Titulus. XII.

Cui .n. vult deus miſeretur: ⁊ quē vult indurat.Non ergo inuiti ſunt ſaluādi ſꝫ volētes. Sicuthomo ꝓprij arbitrij volūtate ſerpenti obediensperijt. ita vocante ſe gr̄a dei quiſqꝫ ꝓprie mentisꝯuerſione ſaluat̉: di. xxxxv. De iudeis. 2º modoaccipi pōt infidelitas ẜm ꝯtrarietatē ad fidē. qꝛ. ſaliꝗs repugnat auditui fidei vel cōtēnit eam ẜmillud Iſa. liij. Dn̄e ꝗs credidit auditui nr̄o? Et inhoc ꝓprie ꝑficitur rō infidelitatis. ⁊ ẜm hoc ē infidelitas ſpāle pctm̄. Nec eſt contra hoc qd̓ dicitDamaſcenus .ſ. ꝙ pctm̄ eſt ꝯtra naturā: cū haberet fidē nō ſit in natura hūana qꝛ ſupra rationēeſt ꝑ dei infuſionē: qꝛ qͣꝫuis hoc ſit tn̄ vt idē Tho.dicit: in natura hūana eſt vt nō repugnet diuinoinſtinctui ⁊ exterioris veritatis p̄dicationi. Sicenim infidelitas eſt ꝯtra naturā. Oritur auteꝫ infidelitas ex peccato ſuꝑbie. Ex ſuꝑbia .n. ꝓceditꝙ hō non vult ſubijcere intellectū ſuuꝫ regulisfidei ⁊ ſano intellectui patruꝫ. Poſſet etiam diciꝙ ſicut virtutes thelogice nō reducunt ad cardinales: ſꝫ ſūt priores eis. Ita ⁊ vicia oppoſita virtutibus theologicis n̄ reducunt̉ ad vicia capitalia: ſicut oppoſita vicia cardinalibus virtutibusb. Cho. vbi ſupra. Eſt autē hoc viciū in intellectuſicut in ꝓximo ſubiecto: in volūtate v̓o ſicut inprimo motiuo .ſ. ad diffentiendū ab his que ſuntfidei. Eſt aūt triplex infidelitas .ſ. paganoꝝ: iudeorū: ⁊ hereticoꝝ. Et pagani neutꝝ teſtamentū recipiūt niſi qꝛ ſamaritani tm̄. v. libros Moyſi. Sarraceni aliqͥs cerimonias legis. Iudei vetus teſtamentū qͣꝫtum ad corticem. Heretici vtrūqꝫ teſtamentū cōiter recipiūt ſꝫ falſe exponūt. Ite notaẜm Cho. ibidē ꝙ qͣꝫuis oꝑa infideliuꝫ que ſūt demū peccatoꝝ: tn̄ qꝛ peccatū nō corrupit totū bonū nature. ſꝫ remanet in eis lumē naturale: iō n̄oīs actus eoꝝ eſt mortale pctm̄: ſꝫ actus ꝓcedēsex ip̄a infidelitate vel relatus ad ip̄am etiam ſi ſide genere bonoꝝ. puta ſarracenꝰ ieiunat vt ẜuatlege Machometti de ieiunio mandantē: iudeuscelebrat ſuas feſtiuitates ⁊ hiꝰ. in his eſt mortaleEt de his intelligit̉ illud dictū Aug. Omnis infideliū vita pctm̄ eſt. xxviij. q. i. §. ij. Sed ieiunādoob caſtitatē ſeruanda ⁊ alia faciēdo ex dictamīerōnis naturalis n̄ peccat dicendo verbū ocioſuꝫex ſe nō niſi venialiter peccat. Itē nota ꝙ dubitare de aliquo eoꝝ que ſunt fidei ex deliberatione rōnis: qꝛ .ſ. vult dubitare nō magis declināsad vnā ꝑtem qͣꝫ ad alterā qd̓ eſt ꝓprie dubitare:eſt pctm̄ mortale: qꝛ infidelitas: extra de here. c.Dubius infide infidelis eſt: ſecus ſi aliqn̄ vacillaret circa ea que ſunt fidei ꝑ modū tēptationis⁊ cum diſplicentia rationis: qꝛ tunc veniale velnullū peccatum eſt. Et ſimiliter ſi quis crederetꝙ quilibet in ſua fide vt iudeus: ſarracenꝰ ⁊ huiuſmodi ſaluaretur: dūmodo ſeruaret legē ſuā:⁊ vineret ẜm rōnem naturalē: hoc .ij. eſt dubitare

de fide ſua immo non credere xp̄o dicēti Mar.vl. Qui crediderit ⁊ baptizatus fuerit ſaluꝰ erit.Qui v̓o nō crediderit condēnabitur. Non .n. qeſaluari pōt niſi in fide catholice eccleſie. xxiiij. q. iQui ex ſola.Ad fidem ſuſcipiendaꝫnullus iudeus vel gentilis debet cogi rō eſt ẜmTho. vbi ſupra quia credere eſt volūtatis. Undedicitur diſt. xlv. De iudeis p̄cepit ſancta ſynodinemini vim inferre ad credendū. Cui enim vmiſeretur deus: ⁊ que vult indurat. Nō ergouiti ſunt ſaluandi ſed volentes ſicut homo ꝓparbitrij voluntate ſerpenti obediēs perijt: ita vocante ſe gr̄a dei quiſqꝫ credere ꝓpria mentis cōuerſione ſaluatur: di. xlv. De iudeis vt integra ſitforma iuſticie. Sed ſuſceptā etiam metu tormentoꝝ ⁊ mortis cogendus eſt retinere: vt. d. c. De iudeis. Et qui redeunt ad iudaiſmum etiam ſi infates fuerunt baptizati vel metu mortis ad baptiſmum adducit debet ꝓcedi ꝯtra eos ſicut contrahereticos. Et ſimiliter ꝯtra taliū fautores: extride hereti. Contra li. vi. Si qui tn̄ infideles cogerentur abſoluta coactione ⁊ ꝑ violentiam nō ſuſciperent ſacramentū: vnde nec eſſent cogedi adretinendum ex quo nō ſuſceperunt: ſecus de coactione conditionali vt dictū eſt. Debent vero iudei ⁊ alij infideles adduci ad fidē rōnibus pſuſibilibus ⁊ auctoritatibus oſtendendo ex eorumlibris eorum erroreꝫ ⁊ dulcibus modis: vt diciGreg. di. xlv. Qui ſincera. Poſſunt etiam ad fidem adduci ẜm Guil. ꝓmiſſis ⁊ muneribus nōquidem factis ꝓ fide ſuſcipienda: qꝛ hoc eſſꝫ ſimonia: ſed ad captandū beniuolentiam: ⁊ excludendum ab eis timorē inopie ⁊ huiuſmodi .i. q.ij. Quā pio. Poſſunt etiam adduci ad fidem ẜmRai. per grauiorem exactōnem penſionū ab eisin principio tamen locationis nō poſt. xxiij. q. ii.Debet. Item nota ꝙ poſſeſſiones ⁊ alia bona mobilia vel īmobilia iudeorum vel alioꝝ infideliuꝫad fidem conuerſoꝝ non debent auferri ab eis:niſi ſint vſuraria vel de vſuris empta obnoxiareſtitutioni: extra eo. De iudeis. Uſuraria autēeorum debent reſtitui eis a quibus extorte ſunvſure: vel eorum heredibus. Qd̓ ſi non inuenitur poterunt ipſis ad fidē conuerſis per ep̄m tāqͣꝫ pauperibusⁱ diſpēſari. Rai. ⁊ hͦ in totuꝫ vel inpartem ẜm quātitatem ipſorum bonoꝝ: ⁊ qualitatem conuerſoꝝ plus vel minus indigentiū: extra de vſuris cū tu. Si autem inuitis parētibutales baptizati eſſent videtur ꝙ ſint cogendi acſeruandum fidem receptā in baptiſmo Guil. etiādicit ꝙ nō licet nutricibus occulte baptizare paruulos iudeoꝝ: ſed ſi in articulo mortis hoc ſacerent credit ꝙ nō peccarent.De diſputando de fidecum infidelibus dicit Tho. 2ª. 2ᵉ. q. x. ꝙ in hͦ