Capitulū. VI.

⁊ tūc cuilꝫ ſucceſſori iurare tenet̉. Ad hoc fac̄. l. īpialē de ꝓhi. feu. ali. Sed hoc facere vr̄. c. iſtd̓ v̓itatis. Aut fuit ſimpl̓r appoſitum aliqd̓ v̓bū ꝑſōale: puta ꝓmitto tibi ⁊cͣ. ⁊ tunc ꝓcedat opinio premiſſa. Si tn̄ is cui iuratuꝫ eſt remoueret̉ a dignirate nō teneret̉ ei iurās ad obſeruantiā iuramēti amplius: qꝛ intelligit̉ iuramētū ꝑſone p̄ſtitū ratione dignitatis: ⁊ de hoc ē. jͣ. in. c. Uenerabile: d̓elec. Aut fuit ſimpl̓r p̄ſtitū rōne dignitatis: ⁊ tūctrāſit ad ſucceſſores qͣꝫtūcūqꝫ nō fuerit facta mētio de ſucceſſoribꝰ: vt ſi dixit ꝓmitto obedire ep̄oflorētino vel Ro. pon. qꝛ dignitas nō variat̉ exvarietate ꝑſonaꝝ vt in. c. Liberti. xij. q. ij. Quantū ad ẜm dicit hoſti. ⁊ cōiter doc. ꝙ iuramentumnō tranſit in heredē vel ſucceſſorē iurātis etiāꝗs iuraſſet ꝓ ſe ⁊ ſucceſſoribꝰ ſuis ſeu heredibꝰqꝛ lꝫ ꝗs poſſit obligare heredē tꝑaliter: īmo etiaꝫnō faciēdo mētione de heredibꝰ pactū regl̓r tranſit in eos. Spūalit̓ tn̄ nō pōt: qꝛ lꝫ ſit honeſtū vt īſpūalibus obligationibꝰ filius ſequat̉ voluntatēpr̄is nō tn̄ neceſſariū. vt in. c. i. de ſpō. īpuberuꝫ.Unde filius vel heres nūqͣꝫ ē ꝑiurus ex iuramēto defūcti ſed tm̄ iuras ſi nō ſeruat cum debeat.Et ſi quidē fuit iuratū ſimpl̓r non habito reſpectu ad dignitatē eius cui iurat̉ nec ad dignitateſeu aliā qualitatē iurātis ſemꝑ obligat iurātē ſihoc pn̄t īportare verba iuramēti. ar. xxxij. q. viijc. Uno. Sꝫ ſi iurat̉ habito reſpectu ad dignitateeius cui iurat̉ puta iuro tibi vt ep̄o: cū ſis pͥuatꝰnon teneor. Similiter iurādo reſpectu qualitatis alicuius ipſius iurantis puta iurat quis ſeruare ſtatuta eccleſie tāqͣꝫ clericus vel canonicuscum non eſt amplius clericus vel canonicus nōtenetur iuramēto obligatus: ar. dicti. c. Uenerabilē. Rō aūt quare poteſt quis ſe alicui obligare ⁊ ſucceſſoribus ſuis non aūt pōt obligare ſeſucceſſores ſuos: ē iſta: qꝛ in prima agitur de obligatione ꝓpria quam quis facere pōt ꝓut vultIn ſecūda agitur de obligatione aliena quā nōfacere poteſt in ſpūalibus aliquis ꝑ alio: qꝛ anima ſine ꝓprio conſenſu ligari nō poteſt: vt. xxxijq. viij. c. Uno. Et hanc concluſionem firmat Io.§. IIII.an. in fine de ſepul.De iuramento vniuerſitatis ſeu ſocietatis cum .ſ. iurāt ſe aliquid facturos vel nō facturos nūquid poſſit ſibi dimittere. Ad quod rn̄det Guil. ꝙ hoc poteſt eſſe quatuor modis. ¶ Primo quidē ſi ſit de his que ꝑtinent ad cultum dei ſeu ad religionē vel pietatem ⁊ tunc non pn̄t remittere: vt ſi duo iurent ꝙibunt vltra mare militare ꝓ deo .ſ. bellando ꝯtrainfideles: vel intrabunt religionē: vel dicēt duovel tria pſalteria ad inuicē: aut ſi qui artifices iurent ꝙ de lucro dabunt certā portioneꝫ fabricealicuius ecccleſie vel in alios pios vſus. Ubi tamen aliqui iurant ꝙ ibūt vltra mare ſimul: pn̄tquidem ſibi remittere inuicem ne vadāt ſimul:

ſed non poſſunt ſibi remittere ꝙ non vadant: qꝛquaſi duo iuramenta ſunt .ſ. ⁊ ꝙ vadant: ⁊ ꝙ ſimul vadant. ¶ Secundo ſi iuramentū ſit de tēporalibus ⁊ ſit tale ꝙ abſqꝫ iuramento tenenturfacere qd̓ iurant: ⁊ tunc etiam nō poſſunt ſibi remittere: qꝛ ꝓpter ſalutem aīarum videtur eē iuratū: vt ſi carnifices iurent ꝙ nō vendāt carnesinfectas ꝓ ſanis: aut ꝙ nō ſophiſticabūt mercesſuas: ⁊ huiꝰ. Ad hoc .n. tenētur etiā ſine iurameto: vnde nō poſſūt ſibi inuicē remittere iuramētum. ¶ Tertio pōt ꝯtingere ꝙ iuramentū ſit ſuꝑre temporali ad quod tn̄ abſqꝫ iuramēto non tenebantur facere qd̓ iurant. Et tunc ſi obſeruātiaiuramenti ſpectat tm̄ ad cōmodum vel incōmodum iurantiū poſſunt ſibi remittere: vt ſi vnusiurat alteri ꝙ faciet ſibi librū aliquem vel donūdabit: ⁊ alter iurꝫ ꝙ dabit ei mercedē. Similiterqn̄ duo ſocij iurant ad inuicem ꝙ cōicabunt ſiblucra omnia. Sed ſi ſpectat ad cōmodum alioqd̓ iuratum eſt nō poſſunt ſibi inuicē remittere:vt ſi artifices iurent ꝙ in mercibus. xx. ſolidorūnō accipient de lucro vltra vnū ſolidū: vel ꝙ nōvendent de materia ſic ꝑata vel ꝙ nō trahent petias panni vltra tm̄ ⁊ huiꝰ. ¶ Quarto poteſt ꝯtingere ſi iurat qd̓ alijs ē dānoſum: nā tale iuramētu non eſt obligatoriū vt ſi iurent ſutores ꝙ certo tēpore non laborabunt ⁊ hoc vt ꝓpter raritatem carius vendant: vel carnifices ꝙ nō preꝑabunt carnes niſi ad certū numeꝝ: vel aliqui opifices ꝙ non oꝑabunt̉ ꝓ minori precio qͣꝫ tanto ⁊huiꝰ. Hec iuramēta qͣꝫuis nō ſint obligatoria tn̄nō expedit vt propria auctoritate ꝯtraueniaturvel ſibi remittant ſed ꝙ aucͣte ep̄i reuocētur: velpotius denūciētur ea non tenuiſſe: vel dic ꝙ ſufficit auctoritas ꝓpria qn̄ fuit iuratum de eo qd̓eſt manifeſte peccatū vel maioris boni impeditiuū. hec Guil. ¶ Item nota qn̄ multitudo iurauit aliquid facere vel non facere: cum queriturvtrum aliquibus ꝯtraueniētibus poſſint alij licite ꝯtrauenire? Reſpondet Guil. ꝙ ſi abſolute⁊ in omne euentum iuratū eſt quilibet teneturſeruare. cū .ſ. non ſit de ſe illicitū quod iuratū ē.Si vero ſub conditōne vel ob determinatā cāꝫ:puta ſi alij ſeruarent ⁊ hiꝰ non tenētur niſi extante conditione. ar. xxxii. q. viij. Non ſolum. extrade cōdi. appo. c. veꝝ. Unde ſi omnes alij vel plures non ſeruāt in hoc caſu abſoluti vidētur alijSi vero pauci ſunt qui non ſernāt recurrenduꝫeſt ad intentionē iurantium. vꝫ ſi intendebant ꝙquocūqꝫ non ſeruāte ipſi nō tenerētur: et tūc nōtenētur. Aut ſolū ſi multi eſſent qui nō ſeruarēt⁊ tunc tenentur. Ꝙ ſi de intentione neſcitur: tutius eſt ſeruare. hec Guil.§. V.De iuramento quodacit de parendo mandatꝭ alicuius qūo ſit intelligendum. Circa hoc Nico. ſy. colligit talem diſtinctionem ex verbis Inno. Aut .n. iuramentū fuit