Capitulū. VIII.

qriena: ⁊ ſi non manifeſte ꝓpter v̓ecundiā: tn̄ pealiquos mōs vt vſurā ſecretā ꝑ d̓poſita pignora⁊ hiꝰ ꝑ ſacrilegia auferendo res eccleſie vel bonacōitatis. Un̄ dicit ſapiens ꝙ ꝓdigus non dꝫ pōiad officiū ciuitatis p̄cipue vbi hēat tractare bōatpalia expendendo. Quia ꝗ ſibi neqͣꝫ eſt cui bonerit: Eccl̓. xiiij. q. d. Nulli. Frequenter enim accidit ex iuſto dei iudicio ꝙ in ſubſtantia male acꝗſita ⁊ cum multo labore ſuccedit heres ꝓdigusq in puo tꝑe totam diſſipet diu ꝯgregatā ad vtriiſqꝫ dānationem ⁊ male acꝗrentis ⁊ male vtentꝭd̓ cedit in augmentū pene ipſius legantis: ⁊ ꝓpadiues in īferno petebat mitti Lazarum adtres ne ex ꝓdigo vſu diuitiarū quas eis maleniẜat augeret ei pena. ¶ Tertio diſſipat ꝓdiantiā rōnalem ea diuidendo. Nam vtpendenduꝫ querit ſibi facere amicosbi ſua cōicent qd̓ ſi non faciunt intrat ſectasptialitates: adheret. malis ⁊c̄. vel grauat indebiſi eſt officialis vel dn̄s vt poſſit ſeꝗ pompas ſudige ⁊ in̄ in mentibus ſubditorū vel alioruꝫnunt̉ odia diſcordie ⁊ inimicitie. Salomō ꝙiauit nimis ſubditos ſuos ꝓpter exceſſiuanpā curie ſue ⁊ ꝓdigalitatem nō obſtāte ꝙ maos redditus aliunde haberet minꝰ dilectus fupopulo ⁊ ſi toleratus. Sed qꝛ filius eiusvoluit ſeꝗ illā pōpaꝫ ⁊ grauamen patris ſuſſit maior ꝑs populi .i. x. tribꝰ ab eo facientesi aliū regē .ſ. Ieroboā vt hētur. iij. Re. xij. Difī ꝓdige ꝗ ꝓcurator ⁊ factor ſeuꝝ aliorū inutil̓r diſpenſat: ſicutillicus ꝗ diffamatus ē apud dn̄m ſuum ꝙ diſpaſſet bona ipſius Lu. xvi.¶. §. III.Pro ſecūda parte poſe ſcd̓am quam hēs. sͣ. ī ẜmone. ij. de iactantia:bi narrat de varijs ſuperfluitatibus q̄ ſpectātliactantiam ⁊ ad ꝓdigalitatē: ⁊ iſte ſunt quaſique multe: ⁊ ē ī ti. iiij. ī. c. iiij. de iactantia. ⁊ hec q̄ponit̉ ꝓ hac ꝑte ſic īcipit. iactātia qͣꝫuis. .§. IIII.Pro tertia p arte. notabi ad deū non approximabunt. ē figura graa .ſ. minꝰ dicitur ⁊ plus ītell̓r .i. a teSicet̉ .n. eis. Ite maledicti in ignemnū ⁊c̄. Eſuriui .n. ⁊ non dediſtꝭ mihi mandure ⁊cͣ. ſed que debuiſtis pauperibus dare dilapi. In vita ēt iſta ad magnam miẜiam ⁊ incōlētiam deueniunt. Un̄ legitur d̓ miraculis v̓ginis Marie de quodā nobili ⁊ diuite qui cū bona ſua prodige in ꝯuiuijs ⁊ mūeribus ⁊ alijs vas ſua ꝯſumpſiſſet incepit egere nec poſſere illam pōpam ⁊ expenſas ſolitas ſupers: qd̓ reputans ſibi ad maximā verecūdiamdeſpatione ductꝰ iuit in deſertum īuocans aꝑtediabolum vt adiuuaret eū ⁊ ſubueniret. Cui demon apparens queſiuit ꝗd vellet. Qui rn̄dit opecunia ⁊ diuitias ſibi ꝓcuraret vt ſolitꝰ erat ⁊ iꝑ

ſe daret ſibi ſeu faceret ꝗcquid vellet. Qui duotm̄ petijt .ſ. abnegationē fidei. ſcd̓o vt duceret īdead annū vxorem ſuā ad eū in illū locū: qd̓ totumꝓmiſit: ⁊ docuit modū hn̄di diuitias .ſ. vt foderetī certo loco domus ſue ⁊ inueniret theſaurū qd̓totum euenit. Et tunc cepit iterū ꝓdige expēdere ⁊ viuere more ſolito. Sed in̄ ad ānū dixit vxori ꝙ oportebat eā ſecum ad certū locuꝫ proſ ciſciſub ſp̄e alicuiꝰ deuotionis. Surgens ergo maneequitauit cū ea. Erat aūt deuotiſſima. b. virginis⁊ ī via inueniens eccl̓am rogauit maritū vt ꝑmitteret loco miſſe intrare in eā ⁊ aliquantuluꝫ orare: qd̓ ⁊ fecit. Et cū oraret an̄ imaginē v̓ginis marie vt eā iuuaret ab omni malo euentu. Incipiebat .n. timere: dormitauit in oratione. Et. b. virgoMaria ſumpta forma eius egreſſa eſt eccl̓iam ⁊dixit viro expectanti: proſequamur iter ⁊ aſcendens equū ſecuta ē eū qui credebat eū eſſe vxorem ſua. Cum aūt applicuiſſet ad locū deſignatūcepit vocare diaboluꝫ: ꝗ ſubito apparuit: ⁊ vidēsmuliereꝫ quā cognouit ēe v̓ginem Mariā cepitfremere ⁊ totꝰ ꝯtribulatus conturbari ⁊ clamarecontra militē dicens. O proditor maledicte quōdecepiſti me. Miratur ille dicens. Quō decepi?Nonne duxi ad te vxorē meam vt promiſi? ecceadeſt iſta eſt vxor mea. Rn̄dit diabolus. Non ēhec vxor tua: ſꝫ illa quam maxime odi que maxme ꝑſequit̉ me ⁊ deſtruit toto conamīe oꝑa meaHec eſt mater illius Ieſu nazareni qui ꝑ cruceꝫſuam cū ſocijs meis me debellauit: ⁊ de manibꝰnoſtris genus humanū eripuit. Hec ē que Maria vocatur. Ad quē ẜmoneꝫ miles exterritus ⁊tremebundꝰ ſubito proiecit ſe ad pedes virginisMarie vēiā petēs. Ac illa terribl̓r arguit diabolū dicens. O maledicte dei: non ſufficit tibi ꝑditio tua niſi ⁊ tecū queras habere ſocios penarquō auſus es petere ⁊ nocere velle mihi deuotUade Sathana: nunqͣꝫ alicui ex mihi deuotꝭ amplius nociturus. Qui ſubito cum magno vlulatu diſꝑuit. Et militē v̓go rep̄hendit dicēs. O miẜquō propter modicum pecunie ita permiſiſti tedecipi: ⁊ ad tantum nefas deduci vt fidem abnegares ⁊ vxorē tuam diabolo exponeres. Age penitentiam de peccato tuo ⁊ deus tibi ignoſcet tm̄ſcelus. Reuertere ad illā eccleſiaꝫ vbi vxor tuadeſcendit ad adorandū ⁊ ibi eā inuenies. Domūautem reuertens illū theſaurū repone vbi inueniſti: ⁊ deo cū vxore tua fidel̓r ſeruias infuturūꝯfeſſus pctm̄ tuū: ⁊ ſic diſparuit. Et miles reuerſus inuenit vxorem ſuā in illa eccleſia: ⁊ oīa relīquentes pro deo laudabil̓r vixerunt deuotiſſimi facti virginis Marie.¶ Septimus titulus de Ira. Capitulum pͥmuꝫde Ira: ⁊ ibi de diuerſis modis ire ⁊ nocumentꝭeius ⁊ remedijs.