TitulusX.

general̓r p̄ſtituꝫ de ꝑendo mandato alicuiꝰ. Autſpecifice ⁊ determinate: ſed orit̉ ex poſt facto dubitatio ſuꝑ intellectu ⁊ īterp̄tatiōe eiꝰ. In pͥmo caſu dicit ꝙ non extendit̉ iuramentū niſi ad ea deꝗbus cogitatū fuit vel dꝫ merito cogitari: vt ī. c.ꝗntauallis. e. ti. Reſert ēt alios dicere ⁊ non maleẜm eū n̄ ſufficere ſi iurās dicat ego non cogitaui ꝙ tu hoc mihi p̄ciꝑes dūmō pena n̄ excedat clpam: īmo oīno pōt p̄ciꝑe qͣtenus culpa patit̉ niſiſit ꝯtra ius vt ī. c. ꝗntauallis. vel ꝙ non fit cōtrapͥus iuramentū illud qd̓ īponit̉. Dr̄ .n. ſummariein. c. veniēs e. ti. ꝙ ſi alicuiꝰ mandato iuraui parere ⁊ ille aliꝗd mihi p̄cepit ꝯtra iuramētū ꝑ mepͥus licite factū: illud ẜuare non teneor: vel ēt niſi eēt tale ꝗd illud qd̓ mandat̉ qd̓ ẜm cōem eſti.mationē nunqͣꝫ iuraſſet ſi credidiſſꝫ ſibi illd̓ mādari ar. ī. c. petitio. e. ti. In ſcd̓o caſu pͥncipali dicitꝙ ī ꝯcilio aīe ſue ſeu ī foro pn̄iali ẜm ītentōem iurātis ē īterp̄tandū. Sꝫ ī iudicio ſeu foro ꝯtentioſo recipit īterp̄tatōem ẜm ius vt ī. c. veniētis. e. ti.Qual̓r āt ius īterpretabit̉: vid̓ .xxij. q. v. humāe.⁊. c. ex lr̄is. de ſpon. ⁊. c. tua. Et ꝑ hoc determinat̉qō qͣ querit̉. Cuꝫ cl̓icꝰ ſtare mandato ep̄i iurat eep̄s p̄cipit ei vt reſignet bn̄ficio ⁊ non appellꝫ certe ex quo non erat v̓iſil̓e hoc ītendere poterit nōobſtante p̄cepto appellare nec opus ē petere abſolutione ſeu relaxatōem iuramenti cū iuramētum non extēdat̉ vltra ꝯſenſū iurantis. Firmatio. an. in. c. vno. de cōmo. vbi dicit ꝙ generalis renunciatio caſuū fortuitoꝝ non validat̉ iuramento ex defectu ꝯſenſus. Iteꝫ ꝑ hoc decidit̉ alia q̄ocū vꝫ qd̓ iuratum ē obẜuando non obuiet pͥoriiuramēto ſꝫ al̓s ſolēniter ꝓmiſſio. qͣꝫuis .n. innodicat ꝙ ẜuandū ſit iuramentuꝫ ⁊ de ꝓmiſſio dꝫal̓r ſatiſfacere. Ho. dicit ꝯtrariū allegās pl̓es rōnes: ar. xxij. q. v. iuramēti. AIn. dicit ꝙ ſi pͥma promiſſio ē p̄ciſa: vt qꝛ eſt obligatio dādi non artaretur ad p̄ceptū in ꝯtrariū qd̓ ꝗs iurat ſeruare niſiꝑs de alio ꝯtentaret̉ cui facta eſt ꝓmiſſio. Sꝫ ſi n̄eēt p̄ciſa obligatio nec ī obligationibus facti ī ꝗbus ꝑs p̄ciſe non obligatur ad ſactū ſꝫ ad ītereetunc qꝛ pōt īplere pͥmū ⁊ ſcd̓m dꝫ iuramentū ſeruare: vt ſi vni ꝓmitto tradere aliquā rē poſtea eadem rē alteri ꝓmitto ⁊ iuro teneor ẜuare iuramētum: qꝛ poſſū ẜuare iuramentū tradendo rē ⁊ ꝓmiſſū ſatiſfaciendo ſcd̓o de ītereē: ⁊ hanc dicit putare fuiſſe de mēte Inn. ī ſupradicta ſūia eiꝰ. SꝫNico. ſy. tꝫ ꝯtrariū vꝫ ꝙ ꝑ iuramentū ſeq̄ns in oaliꝗd ꝓmiſit non pōt ꝗs īfringere ꝓmiſſionē pͥus ſimpl̓r factā licitā vt obſeruet iuramētū ⁊ ſiꝯcludit ꝙ obligat̉ ꝗs ad factū illud īplenduꝫ qd̓licite ꝓmiſit ſiue ſit ꝓmiſſio ſimplex ſiue iuramēto firmata de iure diuino ⁊ canonico: de pac. c. i.⁊ xxij. q. v. iuramenti. Nec ſufficit ſatīſface̓ qͦ ad ītereē .ſ. aliud dando: ēt ſi iurauit poſtea aliꝗd qd̓hꝫ īpedire ſimplicē ꝑmiſſionē. qꝛ non tenet̉ illd̓ẜuare. Inno. ēt videt̉ ſibi eē ꝯtrariꝰ in. c. ſicut. deſpon. vbi dicit ꝙ ſi ꝗs ſimpl̓r ꝓmiſit ꝯtrahere cū

aliqͣ ⁊ poſtea idē ꝓmittit alteri ml̓ieri ⁊ iurat ſcd̓ꝫnon pͥmum ꝯtractum ꝙ tenet̉ potiꝰ pͥme qͣſi novaleat iuramentū ꝯtra ꝓmiſſionē alteri factamCum dn̄s facit iurare ſuos ſubditos ꝙ dicenteſi queꝫ ſciuerint vel audierint ſurripuiſſe aliꝗcde rebus ſuis. Dicit Guil. circa hoc credo diſtinguendū ꝙ ſi talis dn̄s cōiter hr̄ truculentus ⁊ ſirus non tenent ſeruare: qꝛ illicitū fuit qd̓ iuratieſt. Si āt credit̉ ⁊ hr̄ manſuetus ⁊ non niſi rōnbl̓r ꝓceſſurus tunc ſubdiſtīguendū: qꝛ aūt ſuntales ꝙ ꝑtineant ad cuſtodiā eiꝰ ꝗ ſic iurauit ẜuare dꝫ: puta ſi ꝗs viderit furē aſportantē res q̄ ecuſtodie cōmendate ſunt pōt ꝓſequi res furtiasal̓s tenet̉ reſtituere. Si at non tenet̉ ad cuſtodiāillaꝝ reꝝ tunc ſi non pōt ꝓbare non dꝫ reuelareniſi talibꝰ ꝑſonis q̄ p̄nt ꝓdeſſe ⁊ n̄ obeſſe: ⁊ ſi aliomō iurauit non fuit licitū iuramentum nec perꝯn̄s obligatoriū..§. VIDe iurādo ſeruare ſituta alicꝰ eccl̓e vl̓ ciuitatis. Circa qd̓ ſic diſtīguitIo. and. Aut ꝗs iurat ẜuare ſtatuta edita: ⁊ tuncex vi iuramenti non tenet̉ ad ſtatuta q̄ poſtmodūfiunt vt in. c. clericus. e. ti. Aut iurat ẜuare edit.⁊ edenda ⁊ tunc tenet̉ ad futura: ⁊ hoc niſi ibi etſent aliqͣ illicita: qꝛ ad illa non tenet̉: vt ī. c. i. eo. ti.li. vi. Si .n. ſciebat aut credebat aliqua ibi eē illcita: temere illd̓ iurauit nec tn̄ obligat̉ ad obſeruantiā: ſi neſciebat non peccauit in iurando ⁊ intelligit̉ de licitis obligatio non d̓ alijs. Aut talisiurauit ſimpl̓r ẜuare ſtatuta non expͥmens editvel edenda: ⁊ tunc ẜm Io. an. ⁊ Fran. tenetur acedita ⁊ edenda. Qd̓ dictuꝫ nō placet Nico. ſy. exeo ꝙ ꝓpter metum ꝑiurij iuramentū eſt grauisp̄iudicij ⁊ ſtricte interp̄tatiōis: ⁊ iō non eſt extendendū ſed potius reſtringendū vt non comp̄hēdat qd̓ ex lata v̓boꝝ ſignificatione cōprehēderpōt: vt in. c. Ad noſtram: ⁊. c. Quintauall̓. e. ti.vult Archi. poſſet tamē ſic diſtīgui. ꝙ aūt ſtatque poſtmodū fiūt nō ſunt multum preiudilia: ⁊ tūc extēditur iuramentum ad illa. Aut ſibonis alicuius ſimpliciter nō veniunt bonaſtura ⁊ hoc ꝓpt̓ grauitatē p̄iudicij. Si auteꝫ taqui iurauit ſeruare edita ſtatuta poſtea ꝓmittillud iuramētū quod prius fecit ſeruare edendnō al̓r iurando ex vi iuramenti non tenet̉: vt inClericus. Circa cuius declarationē Nico. ſy. dicdiſtinguendū. Aut is qui primo iurauit intennūc extendere illud iuramentū ad obſeruantalterius actus nō aūt ītendit de nouo. iurare:qꝛ dicit volo teneri virtute primi iuramenti: vl̓mitto per pͥmū iuramētum: ⁊ tūc non fit extenſisnec tenet̉ ex nouo iuramēto: qꝛ hoc nō intendū⁊ de hoc intelligitur dictū. c. Clericus. vnde Abdicit h̓ ꝙ ſi quis aſſerit dn̄o aliquid ꝑ ſacramētūquod prius fecit nō eſt ꝑiurus lꝫ illud ſit falſur