Capitulū .VI.

tem rationis que inde elicitur: poſito enim ꝙ ſitreuocata ſiue tanqͣꝫ dubia ſiue tanqͣꝫ falſa qd̓ forte nō eſt verū ſimpliciter: adhuc tn̄ remanet difficultas .ſ. qd̓ eccleſia aliqn̄ diffiniuit in fide ⁊ moribus aliqua eſſe vera: ⁊ poſtea diffiniuit oppoſitū: ⁊ ꝑ cōſequēs eccleſia aliqn̄ errauit ⁊ alios errare fecit. Nec ꝑ conſequēs ſemꝑ fuit virga īmaculata ⁊ ſine ruga: qd̓ videtur abſurdū. Et ideorn̄detur aliter ad. c. exijt. qꝛ ſicut dicitur extra debap. ⁊ eius efſect. c. Maiores. qn̄ occurrit aliqd̓dubiū in articulis fidei vel ſcriptura ſacra: lꝫ declaratio magiſtralis poſſit ꝑtinere ad doctores:tn̄ declaratio ⁊ determinatio auctoritatiua ⁊ finalis cui oēs hn̄t acꝗeſcere ꝑtinet ad dn̄m papāqd̓ clare demonſtratū eſt Actꝭ. xv. vbi orta diſſēſione vtꝝ legalia deberent ẜuari cū euangelio cōſuluerunt petrū ⁊ alios apl̓os qui erant in hieruſalē. ⁊ Petrus ſicut princeps apl̓oꝝ decreuit legalia nō eſſe ſeruanda. Nec obſtat qd̓ ibidē dicitEgo iudico n̄ inꝗetari eos ⁊cͣ. qꝛ Petrus primodecreuit. poſtmodū Iacobꝰ ſicut loci illius ep̄usad on̄dendū ꝙ Petrus ibi ſicut ⁊ in tota eccl̓iaiuriſditionē ordinariā hēbat. Iacobꝰ autē in illoloco n̄ quidem equalē ſꝫ ſubordinatā: qꝛ illa eratſub illa petri ⁊ ſucceſſoruꝫ eius. Alij aūt apl̓i ibiiuriſditionē nō hēbant. Itē certum ē ꝙ ſnīa Iacobi nō potuit artare extra terminos ſue iuriſditionis ſicut ſnīa vnius ep̄i n̄ ligat hoīes in alienadioceſi manentes. Sꝫ illa ſnīa Petri obligauitvniuerſos ꝑ totū mūdū ꝯſtitutos. ergo ſnīa fuiin toto orbe vniuerſaliter p̄ſidētis. Ille aūt eratſolꝰ Petrus qͣre ⁊cͣ. Si ergo cū occurrūt dubiacirca ſacrā ſcripturā vel articulos fidei: declaratio ⁊ determīatio ad dn̄m papā ꝑtinꝫ. Multo fortius cum dubia occurrūt circa intellectum alicuiꝰ ꝯſtuutionis ꝑ ip̄m vel p̄deceſſoreꝫ ſuū edite:declaratio ⁊ determinatio ꝑtinet ad ip̄m. Et hoc5r̄anus. ij. q. i. §. Ex his om̄ibus. vꝫ.ātem interptandi canones ꝗ hꝫ iusꝯdendi. Cū glo. Modo circa dicta illiꝰ ꝯſtitutionis Exijt: ꝯtingebat dubitari de pauꝑtate xp̄i ēapl̓oꝝ. Et iō Ioan. xxij. ⁊ rei veritatē ⁊ verū intellectū illius ꝯſtitutionis voluit declarare: ⁊ iō qͣꝫtum ad hoc n̄ ꝯtradicit illi ꝯſtitutioni Exijt: ſꝫ declarat. Cū ergo dr̄ ꝙ in illa decre. diffinit̉ ꝙ xp̄s⁊ apl̓i nō habuerūt nec in ꝓprio nec in cōi aliꝗdqͣꝫtum ad dn̄ium. Dico ꝙ nō eſt veꝝ ſimpl̓r: vel ſialicubi hoc diceret̉ intelligendū eēt qͣꝫtū ad bōaīmobilia. Et hoc videt̉ dicere tex. Lu. ix. cum dr̄.Filius hoīs n̄ hꝫ vbi caput ſuū reclinet. Xp̄s. n̄⁊ apl̓i non habuerūt domū agrū vel p̄dia: ſed bn̄eoꝝ p̄cia. Et credo ꝙ iſta glo. ſit ita bona ſicut illaqua dant doctores cōiter ſuꝑ v̓bo illius ꝯſtitutōnis: exͣ de ſta. mo. Cū ad monaſteriū ꝙ .ſ. ꝯͣ caſtitatē vel pauꝑtatē monachoꝝ papa n̄ pōt diſpēſare: n̄ pōt .i. n̄ dꝫ: ſic multi ſolenes doctores gloſāt.Qd̓ ergo dr̄ in illa ꝯſtitutiōe Exijt. §. Porro. dicimus qͣꝫ abdicatio oīum reꝝ in ꝓprio ⁊ in cōi ꝓpt̓

deū eſt ſancta ⁊ meritoria quā primi fundatores⁊cͣ. Dico ꝙ intelligendū ē omniū reꝝ .ſ. īmobiliuꝫEt eodē mō ad illud qd̓ ibi dr̄ ꝙ hanc expropriationē xp̄s ⁊ verbo docuit ⁊ exēplo firmauit. Dieo ꝙ intellexit qͣꝫtū ad īmobilia: q̄ eccleſia primitiua habere noluit: qꝛ futurā in gētibus eccl̓amp̄uidebāt: vt dr̄. xij. q. i. Futurā. n̄ aūt qͣꝫtū ad mobilia. Uel pōt aliter gloſari .ſ. ꝙ aliꝗd pōt dici ꝓpriū dupliciter. Uno mō inqͣꝫtū diſtinguit̉ ꝯͣ cōe⁊ ſic abdicatio omniū reꝝ etiā mobiliū ē meritoria ⁊ ſancta. Alio mō vt ꝓpriū diſtinguat̉ ꝯͣ alienū. Et ſic abdicatio omniū reꝝ in ꝓprio ſic ꝙ hōſemꝑ viueret de alieno in qͦ nullū ius hēret ſaltēſicut ꝑs cōitatis n̄ eſt meritoria nec ſācta. Itē abdicatio in cōi pōt ſumi dupl̓r. Uno mō ſic ꝙ cōitas nihil hēat qͣꝫtuꝫ ad ius ⁊ dn̄ium nec in mobilibus nec in īmobilibꝰ ꝓ nullo tꝑe. Et ſic dico ꝙabdicatio reꝝ in cōi non ē meritoria nec ſancta.Alio mō ꝙ cōitas ſic nihil haberet qͣꝫtū ad ius ⁊dn̄ium qd̓ ſinguli de cōitate haberent illud prolibito volūtatis ac ſi haberēt in ꝓprio: ⁊ non ẜmdiſtributōnē ſuꝑioris. Et ſic dico ꝙ abdicatio incōi eſt meritoria ⁊ ſancta: quā primi fundatoreseccleſie ſeruauerūt vt patet Actꝭ. iiij .ſ. ꝙ bonis illius cōitatis nō v̓tebātur ſinguli ad votū ſed arbitrio ſuꝑioris. Ex his patet ꝙ ꝑ dominum Nicholaū in ꝯſtitutione Exijt: ⁊ per dominum Io.xxij. in conſtitutione. Quia inter nōnullos n̄ fuerunt contraria diffinita circa paupertatem xp̄i ⁊apoſtolorū. Sed per Io. fuerunt aliqua magisexplicite declarata.¶ Capitulū ſextum de Apoſtaſia multiplici.E apoſtaſia notaẜm Rai. ⁊ Hoſt. ꝙ apoſtaſia eſt temerarius a fidei ſtatu vel obedientie ul̓religionis exceſſus: ⁊ dicitur quaſi poſtatio ẜmTho. 2ª. 2ᵉ. q. xij. Apoſtaſia importat quandā retroceſſionem a deo que ſit ꝑ diuerſos modos ꝙbus homo cōiungitur deo. Coniūgitur enim homo deo ꝑ fidem: ſecūdo per debitam ⁊ ſubiectaꝫvoluntatē ad obediēdum mādatis eius: tertio ꝑaliqua ſpecialia oꝑa pertinētia ad ſuꝑerogationem ſicut per religionem vel clericatū. Remoto autem priori remouetur poſterius: ſed n̄ ecōuerſo. Contingit ergo aliquem recedere ſeu apoſtatare a deo retrocedendo a religione vbi eſt ꝓfeſſus vel a clericatus ordine p̄cipue maiori. Ethec dicitur apoſtaſia ab ordine vel a religiōe. Etde hac. xlvij. diſ. Quantūlibet. ⁊. xvi. q. i. legi. Nōdebet tamen ẜm Rai. iudicari apoſtata ſeu fugitiuus etiam ſi ad longinqua diu euagetur niſipoſtqͣꝫ ſic viuit ꝙ animum redeundi ſe depoſuiſſe oſtendit. ff. de re mili. l. Deſertorem. Contingitetiā mentē apoſtatare a deo ꝑ mentē repugnantēpreceptis eius eccleſie ⁊ prelatorum. Et hec dicit̉