Capitulū. IX.

pirorū: ⁊ erudiens īſtruit eos diſciplīa. Hodie exgo ſi vocē eiꝰ audieritis .i. ī vita pn̄ti: nolite obdurare corda vr̄a: ſicut ebrei ī deſerto ꝗbꝰ iurauit d̓us .i. firmiter ꝓpoſuit: ſi ītroibit .i. non ītrabūt inreqem meā. Un̄ Stephanꝰ ꝓthomartyr Act. vij.ura inꝗt ceruice ⁊ īcircunciſi corde⁊ auribꝰ: vos ſꝑ ſpui ſancto reſtitiſtis ¶ Notaduꝫqt ꝙ ſunt multa indu vētia hanc dn̄riciā ⁊ iō canenda. Et pͥmum ē ſolicitudo ſcl̓aris. Sicut eniꝫrnes fiunt dure cū liquor exprimitur ⁊ humorꝑ ſolicitudinem ſcl̓i paulatim humorr̄e ⁊ deuotōis ſubtrahitur: ⁊ in durꝰ eliqͣtur ⁊ qͣiiſenſibilis ad dīna. vn̄ Ber. ad Eugeniuꝫ. Pruēriꝰ te abſtrahas a curis huius ſcl̓i qͣꝫ traharisne paulatim ducaris ad cor durū. Scd̓mlatio frequens ſine emēdatōe: ſicut incusferrea ex frequenti mallatōe magis induratur.2eius īdurabit̉ qͣſi lapis ⁊ ſtrīget̉ qͣſiincus. Sicut ēt via qͣꝫto magis atteribꝰ ambulantium tanto magis īduraturcaliqͣ qͣꝫto magis ꝑcutiunt̉ ⁊ atterūt̉ ī tribulationibus tanto magis fiunt duriores Iere. v. Periſſi eos ⁊ n̄ doluerūt .ſ. contritōe: attriui eos ⁊ reunt acciꝑe diſciplinā .ſ. nō ſe emēdādo. Terē ex aduerſitate ad ꝓſꝑitatem migratio: ſic̄ignem liqͥfit: ſꝫ amoto igne madum ſūt ī igne pauꝑtatis ⁊ tris liquefiūt per deuotōem ⁊ cōpūctōnentatē ⁊ diuitias: duri efficiūrudeles. §harao inter flagella qͣſi liq̄hel̓ ⁊cōpunctꝰ ſe diſponebat ad bonum recomeMoyſi: ſed hīta quiete ⁊ remotis flainduruit Exo. viij. ix. ⁊. x. c. Exempluꝫ ī vum de quodā fornicario ꝗ erat valde d̓uoberalis ad pauꝑes: pꝰ or̄onem cuiuſdā ſāſanro effectꝰ eſt durus ⁊ crudelisd deo diſpenſante oīa fuerunt ſibipauper effectus: reuerſuſqꝫ ē ad deuotinem pͥſtinā. Quartum ꝙ indurat ē ire ſuccēſioSicut .n. calor aeris conſumit humiditatē interiorē: ita ira que ē accenſio ſanguīs circa cor hūoem gr̄e conſumit interiore Gen̄. xlix. Simeon ⁊Leui vaſa iniꝗtatis bellantia maledictꝰ furor eou: qꝛ ꝑtinax ⁊ īdignatio eoꝝ qꝛ dura. Simeon īerp̄tat audiens merorem ⁊ ſignificat hoīes traindos: qꝛ ſꝑ hn̄t aurem erectā ſi ꝗd male de eiscatur vt ſe defendāt ⁊ ī eos inſurgant ⁊ iō vasbellicoſū dr̄. Leui interp̄tatur additꝰ. ⁊ ſignificatos ꝗ ſꝑ furori addunt: qͣſi ꝓ vno maledicto reddunt duo vel tria de ꝗbus ꝓuer .xv. Sermo durus ſuſcitat furorem. Sicut Nabal carmelꝰ dicidurꝰ. i. Re. xxv. Quītū ē mala aſſuefactio ſeuoꝝ imitatio Conſuetudo .n. ē qͣſi altera natira: ⁊ facit hītum mētis: hītus āt ē qͣlitas de difficili mobilis a ſuo ſubiecto. Un̄ peccatū cōſuetudinarium difficile tollitur ⁊ tanto grauior qͣꝫto ꝓlitior eſt cōſuetudo mali: vt dr̄ exͣ d̓ conſe. c. fi. Un̄⁊ Lazarus ꝗ ſepultus erat: ⁊ ſuꝑ eum lapis ſigni

ficans duriciā: cū difficultate fuit reſuſcītatus .i.ꝯcurretibus multis. Clamore xp̄i fletu. or̄one. ethiꝰ Iere. vij. Indurauerunt ceruicē ſuā: ⁊ peiusfecerunt qͣꝫ pr̄es eoꝝ. Sextum ē negligentia. Ngligentia .n. platorum circa ſubditos facit eos odurare circa eos: qͣſi non ꝑtineāt ad eos ſicut dicitur de ſtrutione ꝙ indurat̉ ad pullos ſuos ſeuoua ſua: vn̄ naſcuntur: qͣſi ſua nō ſint vt dicit iolxxxix. c. ¶ Septimū eſt īpudentia: qn̄ ꝗs non erubeſcit peccare: tunc .n. magis īdurat: ⁊ fruſtra corrigitur ⁊ admonetur. Ezechi. iij. Domus iſrl̓ attrita fronte ē ⁊ indomabili corde. Et nota circa ſeptimum .ſ. īpudentiā: ꝙ ſicut timor ⁊ ītimiditas ſūaliqn̄ vicia: ſic ⁊ v̓ecundia cum ſit timor d̓ turpi⁊ īuerecūdia ſūt aliqn̄ pctā cuꝫ .ſ. exeunt termīosrōnis. Pro cuius declaratione dicit dura. ordīsmino. in ſum ꝙ ī v̓ecundia ē pctm̄ qn̄ hō non eribeſcit peccare vel aliꝗd inhoneſtū facere vel dice̓corā deo ⁊ ſctīs hoībus qd̓ ꝑtinere videt̉ ad obſtinationē. Ad qd̓ facit illud Iere. iij. Frons meretricis facta eſt tibi erubeſcere noluiſti: ⁊ eiuſdem.viij. c. Confuſione non ſunt cōfuſi erubeſcere neſcierunt. Et Greg. ix. moral̓. Sunt nōnulli quosad ꝑpetrandū neꝗciam aborta malicia ſubito inuitat ſꝫ tn̄ humana v̓ecundia reuocet. Et pleruꝫqꝫ per hoc ꝙ exterius erubeſcūt ad īteriora ſuaredeunt: ⁊ contra ſe internū iudicium ſumūt: qꝛſi ꝓpter hoīem mala facere metuunt qͣꝫto magisꝓpter deuꝫ quo cuncta conſpicit nec mala appetere debuerunt. Et ſunt quidam qui poſtqͣꝫ deuꝫmente contempſerint: multo magis humana iudicia ſpernunt atqꝫ omne quod appetunt audacter facere non erubeſcunt. Et quos ad ꝑpetrandum malum occulta iniquitas inuitat/ nulla aꝑta verecundia retardat: ſicut de iudice iniquitatis dicitur ꝙ deum non timebat ⁊ homines nōverebatur Luc. xviij. Erubeſcentia econtrario ēvicioſa quadrupliciter. Uno modo quando ꝟecundatur quis de aliquo defectu nature vel fortune: vt qꝛ eſt turpis aſpectus. paruus vl̓ ſtrabovel pauꝑ: vel illegitimꝰ ⁊ huiuſmodi: ⁊ hoc eſt vicium ſi ſit nimia erubeſcentia: vt de hoc nimis cōtriſtetur: vel retrahat ſe a bōis. Ad quod facit qd̓ait Hierony. Noli deſpicere bonitatem figuli ſcilicet dei quid te fecit ⁊ voluit di. lvi. naſci. Et chryſo. di. e. Nunqͣꝫ erubeſcamus de vicijs parentuꝫſed amplectamur virtutem. ¶ Secundo quando ꝗs erubeſcit v̓itatē dicere vbi ⁊ qn̄ eſt opꝰ: ⁊ hͦne diſpliceat: vel amittat fauorē vel qꝛ matia turpis: ⁊ poſſet eē mortale. Tertio qn̄ pre v̓ecūdia inꝯfeſſiōe reticet pctā p̄cipue mortalia: qd̓ eēt mortale: de pe. di. v. c. i. Quarto qn̄ timet ind̓ irrideri:⁊ ideo ſubtrahit ſe a bonis ne videatur ⁊ irrideatur ⁊ de tali irriſione nimis erubeſcit ⁊ hiꝰ. HecDuran. ordi. minorū.¶ Titulus nonus de Accidia. ¶ Capl̓m pͥmumde accidia ⁊ filiabus eius.