Capituluꝫ. III.

Quantum ad tertiumpͥncipale .ſ. excluſionē cōplacentie q̄ oritur ex adulatōe q̄ notat̉ cū dr̄. Nō īpīguet caput meū .i. mēsmea nō delectabit̉. Cōſiderandū ē .n. remedium ꝯͣip̄am. Quīqꝫ aūt ſūt remedia ꝗbus adulatōis peccatū excluditur ⁊ vitat̉ .ſ. deceptio: redargutio: detractio: bone ꝯſcīe cōdictio: ꝓpe miſerie conſideratio. Primū remediū adulatōem vitandā eſt deceptionis conſideratio. Ab illo .n. ſemꝑ caueudū eſt ꝙſēꝑ decipit: ſꝫ oīs adulator ē talis. Ita dicit Augu.ſuꝑ p̄s. Adulatio ē fallaci laude ſeductio: vn̄ ꝓuer.xi. Simulator ore decipit amicū ſuū .i. adulator.Qui autem verbis blandis allicit ad peccandum:aut blādicijs ⁊ fauoribꝰ inſtruit qualiter pctā fiantaut ī bono blandimētis extollit iō tal̓ decipit amicū ſuū: huic nō ē credēdū. Iere. xij. Ne credas eiscū locuti fuerūt tibi bona pͣs. ¶ Oleū peccatorisnon impinguet caput meū. Gloſa prima ſimulatadilectio ⁊ falſa laus adulatoris non impinguet caput meum .i. mentē meā nō delectabit nec a vigoreeritatis mouebit. Uidemus .n. manifeſte ꝙ adutores cum aliquē ſalſe irriſerint de illo dicūt: vtde quō illi vnxi caput. Secūdum remediū ꝯͣ adulationis pctm̄ eſt melioris redargutio. Nam redaꝫgutio viri iuſti multū valet ad circūſpectionem nororū operū ne adulatōe aliqua ī bonis que facius extollamur. Eccle. vij. Meliª ē a fapiente corripi qͣꝫ fiultorū adulatōibꝰ decipi. Rō huius eſt qꝛcum ſapiēs hēat rectum iudicium rōis: iō ē aliorūregula directiua. Stultus aut vel vitioſus cuꝫ extortū hēat iudiciū rōis ⁊ ꝑ ꝯn̄s appetitum īordinatū: nō ē ſequēdus ſed potius deteſtandus: ꝓuer .i.Fili mi te ſi lactauerit pctōres .ſ. adulando p̄teritaextollendo pn̄tia: īclinādo ad futura: ne acꝗeſcaseis. Ad quod Sen̄. quaſi dat bonū documētū dicēs. Sit tibi tam triſte ſi lauderis a turpibus qͣꝫ ſilauderis ob turpia. Tertium remediū ꝯͣ adulationis vitium ē detractionis cōſideratio ⁊ impugnatio. Nam ab illo cauere debemꝰ ꝗ velit hoſtis nosſemꝑ ꝑſequitur. Sed tal̓ eſt adulator. Unde Aug.ſuper p̄s. Duo ſunt genera ꝑſecutorum .ſ. vituperantiū ⁊ adulantiū. Sed plus nocet lingua adulatoris qͣꝫ gladius perſecutoris: Et Greg. dicit ꝙ remediū ꝯͣ adulationem ē detractio. Sciendum ē inquit ꝙ ne īmoderatis laudibus eleuemur plerunqꝫ noſtri rectoris moderamine detractoribus lacerari ꝑmittitur vt quos vox laudantis eleuat līguadetrahentis humiliet. Idē. vi. q. i. Sūt plurimi. EtAmb. de officijs. Non ē vera amicitia vbi ē adulatio fallax. Et Sen̄. in epiſtolis. Malum hominemblande loquentem agnoſce tuum laqueum eē. hꝫ.n. ſuum venenum blanda oratio. ¶ Quartum remedium ꝯͣ adulationeꝫ ē bone ꝯſcīe conditio. Nābona cōſcīa ſēꝑ minus de ſe eſtimat ⁊ ī agendis ſuis ſēper metuit ne aliꝗd rep̄hēſibile īueniatur. EtGreg. Bonarū mentiū eſt ibi culpā agnoſcere .i. timere: vbi culpa non eſt. di. v. Ad eius. Hinc idem

Greg. Inter verba laudantiū ⁊ vituperantiuꝫ admentem ſemꝑ recurrendū eſt: ⁊ ſi ī ea non inuenit̉bonū quod de nobis dr̄: magnā nobis triſticiā generare dꝫ. Et rurſū: ſi in ea nō inuenitur malū qd̓de nobis hoīes liquūtur: in magnam debemus leticiam exilire. xi. q. iij. Inter verba. Quintū remedium ꝯͣ adulatōem ē ꝓpe miſerie īſpectō vel cognitio. Qui .n. cogitat qualis eſt intus nō extollit̉ duꝫlaudat̉ exterius. Unde Sen̄. in epiſtola. lxxvij. ſicait. Intꝰ teipſū conſidera non qualis ſis alijs credas. Et. b. Grego. ſuper Ezech. ſic ait. Quid enim ꝓdeſt ſi omnes laudent ⁊ conſcientia accuſet: aut ꝗdpoterit obeſſe ſi nobis omnes derogent ⁊ conſcientia ſola defendat quaſi. d. nihil. Idem. xi. q. iiij. Incunctis.¶ Capitulum tertium de Iuramento.Uramētuꝫ ſic diffiniri pōt. Iuramentum ē affirmatiovel negatio de aliquo .ſ. de facto vel fiendo ſacre rei atteſtatōe firmata. Quātū ad pͥmaꝫꝑte diffinitōis huiꝰ nota ꝙ hic dr̄ affirmatio vl̓ negatio non ſoluꝫ prout ore ꝓſertur ſed etiā actu puta ſi alicui dicatur: iura ſuper librum iſtum: ſi talenegocium ſic ſe habet: vel quod dices veritatem d̓tali materia: et ille tangit librum nihil dicendo aliqn̄ ⁊ tn̄ illc cōtractus habetur pro iuramento ſeulocutione iuratoria. Et nota ſcd̓m Ioan. an. in cle.circa iuramentum quod ſit ex ordinatione iurismultipliciter fit. Quedam enim iura dicunt ſimpliciter debere iurari. Quedam corporaliter. Quedam ſuper ſancta dei euangelia. Quedam adduntipſorum tacturam vt .i. q. vij. Quotiens. Apud itatalicos interpretatur conſuetudo ꝙ ſufficit quēlibet librum vel quanlibet ſcripturam tangere: ꝙſatis puto procedere vbi etiam de iuramento corporali exprimitur. Non ſic vbi de tactu euangeliorum ponitur vt extra de hereti. in. ca. Multorumin cle. ſuper ver. Tactu. Quantum ad ſecundampartem: curn ſcilicet dicitur de aliquo facto vel fiendo: nota ſecunduꝫ. b. Lho. 2ª 2ᵉ. q. lxxxix. ⁊ Ral.ꝙ iuram entum eſt duplex ſcilicet aſſertorium ⁊ h̓de aliquo facto pn̄ti vel preterito cum ſcilicet quisiurat aliquid ſic fuiſſe factum vel ſic modo eſſe.Aliud dicitur promiſſorum cuꝫ ſcilicet quis iuramento promittit aliquid ſe facturum. Et quodlibꝫhorum ſit dupliciter: quia vel per ſimplicem atteſtationem: vt cum ſimpliciter iurat aliquid fuiſſe:vel eſſe vel non eē: vel eſſe facturum vel non facturum aliquid vel per execratōnē: vel cū iurat: ſi nōeſt ita vt aſſerit vel ſi non faciet quod promittit ꝙdeus non adiuuet eum vel non ſeruet vel eueniatſibi tale vel tale malum vel filijs ſuis ⁊ huiuſmodiEt ſic obligat illud per quod ſic iurat vt diuinumiudicium in eo exerceatur. vel diuina vltio ſi noniurat verum. Quantum ad vltimam partem cum