Titulus. X.

De grauitate huius ᵏceca⁊ ꝑ cōꝑationē ad alia. Nota pͥmo ꝙ in ſe eſt ita graue ꝙ per eā incurrit̉ dei maledictio ſeꝗt̉ hoīuꝫ erga ip̄m deteſtatio ⁊ dei ire ꝓuocatio ꝓducitur maiorū obſtīatio. Pro pͥmo dicit dn̄s ꝑ ꝓphetā adulatoribus: maledicā bn̄dictionibꝰ vr̄is. Qꝛ vt expōitGreg. Qui inique agūt benedicuntur ab eis adulanturq peccatoribꝰ dūmodo diuites fiant .i. q. i.Multi. Ad quod etiā facit qd̓ ait Iere. ꝓpheta. xx.Maledictus ꝗ annūciauit patri meo digna. Natꝰeſt tibi puer maſculus ⁊ letificauit eū. Pater d̓ quonaſcimur ē mūdꝰ: puer maſculꝰ mūdi ē opꝰ magniſceleris. Filij mūdi ſūt opera q̄ fiūt a mūdo .i. murdanis. Annūciat aūt patri .i. mūdo maſculū natum⁊ letificat: qn̄ adulator laudat hoīem de magno ſcelere ⁊ ſic letum facit qꝛ de huius gaudet mundusHic aūt .ſ. adulator eſt maledictus a dn̄o. Qn̄ enimaliquis perpetrat aliquā notabilem. vindictaꝫ velmalum aliud: ſolet ei dici ab adulatoribus. Feciſtiſicut maſculus. Pro ſcd̓o dr̄ prouer: xxiiij. Qui dicunt impio iuſtus es: maledicent eis populi ⁊ deteſtabuntur eos tribus. Und̓ Aug. ſuper illo verboIniquus benedicitur .ſ. ab adulatoribus. Exacerbauit dn̄ꝫ peccator: ſic ait. Hec eſt magna ira dei vtdeſit correctio ⁊ adſit adulatio. Et ſubdit cāꝫ. Adulantium .n. lingue alligant hoīes in peccatis: delectat .n. ca facere in ꝗbus non ſolū metuitur rep̄henſos ſed laudatur operator. Pro. iij .ſ. quod inducitobſtinationem dicitur figurate d̓ Dina filia Iacobviolata deſignante aīaꝫ ſuggeſtionibus diaboli aſſentientem ꝙ Sichē conſtuprator eius ip̄aꝫ triſteꝫeffectam blanditijs deliniuit. Gene. xxxiiij. Cuꝫ .n.peccato cōmiſſo conſcīa mordeat ⁊ triſticiam menti inferat blanditie ⁊ adulationes procurate operadiaboli detinent aīam in malo. vnde dn̄s per Eꝫech. ꝯtra adulatores dicit. Edificabant ipſi parieteꝫ⁊ illi liniebant eum. Quod exponens Greg. in moral̓. ait. Edificare parietem eſt quēlibet cōtra ſe obſtacula ⁊ duritiam peccatiʳ conſtruere .i. cōmitterepeccata que reddunt hoīeꝫ durum. Sed ꝑietem liniunt ꝗ peccata perpetrātibus adulātur: vt quē illi peruerſi agentes edificant ip̄i adulātes quaſi nitidū reddant: di. xlvi. Sūt nonnulli. In cōꝑatōe vero ip̄iꝰ ad alia peccata occurrūt due q̄ſtiōes. Prima q̄ſtio eſt An peccatum adulationis ſit grauiuspeccato homicidij. Et videtur ꝙ ſic: quod tali rōeoſtendo. Peccatū qͣꝫto plus mentē corrūpit ⁊ plusalicui nocet tanto eſt grauius. Sed ita facit adulatio reſpectu homicidij quod dupliciter probo primo qꝛ ſuper illud verbū p̄s. ix. Qm̄ laudatur peccator in deſiderijs aīe ſue. Exacerbauit dn̄ꝫ peccator Hiero. ſic dicit. Nihil eſt qd̓ taꝫ facile corrūpatmentes hoīum vt adulatio. Scd̓o probo hoc ideꝫqꝛ ſuper illud p̄s. lxix. Conuertantur ſtatim erubeſcentes: dicit glo. ſic. Plus nocet̉ līgua adulatorꝭ qͣꝫgladius ꝑſecutoris. Un̄ Aug. Noli putare te noneē homīcidā cū fratri tuo male ꝑſuades. Si .n. ma-

le ꝑſuades occidis: de pēi. di. i. Noli. ergo videtruradulatio eē grauiꝰ pctm̄ homicidio. Rn̄deo ꝙ adu̓latio ⁊ homicidiū ī grauedīe ſe habent ſicut excedētia ⁊ exceſſa: qd̓ pꝫ: qꝛ homicidiū eſt grauius peccatum adulatione duplici rōne. ¶ Prima ē qꝛ linguaadulatoris non nocet ita efficaciter ſicut gladiꝰ perſecutoris quod pꝫ: qꝛ gladius ꝑſecutoris effectiueoccidit quaſi ſufficiens cā mortis lingua aūt adulatoris non ita efficaciter nocet: qꝛ nullus pōt altri eſſe ſufficiens cā peccandi: ergo cū gladius ꝑſecutoris ſit cā mortis ſufficienter ⁊ lingua adulatoris ſit cā peccādi nō ſufficienter ſed occaſionaliter:iō homicidiū eſt grauiꝰ peccatū adulatōe. Scd̓a rōeſt: qꝛ malū irrecuꝑabile eſt grauius malo recupebili. Sed nocumētū homicidij eſt irrecuꝑabile: nōcumentū vero adulatōis eſt recuꝑabile: ergo ⁊c̄.Ex alia vero parte adulatio eſt grauius peccatumhomicidio: duplici rōne. Prima ē: qꝛ pctm̄ qͣꝫto plꝰnocet ī p̄cioſioribus bōis tanto grauius eſt ſꝫ līgueadulatoris plus nocet ī p̄cioſioribus .ſ. ī bōis ſpūalibus qͣꝫ gladius perſecutoris ꝗ nocet in corꝑalibꝰtantū ergo ⁊c̄. Secūda rō eſt: qꝛ peccatum quantooccultius nocet ⁊ minus caueri pōt tāto eſt grauius. Sed peccatum adulatoris occultius nocet.Magis eniꝫ caueri poteſt a manu perſecutoris qͦa lingua detractoris ergo ⁊c̄. Secunda queſtio eſt:An adulator ita grauit peccet ſicut ille cui adulatur. Et videtur ꝙ grauius tali rōne. Quicūqꝫ verbis alijs nocet non minus nocet ſibi qͣꝫ alijs: ſꝫꝗ alteri adulator īducit eum ad peccandū morter quod pꝫ: qꝛ ſuper illud p̄s. Oleū aūt peccatoriſ⁊c̄. dicit glo. Falſa laus adulatoris a rigore veritatis emollit ad noxia: ergo multo magis adulatoriſe peccat. Reſpondeo duobꝰ modis. Prīo ſimpliciter ⁊ abſolute ſine aliqua diſtinctione ꝙ ille ꝗ adlatur alteri ⁊ nocet ei plus peccat ⁊ plus nocet ſibiqͣꝫ illi cui adulatur. Cuiꝰ rō ē: qꝛ ſibi nocet tāqͣꝫ fuificiens cā peccandi alijs aūt nocet ⁊ eſt cā peccādioccaſionaliter tantum. Scd̓o modo reſpondeo cūdiſtinctione. Diſtinguendum eſt eniꝫ de illo cui aliquis adulatur. Aut enim ille non aſſentit adulatōni: aut aſſentit. Primo .n. cum quis non aſſentitadulationi: tunc adulator peccat mortaliter ex intentione inducendi illum ad peccatum mortale qͣꝫtum in eo ſuit licet adulationi ille non aſſenſerit. ſecundum vero cum aliquis adulatori aſſentit ⁊ acquieſcit tūc de tali diſtinguo: qꝛ aūt eſt ꝗdam ꝗ decipitur credendo adulatori plus de ſe qͣꝫ ſibi: ⁊ talis cum decipitur ab adulatore minus peccat qͣꝫadulator. Eſt alius qui non ſolum credit adulatori: ſed etiam fouet adulatorem ⁊ ꝓcurat vt fiat adulatio: ⁊ talis plus peccat qͣꝫ adulator. De tali loquitur Hiero. ad Cellantiaꝫ ita dicens. Iſto maximetemporeⁱ regna vitium adulationis quod eſt grauiſſimū: qꝛ humanitatis: ac benitiolentie loco dictur. Et ita ſit vt qui adulari neſcit̉ aut inuidus auſuperbus reputetur hec. b. Aho. 2ª 2ᵉ. q. cl. ⁊ Ral.in ſumma..§. IIII.