Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capituluꝫ. II.

ꝯſentit: reuiuiſcit votū. Pe. āt de pal. ſic dic̄. Minor ānis ſi hꝫ vſū rationis: nil valet votuꝫ. Si āthꝫ vſuꝫ rationis ſꝫ eſt impubes: pr̄ vl̓ tutor omnevotū eiꝰ perſonale quod .ſ. reſpicit perſonā: vt de abſtinentia ingreſſu religionis: aut etiā votū reale:quod .ſ. ſit de rebꝰ dādis elemoſyna pōt irritare.Et idem ē de minore. xxv. ānis habente curatorēvel exiſtente in ptāte pr̄is quo ad votū reale: quodpr̄ vel tutor irritare pōt. Sꝫ qn̄ pubes eſt ītrat religionē: quod facere pōt inuitis parentibꝰ curatoribꝰ: eo ip̄o dedicat omnia bona ſua: niſi eētmaior. xxv. ānis poſſet alienare. Nec pn̄t ꝑentesaut curatores bona retrahere poſſent ſi illa bōavouiſſet: qꝛ pōt talia ſine illis alienare niſi ſe ip̄nalienādo qꝛ q̄dā vniuerſitate trāſeūt al̓s nontrāſirent. Idem eſt ſi īpubes ītrauit nec ꝑſona eiusretracta fuit qꝛ nec bōa retrahi pn̄t. Si at hn̄s vſūrōnis hēat parentes aut tutorē aut curatoreme voueat res ſuas ſe deo: lꝫ ī hoīeꝫ poſſet alienare: tn̄ videt̉ in deū poſſit: niſi ſi īueniat̉ leſusaut deceptus notabiliter pōt reſtitui. Et nota ſipuberes ītrent religionē: parentes vl̓ tutores poſſūt votū irritare vſqꝫ ad aīam diē a tp̄e ſcīe cōputādū ſi volūt: vlteriꝰ aūt poſſūt. Et lꝫ Hugo. dixerit ſtatī malitia ſupplet etatē: poſſit ſe vouere d̓o ſic̄ dare diabolo: tn̄ ꝯtrariū tenēt ꝯīter canoniſte. Itē īpubes hꝫ pr̄eꝫ. pr̄ pōt reuocare ip̄ꝫa religione: aūt mr̄ nolēte patre: pr̄e āt mortuo:tūc mr̄ auia ſi habēt tutelā eiꝰ: vt qꝛ trāſierūtad ſcd̓a vota: qꝛ tūc non pōt ꝑdat tutelā: ſꝫ tutorpōt. Sꝫ ſi īpubes ītret religione vel emittat votuꝫſimplex aut ſolēne inſcīo pr̄e vl̓ īuito ſi pr̄ reuocatan̄ ānū diē: an puer poſt pubertatē teneat̉ intrare: dubitatur. Et videt̉ non. Nume. xxx. Patreirritante votū puelle in etate puellari: ip̄a āmō voto tenet̉. Tho. ꝯtra: qꝛ ex habuit vſū ꝑfectuꝫ liberi arbitrij quo ad deū ē obligatꝰ. Illud aūt Numeri ītelligit̉ ī puella hn̄te vſū rōnis vel ē inupillari etate. Un̄ ſeruꝰ retractꝰ a dn̄o de religioē: poſtea ſi fiat liber tenet̉ redire cōiunx retractꝰab vxore ip̄a mortua tenet̉ redire. Hec Petrꝰ. vbiſupra. Tertio filijfamilias poſt ānos pubertatispoſſūt quātū ad ea pertinēt ad ꝑfona ſuā vouere: tenent̉ īplere ēt īuitis parentibꝰ puta de īgreſſu religionis vel ꝯtrahere mr̄imoniū hiꝰ. Sꝫ qͣꝫ ad ea ꝑtinent ad diſpenſatōeꝫ domeſticā pn̄tſine ꝯſēſu pr̄is puta el̓ya Pe. Tho. De peculio tn̄caſtrēſi vel qͣſi pn̄t vouere tenēt̉ īplere īuitꝭ parentibꝰ ẜm Pe. de pal. Quarto ẜui ſūt ī ptāte dn̄o quātū ad ꝑſonales oꝑatōes poſſunt votū obligatoriū facere ꝯtra volūtatē ip̄oꝝ de īgreſſu religionis ꝑegrinatōis hiꝰ ſubtraheret̉ ſeruituſeoꝝ. Tho. p̄n̄t tn̄ vouere ꝯtinētiā nec dn̄i pn̄t tale vo irritare ẜm Pe. de pal̓. Quīto clerici bn̄ficiati pn̄t vouere ꝑegrinatōeꝫ aūt aliqd̓ qd̓ hēant relinq̄re eccl̓iam ſine ln̄ia p̄lati lui. de ꝯſe. di. v. c.oꝑꝫ. exͣ eo. mane. niſi votū religionis qd̓ pn̄t facere ſine ln̄ia p̄lati tenent̉ factū implere: ēt ꝯtradicē

te ep̄o. Uota etiā abſtinentie orationuꝫ tenent̉ implere Rai. Pe. de pal̓. Inno. v̓o dicit ſi vorietaliꝗdˡ qd̓ hꝫ euꝫ impedire a religione obīa p̄latiſui dꝫ illud ſeruare vt dicere aliquos pͣs. Pe. at depal̓. dicit ſi religioſus votuꝫ emittit tenet̉ īplereniſi p̄latꝰ irritet illud votū Ricar. v̓o or. mino. dicit religioſus pōt vouere ſi vouet non tꝫ.eſt qꝛ penſata hūana fragilitate religionis onere poteſt ſe ad aliꝗd vltra ſuam ꝓfeſſionē obligareqd̓ poſſit īplere ſine qualicūqꝫ piudicij ꝑiculo obẜuatōis cuiuſlibꝫ eoꝝ ex ſua ꝓfeſſiōe tenet̉ abſꝫpericulo reddendi ſe oneroſū interdū p̄lato ſuo vtalicui ex fratribꝰ ſuis. Itē qꝛ tāte altitudinis eſt religionis votum oīa alia in ip̄m cōmutari pn̄t ret eccleſia cōſiderās hāc altitudinē religiōis humanā fragilitatē voluit auctoritate dei ad religionis votū nullū aliud poſſe ſuꝑaddi ꝓpter ꝑiculuꝫtranſgreſſionis vitandū. Ad hoc ēt faciūt iura. xx.xiij. q. v. Noluit.. xx. q. iiij. Monachū: ī glo. illeTutiꝰ vero quod dic̄. Tho. Pe. Et noͣ ẜm Pe. depal̓. in oībꝰ his caſibꝰ in ꝗbꝰ pōt votū irritari qͦuiqꝫ votū irritet̉ per poteſt votū tꝫ obligat̉: poſtqͣꝫ aut fuerit irritatū tenet̉ vouēs ſeruare: immonec dꝫ ꝯͣ volūtatē irritātis. Itē noͣ eſt dr̄ia interirritationē diſpenſationē. irritatio poteſt fieriſine ad libitū irritātis ſic̄ vir ad libituꝫ irritat̉votū coniugis ita nec ip̄e peccat irritādo qꝛ nemini facit iniuriā vtitur iure ſuo nec illa votumomittendo fuerit inefficax a pͥncipio. Sꝫ diſpenſatio in voto ſit ꝓpter inefficaciā voti ſꝫ ꝓpter aliācām: vn̄ reꝗͥrit̉ non ſolū auctoritas in diſpenſanteſꝫ ēt ex parte diſpenſati .ſ. neceſſitas vel vtilitaseiꝰ vel reipublice in genere diſpenſationis īdiſpenſāte: etiā papa: qꝛ nec Petro nec alteri ꝯmiſſa eſt auctoritas ſeu ptās in deſtructionē ſꝫ in edificationem: qd̓ eſt veꝝ in propoſito qꝛ voti obligatio iuri naturali diuino īnitit̉. Naꝫ in his nonſunt mala niſi qꝛ ꝓhibita iure poſitiuo ad libitumabrogare poteſt: per ꝯn̄s ad libitū in illis diſpēſahec Pe. de pal̓..§. VIIDe redēptione cōmutatōe diſpēſatione votoꝝ. Noͣ pͥmo qꝛ redēptiocōmutatio voti vidēt̉ differre ſic̄ emptio ꝑmutatio: qꝛ ī pͥmo reꝗͥritur p̄ciū ī numerata pecunia: vn̄ſi ille vouit ad ſāctū Iacobū ire hꝫ illuc hoſtes verſus Romā liberet̉ a ꝑegrinatōe ſācti Iacobi obl̓etur ad viſitandū limīa apl̓orum: cōmutatioē. Si vero īpeditꝰ ire abſoluat̉ p̄cipiatur ſibi dare tm̄ pro deo qͣꝫtum erat expēſurus eundo redeundo: redēptio eſt: ēt dꝫ iuſti p̄cij eqͣlis: extraeo. c. Magne. hec Pe. de pal̓. Sed īter diſpēſationem cōmutationem Tho. dicit hāc dr̄am: qꝛ ſiabſolute determinet p̄latus aliqd̓ votū non ſeruandum erit diſpenſatio voti. Si āt hoc quodobſeruandum erat aliꝗd aliud īponit̉ dr̄ commutatio voti: vnde maius erit diſpenſatio qͣꝫ commutatio. Utrunqꝫ poſſūt prelati eccleſie vt declarabit̉