Titulus. X.

⁊ ille non veniat contra iuramentū. Sꝫ Nic. ſy.dicit ſimpl̓r ꝙ non ē obligatoriū: vn̄ ⁊ ꝑ ip̄m prelatū ꝗ ſic iurauit abſqꝫ eo ꝙ petat abſolutōnempōt repetere ſiue ꝑ ſe ſiue ꝑ aliū: qꝛ iuramentunon pōt eē vincl̓m iniꝗtatis ⁊cͣ. Itē ſuꝑ. c. ex reſcripto. e. ti. dicit Nic. ſy. ꝙ mōachꝰ ꝓ vtilitate monaſterij ſe obligare vtl̓r pōt ēt cuꝫ iuramento. Etcū hoc facit cū ꝯſenſu abbatis ꝓ vtilitate monaſterij ēt ciuil̓r pōt obligari: qꝛ eoꝝ ꝯſenſus vt voluntas dependet ex voluntate abbatis vt ī. c. ſi religioſus. de elec. li. vi. Sine ꝯſenſu auteꝫ abbatisnec ciuil̓r nec natural̓r obligat̉ ex ꝓmiſſo: quiaius reſiſtit huic obligationi vt in. c. non dicat. xij..q. i. Itē ī obligatiōe monachi ſine ꝯſenſu abbatis n̄ p̄t accede fideiuſſor. l. i. ⁊. ij. ff. d̓ fideiuſ. Itēn̄ īprobat̉ ꝙ clerici ēt religioſi iurent ſuꝑ cōtractu obẜuando. Item noͣ ꝙ iurans laicꝰ et tanꝙͣfideiuſſor ſuꝑ ꝯtractu pōt corā iudice eccl̓aſticoconueniri: vt in. c. fi. d̓ fo. compe. li. vi. hec omnia.§. II.Nico. ſy.De cōmutatione iuramenti. In. c. ꝑuenit. ſummatim dr̄ ꝙ non d̓ieratꝗ iuramēti cōplemētū ī meliꝰ cōmutat. Circa cuius declaratōem Nico. ſy. ibi ſic diſtinguit. Auiuramēti īplemētū cōcernit honorē dei aut vtilitatē pͥuata. Et in pͥmo caſu ſi illud ī qd̓ vult commutare ē dubiū vtrū ſit maiꝰ bonū reꝗrit̉ ſuperhoc aucͣtas ſuꝑioris ẜm An. ī cōmutatiōe. Idemēt ſi illud ē maiꝰ bonum manifeſte ⁊ euidenter ſꝫobſeruatio eius qd̓ iurauit non īpedit vel ꝑturbat maiuſ bonū: puta qꝛ iurauit ire ad ſctm̄ An.⁊ nunc ītendit ire ad ſepulchrū: pōt .n. īplere primum ⁊ poſtea ad fepulchrū ire: vn̄ in tali cōmutatione ſi vellet pͥmum ī ſcd̓m cōmutare reꝗrit̉aucͣtas ſuꝑioris ſaltē ep̄i. Nā ſicut ep̄s pōt votūcōmutare ita ⁊ iuramētū vt notat Inno. ī. c. debitores. e. ti. Si āt non pōt ẜuari iuramentum ſineꝑturbatione vel deẜtione maioris boni tuncpria aucͣte commutare pōt ẜꝫ An. puta ſi iurire ad ſepulchrum vel contrahere mr̄imoniumcum aliqͣ ꝓpria aucͣte pōt contrauenire ītrandoreligionem: qꝛ īpendit ꝓ temporali obfeꝗo ꝑpetuā dn̄o ẜuitute: ar. de vo. c. ſcripture. In ſcd̓o ātcaſu cū .ſ. iuramentū concernit vtilitatē pͥuatamdico ꝙ ſine conſenſu illiꝰ cui p̄ſtitum fuit ēt ī melius commutari non pōt. Nec ꝓdeſt in hoc ſuꝑioris aucͣtas ex hoc qd̓ notatur. e. ti. c. qͣꝫto. ⁊ perInno. in. c. cum inter. de renū. Pro quo facit qꝛdebitor non pōt vnam rem etiā meliorem ꝓ aliaſoluere inuito creditore: vt inſti. quibus mo. tol.atione iuramēDetoꝝ. ¶Nota ẜm. b. Aho. 2ª. 2ᵉ. q. lxxxix. Eum acvnūquēqꝫ ꝑtineat irritare iuramenta que a ſubditis facta ſunt in his q̄ ſubdunt̉ eiꝰ ptāti ſi vuliō mr̄ ⁊ pater pn̄t irritare filiorū iuramenta: ⁊ vi

ri iuramenta vxoꝝ vt dr̄ Nume. xxx. hec Tho.qd̓ videtur intelligendum ẜm Guil. in his q̄ nopoſſunt fieri ſine ſcandalo ⁊ piudicio virorū. Id̓de filijs ⁊ ẜuis vr̄. Ad id quod dicit An. facit qꝛdr̄ ſummatim in. c. venientes. de iureiura. vꝫ ꝙnon valet iuramentum p̄ſtitum in p̄iudicium iuris ſuꝑioris. Et ſuꝑ d. c. querit Nico. ſy. Si cticexn̄s in ſtudio alicuius ciuitatis iurauit nonre diſtrictum illius ciuitatis anteqͣꝫ ſuo credieēt ſatiſfactū ſi an̄ ſolutōem reuocat̉ ex iuſta cāper ep̄m: nunquid iuramento non obſtante teneatur mandato ſupioris parere? Et videt̉ ꝙ ſic ꝑ.c. illud Uenientes. qꝛ non potuit ſe obligare inp̄iudicium iuris ⁊ aucͣtis ſuꝑioris. Et poſt ml̓taq̄ allegat io. an. de reg. iu. In mal̓. ꝯcludit ꝙ nontenet̉ ibi manere ſꝫ parere mandato ſuꝑioris. Ethoc niſi cum ln̄ia ep̄i fuiſſet in ſtudio: ⁊ ꝓ ncc̄itate ſtudij contraxiſſet talem obligatōem: vr̄ .n. tūcſe obligaſſe cum ln̄ia ep̄i ꝗ dedit ln̄iam ſtandi inſtudio: qꝛ vno conceſſo vident̉ oīa conceſſa ſineꝗbus illud expediri non pōt vt in. c. prudentiaꝫ.de of. dele. Et idem concludit ꝑ omnia de pr̄e reuocante filium qui eodē modo iurauerat. Itemī. d. c. ꝑuenit. ponit̉ iſta alia ꝯcluſio ſūmaria. Nōaſtringit̉ quis iuramento ad implendum quodiurauit ſi ab alia ꝑte non implet̉. Circa huius declarationem Nic. ſy. ſic diſtinguit. Qn̄ due obligationes reſpectuant̉ ad inuicem: vt qꝛ ego ꝓſi tibi certū ꝗd ꝓ eo ꝙ tu ꝓmiſiſti mihi ꝗd alid̓tu n̄ adīples ex ꝑte tua: nec ego teneor īpler̄ ⁊ ſicloꝗt̉ iſtud. c. Peruenit ⁊ regl̓a Fruſtra d̓ re. iur.li. vi. Idē quādo ſolus me obligaui ſed obligatōmea fuit ꝯditionata ꝑ te reſpectu alicuiꝰ īpledi ꝑte: puta ꝓmiſi ire ꝓ te romam ſi dederis mihi decē: ſi n̄ das n̄ teneor: ꝓmiſi n̄ expelle̓ te de domomea tibi ꝯceſſa in emphiteoſī certe tacite ītelligit̉ſi mihi canonē ſolues: vnde ſi nō ſoluis poſſū teexpellere. Si vero obligatiōes n̄ reſpectuāt̉ ad īuicē nec reflectūt̉ ad ide factū ſꝫ diuerſū puta ꝓmiſi tibi dare certū librū ⁊ iuraui: tu poſtea iuraſti aliꝗd ꝓ me face̓: lꝫ ego n̄ īplea ꝓmiſſionē: tu tn̄n̄ vitabis ꝑiuriū differēdo: qꝛ tu n̄ ꝓmiſiſti ratiōeꝓmiſſiōis mee ſed ſimpl̓r: ⁊ in hoc caſu loquitur.c. Ꝙ deo. xxxiij. q. v.De iuramēto facto abaliquo alicui vtrum obliget eum ad ſucceſſoreseius cui iurauit. ⁊ vtrum ſucceſſores iurātis obligent̉ ex illo ei cui iuratū eſt. Rn̄det ad vtrumqꝫ Nico. ſy. ſuꝑ. c. v̓itatꝭ eo. ti. Quantū ad pͥmū ꝑdiſtinctionem: qꝛ aūt quis iurat alicui ⁊ ſucceſſoribus eiꝰ: ⁊ certu eſt ꝙ tenet̉: nec āplius tenet̉ iurare ſucceſſoribꝰ eius: lꝫ teneat̉ ſe cognoſce̓ libertū ſeu vaſallū ſeu ſubditū. Et de hac recognitiōeloquit̉. c. Lōginquitate. xij. q. ij. quod ſit ne longīquitate tēporis peat memoria originis. Aut nullā mētione facit in iuramento de ſucceſſoribꝰ: ettūc iteꝝ ſubdiuidit̉: qꝛ aūt iurat ſimpl̓r ꝑſonalit̓