Capituluꝫ.VI.

cata ꝑte. Rō huius ꝯcluſionis eſt qꝛ ex quo perabſolutionis actum p̄iudicium irrogat ꝑti in eoꝙ ſibi vtilitas amittitur dꝫ ꝑs vocari: qꝛ nil fierdꝫ in p̄iudicium abn̄tis. c. i. exͣ de cā poſ. Et ſi alit̓fiat abſolutio non vꝫ. Et hoc veꝝ niſi notorie cōſtet iuramentum continere turpitudinem ex ꝑterecipientis: ita ꝙ ꝑti abſenti certum ſit nullam d̓fēſionem cōpetere in hoc. Nam puto valere abſolutionem etiam ꝑte non vocata. Naꝫ ſi hoc caſu valeret ſn̄ia ſuꝑ pͥncipali vbi agit̉ de maiori p̄iudicio: fortiꝰ valebit abſolutio vbi n̄ agit̉ de tātoad hoc. c. bone. de elec. Si ergo qō iuramēti ē coram eo ⁊ notorie ꝯſtet de illius turpitudine ab ilo iuramento abſoluere poterit ꝑte non vocata.Sꝫ ſi non ꝯſtat manifeſte de turpitudine vt qꝛ n̄conſtat ꝙ iurauit ſoluere vſuras: puta qꝛ ꝯtractus erat ſub forma licita conceptus: ⁊ ſic nō porit ꝯſtare de turpitudine ante ſineꝫ termini: vl̓ꝑabn̄tiam ꝑtis: vel qꝛ terminꝰ inſtabat: tunc n̄fiet abſolutio ꝑte non vocata vt ī. c. d̓bitores. e.Io. an. Fede. ⁊ cardi. dicunt in huius ꝑtem vodam cum agat̉ de eiꝰ preiudicio. Dn̄s An. dicit ꝙqn̄ ē tanta turpitudo ex ꝑte recipientis iuramtum ꝙ nulla ei acꝗrat̉ actio nec ꝯͣctus iuramētofirmatur: non eſt neceſſe ꝑtem vocari qꝛ null̓mītereſſe pōt p̄tendere. Sꝫ preſuppoſito ꝙ debeatps vocari ſi tn̄ fiat abſolutio ꝑte nō vocata: tꝫ abſolutio ſicut dr̄ de abſolutione ab excōicatōe. Decimꝰ caſus eſt quādo ꝗs iurat non repetere qd̓alter turpiter recepit: puta ꝑ v̓ſuram vel ꝑ metuꝫ⁊ iurat ēt ſuꝑ his nullam qrimoniā deponere.Pro huius declaratione remittit ad notata ꝑ eūin. c. i. e. ti. Ibi aūt ſic dicit diſtinguēdo. Quia vaut adhuc non ſoluit qd̓ iurauit aūt iam ſoluit.Et in pͥmo caſu ſubdiſtingue: qꝛ aūt iurauit ſimpliciter .i. ſoluꝫ hoc .ſ. ſoluere vſuras: aut iurauitnon ſolum ſoluere: ſed ēt nullā ſuꝑ hoc q̄rimoniam mouere nec ēt iudici denunciare. Et in pͥmocaſu hꝫ plura remedia taliter iurās. Et pͥmum ēfacile .ſ. vt ſoluat ⁊ ſic īpleat iuramentuꝫ ⁊ poſtearepetat vt ī. c. debitores. e. ti. ¶ Scd̓m remediuꝫē vt petat creditorē cōpelli ad relaxatiōem iuramenti: vel vt in iſto. c. i. e. ti. Et hoc verum niſi īſtaret terminꝰ ſolutōis ita ꝙ ex mora incideret ī ꝑiurium: tunc .n. non audiret ſꝫ pͥus ſoluat ⁊ pꝰ earepetat/ Tertiū remediū eſt vt petat debitor abſolutōem ab ep̄o. Sꝫ dubium ē vtrū iſtud remediū ſit ꝑ ſe ſubſidiū .i. ꝙ ēt non ẜuato ſcd̓o remedio poſſit abſoluere ep̄s: aut ſit ſubſidium ſubſdiariū .i. ꝙ pͥus cogant̉ creditores ad relaxandū⁊ ī caſu quo non poſſint ad hoc īduci tunc ep̄usabſoluat. Et inno. vr̄ velle hoc ſcd̓m .ſ. ꝙ ſit ſubſidium ſubſidiariū cui aſſentit Io. an̄. Sꝫ Ant.tꝫ cōtrariū .ſ. ꝙ ſit ſubſidiū ꝑ ſe ⁊ hoc magis placet Nico. ſy. Et rō ē ẜm eum qꝛ ſi ep̄s abſoluitaiuramēto metu p̄ſtito nec ē ncc̄e recurrere ad iuramenta recipientis: vt ī. c. ad aures. exͣ de his q̄

ramento facto ꝓ ſolutōe vſuraꝝ. ¶ Quartum remediū eſt vt debitor conuentus rōe iuramentiexcipiat ꝙ n̄ dꝫ cogi ad obẜuantiā iuramēti cuꝫipſe creditor teneat ꝑꝑ turpitudineꝫ ſuā illd̓ relaxare: ⁊ ſic illd̓ relaxari petit hoc tn̄ face̓ dꝫ an̄terminū elapſum ꝓmiſſionis ſue. ¶ Quintū remedium eſt vt iudex ex officio ſuo compellat creditorem deſiſtere ab exactione vſuraꝝ. ¶ In ſcd̓oāt caſu: cū .ſ. iurat ſoluere ⁊ nullā qōneꝫ ſuꝑ hocmouere dico ꝙ hꝫ iſte pͥmum remediū dictū .ſ. vtſoluat ⁊ poſtea repetat: nā non iurat non repetere. Et hoc iuramentū ſtricte ē intelligendū vt in.c. ad audientiā. exͣ de his q̄ vi me. ve cā fi. Scd̓mremediū vt denunciet eccl̓e: nā nll̓m iuramentūpōt obligare ꝗn poſſit ꝗs denunciare crimīoſuꝫeccl̓e: vt in. c. queadmodū. eo. ti. Debet tn̄ denuncians fundare ſe ſuꝑ ſalute ꝓximi ⁊ non ſuꝑ ītereē ſuo pͥncipal̓r: qꝛ tunc obſtaret illi iuramentuꝫSꝫ. d. An. dicit ꝙ pōt venire iſte denunciās autꝑ viam denunciatōis euāgelice ⁊ tunc hꝫ ẜuarepus monitionē ipſius. ij. q. i. ſi peccauerit. Aut ꝑviam cuiuſdam ītimationis vt iudex auiſatꝰ inſtet contra correctionē pctī: ⁊ ī hoc non credit monitōem ncc̄iam ar. ad p̄dicta. c. ij. de ſpon. ⁊ tuncēt videt̉ ꝙ poſſit ītendere pͥncipal̓r intereſſe ſuū.Tertiū remedium eſt de iuramento .ſ. ꝙ faciatſe abſoluere abſqꝫ hoc ꝙ faciat citare creditoreꝫſuum: qd̓ placet Io. an. Sed hoc non videt̉ Ni.ſy. qꝛ videt hoc īplicite q̄relaꝫ contīere quā iurauit non facere. ¶Quartū remediuꝫ eſt vt iudexex officio ſuo compellat creditorē iuramentumrelaxare vel ab exactione deſiſtere. Quantuꝫ acſcd̓m pͥncipale .i. ſi iā ſoluit pōt repetere. Sꝫ ſi iurauit non repetere ac ēt nullā querelā ponere niſi denunciare: ſꝑ remanet ſibi via denunciandiq̨̄ per iuramentū excludi non pōt. Itē alia via ēvt iudex officio ſuo compellat ad reſtituendū ētſi nulla ponat̉ ſibi q̄ rela de hoc dūmō ei conſtet.¶ Nota ēt ẜm Nico. ſy. ſuꝑ. c. ꝑuenit. ꝙ ſi p̄latusmetu iurat ſuꝑ rebꝰ alienatis non repetēdis diſtīguendū eſt: qꝛ ſi ſuꝑ rebꝰ ꝓpͥis ⁊ vbi eſt dānuꝫeius p̄ciſe non dꝫ contrauenire niſi pͥus hīta relaxatione vel abſolutione: qn̄ vꝫ eſt notabl̓r dānificatꝰ ⁊ vbi agit̉ ꝙ quis abſoluat̉ a inramētoⁱ oꝫꝙ adeat̉ iudex eccl̓aſticus per hoc qd̓ notat Inno. ī. c. debitores. e. ti. Si aūt agitur vt turpit̉ recipiens cogatur relaxare iuramentū: poterit hāccompulſioneꝫ facere ēt iudex ſecularis vt notat.Fede. cōſilio. cclxiij. ⁊ hoc qn̄ non dubitat̉ d̓ turpitudine recipientis. Sꝫ ſi dubitaret̉ d̓ viribusiuramenti tunc dꝫ adiri iudex eccl̓aſticus. Si ātiurauit ſuper rebus eccl̓e: tunc ſi eccl̓a eſt danificata ēt ſi metus non īterueniſſet non videt̉ obligatorium. Inno. tn̄ dicit ꝙ ſi hoc egit violentia⁊ dolo ī dānū eccl̓e abſoluit̉ pͥus vt repetere poſſit vt in. c. ſi v̓o. e. ti. Si non ꝑ violentiā vel dolūtunc ſuꝑior faciet abſolui p̄latum ꝗ iurauit veldabit curatorem bonis eccl̓e vt repetat res eccl̓e