Capituluꝫ. II.
ꝯſentit: n̄ reuiuiſcit votū. Pe. āt de pal. ſic dic̄. Minor ānis ſi n̄ hꝫ vſū rationis: nil valet votuꝫ. Si āthꝫ vſuꝫ rationis ſꝫ eſt impubes: pr̄ vl̓ tutor omnevotū eiꝰ perſonale quod .ſ. reſpicit perſonā: vt de abſtinentia ⁊ ingreſſu religionis: aut etiā votū reale:quod .ſ. ſit de rebꝰ dādis ⁊ elemoſyna pōt irritare.Et idem ē de minore. xxv. ānis habente curatorēvel exiſtente in ptāte pr̄is quo ad votū reale: quodpr̄ vel tutor irritare pōt. Sꝫ qn̄ pubes eſt ītrat religionē: quod facere pōt inuitis parentibꝰ ⁊ curatoribꝰ: ⁊ eo ip̄o dedicat omnia bona ſua: q̄ niſi eētmaior. xxv. ānis n̄ poſſet alienare. Nec pn̄t ꝑentesaut curatores bona retrahere q̄ poſſent ſi illa bōavouiſſet: qꝛ n̄ pōt talia ſine illis alienare niſi ſe ip̄nalienādo qꝛ q̄dā cū vniuerſitate trāſeūt q̄ al̓s nontrāſirent. Idem eſt ſi īpubes ītrauit nec ꝑſona eiusretracta fuit qꝛ nec bōa retrahi pn̄t. Si at hn̄s vſūrōnis nō hēat parentes aut tutorē aut curatoreme voueat res ſuas n̄ ſe deo: lꝫ ī hoīeꝫ n̄ poſſet alienare: tn̄ videt̉ ꝙ in deū poſſit: niſi ꝙ ſi īueniat̉ leſusaut deceptus notabiliter pōt reſtitui. Et nota ꝙ ſipuberes ītrent religionē: parentes vl̓ tutores poſſūt votū irritare vſqꝫ ad aīam ⁊ diē a tp̄e ſcīe cōputādū ſi volūt: vlteriꝰ aūt nō poſſūt. Et lꝫ Hugo. dixerit ꝙ ſtatī cū malitia ſupplet etatē: poſſit ſe vouere d̓o ſic̄ ⁊ dare diabolo: ⁊ tn̄ ꝯtrariū tenēt ꝯīter canoniſte. Itē cū īpubes hꝫ pr̄eꝫ. pr̄ pōt reuocare ip̄ꝫa religione: nō aūt mr̄ nolēte patre: pr̄e āt mortuo:tūc mr̄ ⁊ auia ſi habēt tutelā eiꝰ: vt qꝛ nō trāſierūtad ſcd̓a vota: qꝛ tūc non pōt cū ꝑdat tutelā: ſꝫ tutorpōt. Sꝫ ſi īpubes ītret religione vel emittat votuꝫſimplex aut ſolēne inſcīo pr̄e vl̓ īuito ſi pr̄ reuocatan̄ ānū ⁊ diē: an puer poſt pubertatē teneat̉ intrare: dubitatur. Et videt̉ ꝙ non. Nume. xxx. Patreirritante votū puelle in etate puellari: ip̄a āmō voto nō tenet̉. Tho. ꝯtra: qꝛ ex qͦ habuit vſū ꝑfectuꝫ liberi arbitrij quo ad deū ē obligatꝰ. Illud aūt Numeri ītelligit̉ ī puella nō hn̄te vſū rōnis vel dū ē inupillari etate. Un̄ ⁊ ſeruꝰ retractꝰ a dn̄o de religioē: poſtea ſi fiat liber tenet̉ redire ⁊ cōiunx retractꝰab vxore ip̄a mortua tenet̉ redire. Hec Petrꝰ. vbiſupra. Tertio filijfamilias poſt ānos pubertatispoſſūt quātū ad ea q̄ pertinēt ad ꝑfona ſuā vouere: ⁊ tenent̉ īplere ēt īuitis parentibꝰ puta de īgreſſu religionis vel ꝯtrahere mr̄imoniū ⁊ hiꝰ. Sꝫ qͣꝫtū ad ea q̄ ꝑtinent ad diſpenſatōeꝫ domeſticā n̄ pn̄tſine ꝯſēſu pr̄is puta d̓ el̓ya Pe. Tho. De peculio tn̄caſtrēſi vel qͣſi pn̄t ⁊ vouere ⁊ tenēt̉ īplere īuitꝭ parentibꝰ ẜm Pe. de pal. Quarto ẜui ꝗ ſūt ī ptāte dn̄orū quātū ad ꝑſonales oꝑatōes n̄ poſſunt votū obligatoriū facere ꝯtra volūtatē ip̄oꝝ de īgreſſu religionis ⁊ ꝑegrinatōis ⁊ hiꝰ ꝑ q̄ ſubtraheret̉ ſeruituſeoꝝ. Tho. p̄n̄t tn̄ vouere ꝯtinētiā nec dn̄i pn̄t tale votū irritare ẜm Pe. de pal̓. ¶ Quīto clerici bn̄ficiatin̄ pn̄t vouere ꝑegrinatōeꝫ aūt aliqd̓ ꝑ qd̓ hēant relinq̄re eccl̓iam ſine ln̄ia p̄lati lui. de ꝯſe. di. v. c. Nōoꝑꝫ. ⁊ exͣ eo. mane. niſi votū religionis qd̓ pn̄t facere ſine ln̄ia p̄lati ⁊ tenent̉ factū implere: ēt ꝯtradicē
te ep̄o. Uota etiā abſtinentie ⁊ orationuꝫ tenent̉ implere Rai. ⁊ Pe. de pal̓. Inno. v̓o dicit ꝙ ſi vorietaliꝗdˡ qd̓ n̄ hꝫ euꝫ impedire a religione ⁊ obīa p̄latiſui dꝫ illud ſeruare vt dicere aliquos pͣs. Pe. at depal̓. dicit ꝙ ſi religioſus votuꝫ emittit tenet̉ īplereniſi p̄latꝰ irritet illud votū Ricar. v̓o or. mino. dicitꝙ religioſus n̄ pōt vouere ⁊ ſi vouet ꝙ non tꝫ. Rōeſt qꝛ penſata hūana fragilitate ⁊ religionis oneren̄ poteſt ſe ad aliꝗd vltra ſuam ꝓfeſſionē obligareqd̓ poſſit īplere ſine qualicūqꝫ piudicij ꝑiculo obẜuatōis cuiuſlibꝫ eoꝝ q̄ ex ſua ꝓfeſſiōe tenet̉ ⁊ abſꝫpericulo reddendi ſe oneroſū interdū p̄lato ſuo vtalicui ex fratribꝰ ſuis. Itē qꝛ tāte altitudinis eſt religionis votum ꝙ oīa alia in ip̄m cōmutari pn̄t retiō eccleſia cōſiderās hāc altitudinē religiōis ⁊ humanā fragilitatē voluit auctoritate dei ad religionis votū nullū aliud poſſe ſuꝑaddi ꝓpter ꝑiculuꝫtranſgreſſionis vitandū. Ad hoc ēt faciūt iura. xx.xiij. q. v. Noluit. ⁊. xx. q. iiij. Monachū: ī glo. h̓ illeTutiꝰ vero quod dic̄. Tho. ⁊ Pe. Et noͣ ẜm Pe. depal̓. ꝙ in oībꝰ his caſibꝰ in ꝗbꝰ pōt votū irritari qͦuiqꝫ votū irritet̉ per eū ꝗ poteſt votū tꝫ ⁊ obligat̉: poſtqͣꝫ aut fuerit irritatū n̄ tenet̉ vouēs ſeruare: immonec dꝫ ꝯͣ volūtatē irritātis. Itē noͣ ꝙ eſt dr̄ia interirritationē ⁊ diſpenſationē. Nā irritatio poteſt fieriſine cā ⁊ ad libitū irritātis ſic̄ vir ad libituꝫ irritat̉votū coniugis ita ꝙ nec ip̄e peccat irritādo qꝛ nemini facit iniuriā ꝗ vtitur iure ſuo nec illa votumomittendo cū fuerit inefficax a pͥncipio. Sꝫ diſpenſatio in voto n̄ ſit ꝓpter inefficaciā voti ſꝫ ꝓpter aliācām: vn̄ reꝗͥrit̉ non ſolū auctoritas in diſpenſanteſꝫ ēt cā ex parte diſpenſati .ſ. neceſſitas vel vtilitaseiꝰ vel reipublice in oī genere diſpenſationis ⁊ ī oīdiſpenſāte: etiā papa: qꝛ nec Petro nec alteri ꝯmiſſa eſt auctoritas ſeu ptās in deſtructionē ſꝫ in edificationem: qd̓ eſt veꝝ in propoſito qꝛ voti obligatio iuri naturali ⁊ diuino īnitit̉. Naꝫ in his q̄ nonſunt mala niſi qꝛ ꝓhibita iure poſitiuo ad libitumabrogare poteſt: ⁊ per ꝯn̄s ad libitū in illis diſpēſahec Pe. de pal̓..§. VIIDe redēptione cōmutatōe ⁊ diſpēſatione votoꝝ. Noͣ pͥmo qꝛ redēptio ⁊cōmutatio voti vidēt̉ differre ſic̄ emptio ⁊ ꝑmutatio: qꝛ ī pͥmo reꝗͥritur p̄ciū ī numerata pecunia: vn̄ſi ille ꝗ vouit ad ſāctū Iacobū ire hꝫ illuc hoſtes ⁊n̄ verſus Romā liberet̉ a ꝑegrinatōe ſācti Iacobi⁊ obl̓etur ad viſitandū limīa apl̓orum: cōmutatioē. Si vero īpeditꝰ ire abſoluat̉ ⁊ p̄cipiatur ſibi dare tm̄ pro deo qͣꝫtum erat expēſurus eundo ⁊ redeundo: redēptio eſt: q̄ ēt dꝫ eē iuſti p̄cij ⁊ eqͣlis: extraeo. c. Magne. hec Pe. de pal̓. Sed īter diſpēſationem ⁊ cōmutationem Tho. dicit hāc eē dr̄am: qꝛ ſiabſolute determinet p̄latus aliqd̓ votū non eē ſeruandum erit diſpenſatio voti. Si āt ꝓ hoc quodobſeruandum erat aliꝗd aliud īponit̉ dr̄ commutatio voti: vnde maius erit diſpenſatio qͣꝫ commutatio. Utrunqꝫ poſſūt prelati eccleſie vt declarabit̉