Titulus. XII.
attingat .ſ. ꝑ meritū ad p̄miū infinitū. Sed adiuncta dei gratia operi noſtro que eſt valoris infiniticū ſit q̄dā ꝑticipatio dīne boītatis facit ip̄m opꝰ meritoriū bōi īfiniti .i. gl̓ie ſuꝑne. Alij ꝑuerterūt liberiarbitrij vſū aſſerētes hoīes poſſe venire ad quēdāſtatū ꝑfectionis ab eis fictū ī qͦ eis oīa licerēt ⁊ ſubditi nō eēt alicui legiⁱ īducentes illud apl̓i. i. Thi. iIuſto non eſt poſita lex ⁊c̄. Hos. reprobat eccl̓ia incle. ad nr̄m. de hereticꝭ ⁊ vocāt̉ begardi. Oīs aīa inquit idē apl̓us Ro. xiij. ptātibꝰ ſublimioribꝰ ſubdita ſit Et. xi. q. 3. Si dn̄s. cū. c. ſequen. Ad ancͣtemapl̓i rn̄det. b. Tho. pͥª 2ᵉ. dicens ꝙ iuſto nō eſt impoſtā lex: ītelligit̉ hoc vt ꝑ penas retrahens ſꝫ bn̄ vtſe regulās ⁊ ordinās nā iuſti nō tīore pene ſeruantleges ſꝫ amore v̓tutis ſubijciūt ſe ⁊ regulant ſe ẜmleges. Tertius error ꝑnitioſus circa aīam eſt ꝙ aīenon patiāt̉ poſt hanc vitam penam: ſed oēs ſaluēt̓Hic fuit error Origenis qui damnatus eſt ꝓ heretico ab eccleſia. Cōtra qͦs expreſſe dixit xp̄s. Mat.xxv. Ibunt hi .ſ. mali ī igne eternum: iuſti aūt ī vitam eterniā. Et Iſa. vlti. Uermis eorū .ſ. remorſusꝯſcīe maloꝝ nō morietur ⁊ ignis eoꝝ nō extīguet̉.Parabolā ēt vere hiſtorie ad hoc ponit xp̄s Luce.xvi. de diuite ſepulto ī inferno ⁊ lazaro paupere d̓portato ad ſinū abrahe .i. limbū. Gētiles quoqꝫ ponūt malos hoīes in alia vita torqueri ⁊ bonos requieſcere. Exēplū etiā habet̉ notabile de quodamviro ꝗ habuit vxorē valde mūdana ⁊ laſciuā vitijsdeditā: cū tn̄ vir eēt multū virtuoſus. Et vir ꝗdempaſſus eſt multa aduerſa ⁊ infirmitates cauens ſibi ēt a leuibus peccatis. Uxor āt voluptatibꝰ vacabat: ⁊ oīa ſibi cedebāt in ꝓſperitatem: nec ſentiebatvnqͣꝫ moleſtiā īfirmitatis. Habebāt aūt vnā filiamquā pat̓ īſtruebat ẜm deū: mater aūt ad vanitatestrahebat: defunctis vtriſqꝫ cepit filia vacillare aīodubitās quod ſibi meliꝰ foret imitari vel patrē bonū ſed circūdatū calamitatibꝰ ī vita ſua: aut mr̄emprauā ſꝫ bene fortunatā in mūdo. Suꝑ hoc igit̉ anxia ⁊ⁱ oranti vidit in viſu celū aꝑtum ⁊ ſāctos ī magna gloria: īter quos ⁊ patrē aſpexit in magnā leticia ⁊ gaudio ⁊ exinde inclinās oculos vidit terrāaperta ⁊ in ꝓfundo terre maximū ignē: in quo cruciabāt̉ peccatores: vbi cū alijs vidit ⁊ matrē ſuammaximis cruciatibꝰ laborāte rugitū ⁊ eiulatū emittens ꝓpter īmenſitatē penaꝝ: ad quā iteruꝫ ſupraaſpicientē pater ait. Uide filia diligenter: ⁊ ꝯſideraq̄ vidiſti: vt cognoſcas cuiꝰ vitam debeas īmitari:niā ſi malos mores matris ſectata fueris ſecū ad īferna traheris: ſi aūt monita mea ⁊ exempla mecūin eternū gaudebis. Quibꝰ viſis edocta illa rectamvitā tenuit. In quarto qͦqꝫ dialogoꝝ multa exēplahabent̉ de pena ⁊ gloria alterius vite. Conſuſi ſūtergo oēs ꝗ exacuerūt vt gladiū linguas ſuas ⁊ cōuicti de erroribꝰ ſuis ꝗ oēs d̓fecerūt. Et ſiꝗ ad hucremāſerūt errores oīo deficient vt iudeorū. De ꝗbus p̄s. Gladiꝰ in labijs eoꝝ .ſ. falſe doctrīe occidentis qui eis aſſentiūt. Et qͣre etiā ꝑmittat d̓us eos īerrore ꝑmanentes viuere aſſignat p̄s. rōneꝫ dicēs
paulo poſt. Ne occidas eos ne qn̄ obliuiſcant̉ ppt̓imei .ſ. ꝗ fuerūt xp̄m occidentes dū ad huc ꝑmanetꝝ. Sed diſꝑge illos .ſ. per mūdū ne poſſit nocere ꝓtector meꝰ dn̄e. Demū cōcludit. Cōuertanturad veſꝑam .i. in fine mūdi ⁊ famē patient̉ vt canesfamē .j. verbi veritatis. Errores hereticoꝝ de tp̄e ītp̄s defecerūt quos ēt ad tp̄s permiſit deꝰ ex fidelibus ſurgere ad exercitiū fideliū doctoꝝ: vt ſcripturas attentiꝰ ꝑſcrutarent̉ ⁊ v̓itatē īuenirent ⁊ ꝓbatōnē fideliū vt dicit. Aug. xxiiij. q. iij. c. fi. Paganorūv̓ꝑ opīo ex toto pene defec̄ niſi ponāt̉ īter paganosſarraceni ꝗbꝰ legē dedit. Machometꝰ plenā erroribus ⁊ vicijs ꝗ adhuc durāt. Sꝫ ita clare ē falſa eorū ꝑfidia: vt ⁊ aīalia bruta ip̄am deberent deteſtari⁊ repudiare.¶ Capitulum octauum de ſuperſtitionibus permodum predicationis.Diſti omnes obˢIotes vanitates ſuꝑuacue. p̄s. xxx. videt̉hoc eē ꝯͣ illud. Sap̄. xi. Diligis .n. oīa q̄ſūt: ⁊ nihil odiſti eorū q̄ feciſti. Cū ergo d̓us feceroēs hoīes ⁊ bonos ⁊ malos: ergo nullū odit. Sꝫhoc dicit Aug in glo. ordi. ꝙ aliud eſt qd̓ facit d̓usin hoīe: aliud qd̓ facit hō in ſe: facit .n. deus ī hoīenaturā: q̄ qꝛ in ſe bona eſt nō odit ſꝫ diligit ip̄am ētin peccatore. Sed qd̓ facit hō eſt peccatu: ⁊ hoc deuis odit: nec tn̄ odit vt hō: ſicut nec turbat̉ vt homoNā hō iraſcit̉ ⁊ odit cū quadā alteratōe ⁊ ſui īmutatōe. Deus aūt īmutabilis eſt: nec hꝫ corpꝰ nec ſenſualitatē corꝑi ānexā: in qͣ oriūtur ira ⁊ odiū ⁊ aliepaſſiones. Pr̄ aūt iraſci ⁊ odire ꝑ ſil̓itudinē ⁊ eſſectū hoīs irati aut odientis. Qui .n. odit aliquē nonvult eū videre: ſꝫ q̄rit eū puniri: ⁊ ſic altiſſimꝰ odiohꝫ peccatores: vt dr̄ ꝓuer. xiij. qꝛ n̄ reſpicit eos ſuagr̄a ſed punit ⁊ exterminat. Et hoc mō ītelligit̉ iſtd̓Odiſti oēs ⁊c̄. Et exponit Hugo car. de obſeruātitibus .i. nimis affectuoſe q̄rentibus vanitates .i. vanas diuitias ſuꝑflue ponentibꝰ ī eis finē ſuum: ⁊ d̓attendentibꝰ nimis ad ſubtilitates philoſophicas⁊ iuridicas īntilit̓ ⁊ de vtentibus ſuperſtitionibusque plene ſunt vanitatibus ⁊ fallacijs. Et iſtamtertiam expoſitionem proſequendo ſcꝫ de obſeruantia ſuperſtitionū tria. ī. d. v̓. notantur.Primo grauitas ſceleris ibi. Odiſti.Secūdo multiformitas criminis. ibi. obſeruātes.ditur ī prima ꝑte ex hoc ꝙ dicit p̄s. deū odire taletOdiſti ⁊c̄. Non aūt dr̄ in ſcriptura deū aliquē odire niſi ꝓpter mortale peccatū: vn̄ apparet iſtud eſtedānabile ⁊ eternali igne puniri ⁊ merito. Naꝫ iſtd̓viciū dei vſurpat diuinitatem: irritat fidelitatem:agit ꝯtra dei ⁊ eccleſie p̄cepta ⁊ volūtatem. Primūpꝫ ex hoc qꝛ ſcire futura vel occulta eſt ꝓpͥum dei:iuxta illud Iſa. xli. Futura ⁊ nouiſſima ānunciate