune: ⁊ hec eſt vanitas. Sꝫ beatus ait. p̄s. xxxix. cutus eſt nomen dn̄i ſpes eius: ⁊ non re. in va. ⁊ inſafal. Hꝫ .n. fortuna circa bona ip̄a exteriora de ꝗbꝰeſt: ſex defectus ⁊ ideo non ſperandū in eis.Primo defectuꝫ imꝑmiſſibilitatis.PrimumSecundo defectum equitatis.defectuꝫ .ſ.īpermiſciTertio defectum veritatis.Quarto defectum ſtabilitatis.bilitatꝭ qd̓Quinto defectum fidelitatis.habeat forSexto defectum ꝑfectibilitatis.tuna patꝫ:qꝛ nullus ē ī hac vita ita bene fortunatus qn̄ ī aliquo ſit male fortunatus. Boetius de philoſophica conſolatione. Nullus eſt tā cōpoſite felicitatꝭ ꝗnin aliquo cū ſua fortuna rixet̉. Salomon fuit felix⁊ glorioſus in regno ſuo: ⁊ tn̄ in ſenectute ſua īſurrexerūt guerre contra eum vt pꝫ. iij. Reg. xi. Octauianus imꝑator fuit ita fortunatus vt diceretuer d̓eo in prouerbio. Nec melior Traiano: nec feliciorOctauiano: ꝗ tn̄ non habuit filiū cui dimitteret īperiū. Huius rationē aſſignat Aug. dicens. Deusfelicitatibus terrenis amaritudines īmiſcet vt aliaq̄ratur .ſ. felicitas cuius dulcedo non eſt fallax.Secūdus eſt defectus eꝗtatis ſeu rectitudinis: inqͣꝫtum ſ. boni videntur male fortunati ⁊ mali benefortunati ẜm illud p̄s. lxxij. Ecce peccatores ipſi etabundantes in ſeculo obtinuerūt diuitias. Et deſctīs dicitur Sap̄. iij. Tanqͣꝫ in fornace .ſ. tribulationis probauit electos dn̄s. Un̄ Greg. in. xv. moral̓.ait. Preſentis vite proſꝑitas īnocentie teſtis nō eſtqꝛ multi ad ꝑhenne vitaꝫ ꝑ flagella redeunt: ⁊ pleriqꝫ ad inſinita ſupplicia perducendi ſine flagellomoriuntur. Et Aug. Nihil infelicius felicitate peccantium: qua penalis nutritur impunitas: ⁊ malavoluntas eius velut hoſtis interior roborat̉. xxiij.q. i. Paratus circa finem. ¶ Tertius ē defectus veritatis. Multa enī credimus eſſe fortuita que nōſunt vt opera bona vel mala ex quibus aliquis p̄miatur vel punitur in vita iſta: vt ꝙ quis furetuvnde poſtea ſuſpenditur: vel qꝛ aliquis inſiſtat vttutibus ⁊ ſcīe: vnde exaltatur. Et econtra multa attribuūt homines induſtrie humane que ſunt fortuita: vel ita inherent tp̄alibus ac ſi amitti non poſſint. Aug. Magne virtutis eſt cū felicitate luctari.Magne felicitatis eſt a felicitate non vinci. Quartus eſt defectus ſtabilitatis. Nā bōa fortune huiꝰmundi parum durant. p̄s. xxxvi. Uidi īpiū ſuperexaltatum ⁊ eleuatū ſicut cedrus libani: ⁊ tranſiui.ſ. ꝑ cōſideratōem ⁊ ecce non erat: q̄ſiui eū ⁊ non in

uentus ē locus eius. Alexāder magnus ī breui deuicto Dario oīum obtinuit munitiones ⁊ regna: ⁊poſt duodecī ānos cognouit ꝙ moreretur: ⁊ tuncomnia amiſit: primo Macha. primo. Innocentiusde vilitate conditionis humane ait. Subito cū nōſuſpicatur: infortunium accidit: calamitas irruit.moribus īuadit: mors intercipit: quā nullus euadit. Et vt dicit Boetius de phyloſophica conſolatōne. In omni aduerſitate fortune infelliciſſimum īfortunij genus eſt fuiſſe felicem. Quintus eſt defectus fidelitatis vel diſcretionis. Nam pagani fortunam cecam appellant ⁊ pingunt: eo ꝙ paſſim inquoſlibet incurrens ſine vllo examine meritoruꝫ⁊ ad bonos ⁊ ad malos venit. Tullius de amicitiaFortuna non modicū ignaros multos excecauit.Non aūt ipſa fortuna ceca eſt: ſed eos cecos plerūqꝫ efficit quos complexa eſt. Et Seneca. Fortunaei cui multum fauet ſtultum efficit. Econtrario fac̄prudens. Nam vt ait Seneca. Fortune inſtabilitas prudentis animū non conquaſſat. Nam virtuoſus neqꝫ bona fortuna extollitur: qꝛ nulluꝫ bonum exterius eſt quod ipſe multum appretietur:neqꝫ mala fortuna deprimitur: qꝛ de nullo malotantum contriſtatur ꝙ deuiet propter illud a viarationis. Sextus eſt defectus perfectibilitatis.Nam perfectum eſt cui nihil deeſt. Nullus autemeſt in vita preſēti cui non deſit aliquid: ⁊ cui ſufficiat quod habet. Et precipue qui habet bona fortune multis indiget ad conſeruandum ea: nec deſūtel cure ⁊ timores inquietantes. Exemplum de tyranno Siculo Dionyſio qui fecit ſuſpendere gladium acutiſſimū in filo tenuiſſimo ſuper caput cuiuſdam ſui amici inuitati ad conuiuium ſuum nobiliſſimum: ꝗ vnum bolum non potuit ſumere ſine maximo timore: ne gladius deſuper cadens occideret eum. Ex quo opere oſtendit tyrannus ci qͣꝫimperfectus ⁊ miſer eſſet ſtatus eius: quem ille vmagnificum cōmendarat. Beatus ergo qui nō reſpexit in hiꝰ vanitates ⁊ inſanias ſalſas. Rayne.Item ſcienduꝫ ꝙ bona fortuna eſt aliquid ſine ratione: qꝛ .ſ. impetus ille queꝫ bene fortunati ſequitur: non eſt factus a ratione ſed a deo vel angele vl̓celo. Ꝙ autem ille impetus quem ſequuntur bene fortunati ſit ſine ratiōe. patet: qꝛ ſi ab aliquo bene fortunato queratur quare ſequitur talem impetum: neſcit reddere rationeꝫ: ſed dicet hoc facio qꝛſic dictat mihi cor. Et ita pro ratione dictamen cordis ⁊ bene placitum voluntatis aſſignabit dicensita placet mihi: ita dictauit mihi cor. Item ſcd̓o notandum ꝙ bene fortunatis non expedit conſiliariCuius ratio eſt: qꝛ tales bene fortunati habent deum directorem: ſeu ſequuntur inſtinctum ſuperiorem qui eſt melior omni conſilio ⁊ intellectu humano. Ratio autem humana multotiens eſt impeditiua bone fortune: quia ſine ratione exiſtentesſunt magis fortunati: et magis ſequuntur bonumfinem: ex eo ꝙ magis ſequuntur diuinos inſtinctus. Item ſciendum ꝙ bona fortuna excedit ⁊ ſu-