Titulus. X.

non poterunt īuiti detineri licet ab initio aſſenferitſine excōicationis pena. Necpōt ep̄s ī hoc diſpenſare: ar. c. Si diligenti. de fo. compe. A papa aūt dari poſſunt clerici in obſides: ar. c. Cūcta. ix. q. iij.Quantum ad monachos: de papa non eſt dubiuꝫꝙ pōt dare ar. c. Per pͥncipalem. ix. q. iij. Sꝫ ⁊ abbas ēt ꝓ neceſſitate ⁊ vtilitate monaſterij pōt dareetiā inuitū: qꝛ nō pōt reſiſtere volūtati eius. Un̄ etdetineri pōt inuitus de conſēſu tn̄ abbatis: nō aūtinuito abbate: qꝛ hꝫ beneficiū canonis. Si ꝗs ſuadente. xvij. q. iiij.¶ Capitulum ſecundum de Adulatione.Uia in adulationefrequenter contingūt mēdacia: ⁊ ex allaritia aliqn̄ procedit. Ideo ſubſequeter de ea agendū: d̓ qua loquens p̄s. cxl. ait. Oleiāt peccatoris nō īpinguet caput meū. Ubi dic̄ glo.Falſa laus adulatoris rigore veritatis emollit adnoxia. Ubi ſciendū ꝙ cū adulatio fiat cōiter ꝑ humana colloꝗa ī ꝗbus hoīes ad īuicem viuūt ⁊ conuerſantur ẜm ꝓprietatē ſue nature. quo ad delectare vel contriſtari alios: tripliciter cōtingit fieri humanū colloquium. Quidam enim tenent mediū īdelectando vel cōtriſtādo alios ex ſuis locutiōibꝰ⁊ geſtibus q̄rentes delectabiliter ẜm debitū modūſe habere cuꝫ his cū ꝗbus conuerſant̉ non tn̄ itaqn̄ etiā contriſtent cū expedit .ſ. reprehendendo defectus eorū: ⁊ hi dicunt̉ amici vel affabiles. Ad qd̓hortatur ſapiens dicens Eccle. iiij. Congregationipauperum affabilem te facto. Quidam alij ſunt ꝙrecedentes a medio cōmittunt defectū ī minus delectando qͣꝫ debeant ⁊ magis contriſtando qͣꝫ congruant: ⁊ hī dicuntur agreſtes ſeu diſcoli vel litigioſi. ij. ad Xhitū. ij. Seruuꝫ dei non oportet litigare. Alij vero credūt ī delectando alios verbis pluſqͣꝫ debeant: ⁊ hi dicuntur blanditores ſeu adulatores. Un̄ Sen̄. Laudato parce ⁊ vitupera parcius.Et de hoc vitio adulationis ait p̄s. Molliti ſūt ſemones eius .ſ. adulatoris ſuper oleum: ⁊ ip̄i ſūt iacula: ⁊ alibi. Oleum ⁊c̄. In ꝗbus tria poſſumus cōſiderare.Primo conditōem malitie adulatōis ibi. Oleū.Secūdo īfectōem ꝯſcīe blāditoris ibi pctōris.Tertio excluſione cōplacētie laudationis ibi. nō īpinguet caput meū.uantum ad primum.Adulatio aꝑte appellatur oleum ꝓpter conditōemmaterie ſimilē oleo. Nam ſicut oleum ē lucidum:dulce ⁊ lubricū. Ita laus facta alicui q̄ eſt materiaulationis hꝫ quandam luminoſitatem apparen⁊ ſuauitatem complacentie ⁊ lubricoſitatem adherentie. Nam vt dicit ꝗdam. Nulla eſt tam excelſa virtus que dulcedine glorie non tangatur: gl̓iaaūt reſultat ex laude. Sed ſicut oleuꝫ maculat pā

num vbi eſſunditur: ita adulatio eum ad quem dirigitur multociens ⁊ ſi non ſemper maculat. Eſt exgo adulatio quoddam vitium quo quis querit alteri placere ex laudatione facta ad ipſuꝫ vel alio actu ſed inordinate. Sunt ergo tria videnda pro declaratione eius.Primū de complacendo.Secundum de laudando.Tertiū de inordinatione ip̄ius laudis.Quantum ad pͥmū ſciendum ꝙ velle alteri placere pōt fieri quadrupliciter. Primo ad dei honore⁊ gloriaꝫ procurandam. Sic Heſter ad complacendum regi Aſſuero acceſſit ad eum ornatiſſima laudans eum magnifice: dicens. Mirabilis es tu domine ⁊ facies tua plena eſt oīum gratiaruꝫ Heſter.xv. Ut inde poſſet reuocare ſn̄iam datā ꝯtra popiluꝫ dei de exterminio eius. Sic ⁊ Ieremias laudabat Nabuchodonoſor ſcribens tranſlatis. in Babyloniam vt orarent pro vita eius ⁊ filijs: qꝛ ī pace eius erat pax eorum. Sic ⁊ Daniel in exponēdoviſionem ei. Scd̓o pōt quis velle ⁊ querere placere alteri ad beniuolentiam eius habendam. Et ſicPaulus querebat placere. Feſto iudici vocans eūoptimum. ⁊ Perodi dicens ſe fore beatum audiricoram eo: vt ſic habita beniuolentia liberaretur acalūnijs iudeorum. Sic ⁊ mulier illa Thecuites ītercedens pro Abſalone laudans Dauid. Tertio ꝓpter proximorum vtilitatem faciendaꝫ. Et ſic apl̓sde ſe ait. Ego per oīa omnibus placeo. i. ad Corī. x.Et iterum factus ſum oīa omnibus vt oēs lucrifacerent. i. Cor. ix. ⁊ hoc conformans ſe moribꝰ eorum qͣꝫtum poterat ſine peccato vt eis placeret.Quarto pōt quis alteri velle placere non propaliquod predictorum ſed propter inanem gloriaꝫſui vel propter decipiendum eum vel dānificādūvel aliquod illicitum conſequendum ⁊ hoc eſt malum pertinens ad adulationem. De quo p̄s. xiij. aitDeus diſſipauit oſſa eorum .i. virtutes qui hominibus placent .ſ. adulando. Et ad Gal̓. i. Si hominibus placerem chriſti ſeruus nō efſem. Quātuꝫad ſecundum notandum ꝙ laudare aliquos contingit quadrupliciter. Primo vt deus honoretur⁊ hoc eſt bonum. Sic ſacerdos ſūmus Ioachimlaudauit Iudith de occiſione Holofernis ⁊ liberatione populi dicens Iudith. xv. Tu gloria Hieruſalem: tu leticia iſrael: tu honorificentia populi noſtri: eo ꝙ dilexeris caſtitatem. Secundo laudaturquis virtuoſe vt non deficiat in tribulatione poſitus ſed cōſolet̉. Sic laudata fuit Noemi: ⁊ Nuthmoabites afflicte ⁊ de paupertate a Boos vt confortarentur Ruth. iij. Tertio vt virtus ī proximoaugeatur ⁊ in bono proficere conetur. Nam vt dicit Sen̄. Uirtus laudata creſcit ⁊ vt ferat meliꝰ correctionem. Sic apoſtolus laudat mirabiliter Corinthos in principio prime epiſtole dicens. In omnibus diuites facti eſtis in illo: ita vt nil vobis deIit in vlla gratia: ⁊ paulo poſt de multis reprehendit. Nec mendaciū dixit in huius qꝛ erant valde