Titulus. III.

alicui pauꝑi niſi recipiens interī eēt effectus pauper. Si v̓o ſit error alicuiꝰ alterius conditionis:puta qꝛ te ſctm̄ credo cum non ſis: ⁊ iō dono tibivel credo celebraturū te miſſas: ⁊ iō do tibi dicitur ꝙ ſi receptori conſtat de p̄ciſa ītentione dantꝭ.ſ. qꝛ aliter non daret niſi conditio ſubeēt: talis error obligat ad reſtituendum receptu: aut ad ſufficienter ſupplendū per ſe vel per aliū ītentioneꝫdantis quorū rō eſt: qꝛ cum res ī iſtum n̄ tranſeat niſi eo mō quo dans vult tranſferre ſi non exiſtat conditio ī ipſum res non tranſfert̉. Alij verodicunt ꝙ ad reſtitutionem talis error non obligat niſi ipſa conditio circa quā errat̉ eēt cā motiua ⁊ finalis dationis talis: qd̓ ꝓbant per ſil̓e. Dotibi centum libras: qꝛ credo te eſſe amicū meumdato ꝙ accipiens n̄ ſit amicus meus non obligatur ad reſtōneꝫ. Si aūt amicitia ſit cā ꝓpter quādo tibi centum libras .ſ. ſi ſis amicus meus: niſiamicus fueris obligaris ad reſtōnem. Ex his pꝫꝙ queſtores ſancti Antonij vel alij ꝗcunqꝫ nullo mō pn̄t retīere ſibi ea que illis pauperibus vl̓locis ꝓ quibus dantur petunt: qꝛ hic eſſet errorperſone: veruntū qꝛ nll̓s tenet̉ ꝓprijs ſtipendijsmilitare: nec cās alioruꝫ agere ad expenſas ſuasdico ꝙ pn̄t tales viuere ſuꝑ queſtus quos faciunt ⁊ pōt eis moderatum ſalariuꝫ dari: hec ille.Illa v̓o que dant̉ eis ex mēdacijs eorū queſtoqꝛ videlicet aſſerunt ꝙ dicent̉ multe miſſe ꝓ dātibus: vel habebunt talem vl̓ talem īdulgentiaꝫvel abſoluēt̉ a votis eoꝝ vel a caſibus reſeruatꝭvel ꝙ fient lectiſternia ⁊ hoſpitalia ⁊ hiꝰ ꝓ ꝗbusilli dant: al̓s non daturi nec talia fiūt: nec v̓a ſūttotū eſt rapina: ⁊ reſtitui debent dantibus ea velpauperibus erogari: ar. xiiij. q. v. non ſane.¶ Titulus tertius de ſuperbia. Capitulum primuꝫ de ſuperbia pͥmoꝝ parentū ⁊ eiꝰ punitiōe.Xpeditis hisque ꝑtinent ad auariciā cuſpeciēbus ⁊ filiabus ⁊ remodijs reſtōis. Nūc de ſuꝑbiaagenduꝫ eſt que cū ſit viciuꝫſpūale minus ab hoībus cognoſcit̉. Sicut auteꝫ de diabolo a quo ortū hūitdicit̉ Iob pel̓t. ꝙ eſt rex ſuꝑ oēs filios ſuꝑbie: ita⁊ ſuperbia ipſa regina ⁊ mater eſt oīum vicioruꝫẜm Gre. ⁊ ſicut de ipſa maxime diabolꝰ cōdēnat̉ita xp̄s cū electis fuis de eiꝰ contrario .ſ. humilitate maxime cōmendat̉. vn̄ Augū ī. xiij. de ciui.dei. c. xiij. ſic ait̓. Ciuitati dei ī hoc ſecl̓o ꝑegrinanti maxime cōmendat̉ humilitas: ⁊ ī rege eiꝰ ꝗ eſtxp̄s maxime p̄dicat̉. Contrariū huic virtuti elationis viciū in eius aduerſario ꝗ diabolꝰ eſt maxime dn̄ari ſacris litteris edocet. Profecto iſta ēmagna drīa que ciuitas vn̄ loꝗmur vtraqꝫ diſcernitur: vna .ſ. ſociētas pioꝝ hoīum aliā īpioruꝫ

ſingula queqꝫ cum angel̓ ad ſe ꝑtinentibꝰ ī obup̄ceſſit hac amor d̓i hac amor ſui: hec ille. De hacpͣs. Suꝑbi īique agebant vſquequaqꝫ: a lege āttua non declinaui. Ubi de ea tria tangunt̉.Primum eſt vicium: ⁊ ideo ꝓpulſanda ibi Supbi inique agebant.Secundum eſt maximum: ⁊ id̓o eradicanda: qꝛvſquequāqꝫ.Tertium eius remediū: ⁊ iō regula ẜuanda qꝛ alege aut tua non declinaui.Quod ſuperbia ſitex eo qd̓ dicit p̄s. Suꝑbi inique agebantſͣ. ſibiendo. Iniqͥtas aūt pctm̄ eſt. vn̄ ⁊ Iac. iiij. diSuꝑbis deꝰ reſiſtit: ⁊ hoc iōˡ qꝛ ſibi contrarij ſiꝑ pctm̄. Sꝫ de ipſo ſuperbie vicio videnda ſunttria. y Primo ꝗd ſit. Scd̓o qn̄ ſit mor¶ Tertio quō pͥmum. ¶ Et quantū ad pͥmūcit Aug. ī. xiiij. de ci. dei ꝙ ſuꝑbia ē ꝑuerſe cedinis appetitꝰ. Ubi pͥmo notandum ꝙ ſupepctm̄ conſiſtit ī appetitu ſeu volūtate ſicut ⁊ apctā non ī eſtimatione que pertīet ad rōnem.qn̄ Gre. dicit ī li. mora. ꝙ ſuperbia ē cū ꝗs eſtiabona que hꝫ a ſe habere non a deo vel meritis eſtimat̉ obtinuiſſe ⁊ hiꝰ: non ſic ē ītelligenotanqͣꝫ ī ip̄a eſtimatione cōſiſtat ſuperbia ipſaſſiſtit in appetitu excellentie īordinato. Sꝫ ꝙꝗs multum appetit facile credit ex ipſonimio excellentie quē hꝫ ſuperbus: in̄facili ad eſtimādū de ſe vltra id qd̓ etmatio illa ſeꝗtur appetitū illū inordicūdo eſt conſiderandū ꝙ qꝛ appetitꝰ ſuperbiperuerſus ſeu īordinatus: qꝛ contra rl̓am rōniō vicioſus. Pro cꝰ declaratione eſt dicenduꝫ eappetitus ī oī eo qd̓ appetit aūt ſeꝗtur rl̓aꝫ rōisoſus: cū aūt excedit vel deficit a regula rōnis eſvicioſus. Exemplū de appetitu ſciē qui de ſehoī naturalis. Si .n. ꝗs appetat ſcīam ⁊ intencei ẜm ꝙ rō dictat: puta ad debitumⁱ finento mō: pertinet hoc ad virtutē ſtudioſitatꝭexcedit regulam rōnis vt qꝛ non ītendit ſcīe ꝓter deū: vel qꝛ querit ſcire que non pertinentdeum ⁊ hiꝰ: pertinebit hoc ad vicium curioSi aūt deficiat a regula rōnis: vt qꝛ non vaſcīe vt dꝫ pertinebit ad negligentie vicium.ad ꝓpoſitū de ſuperbia Cū .n. conſiſtat in appetu excellentie ⁊ honoris q̄ natural̓r hō deſideEt rō huius eſt quia hō natural̓r deſideratfectionem boni qd̓ conſiſtit ī quadā excellentiaHanc excellentiam pōt quis tribus modis dederare. Nam ſi hoc faciat ẜm regulam rat̉.ſ. ad debitum finem ⁊ debitis medijs: pebit ad virtuteꝫ magnanimitatis. Si deficiat a regula rationis totaliter retrahens ſe ab opere magno ⁊ honore ſibi proportionato timore deficiendi pertinet ad vicium puſillanimitatis. Si auteꝫ