Capitulū.XVI.

ꝑſeuerentia in bono: vel ꝙ n̄ poterit vīcere viciaꝯſueta: ſed ꝯfidere in dn̄o: qꝛ ꝗ confidūt ī dn̄o ſiēions ſyon .ſ. erunt fortes ⁊ inexpugnabiles Iudith. xiij. Non derelinꝗs ſpātes ī te dn̄e. Quātum ad tertiū deſꝑant aliqn̄ ꝑſone non videntesſe poſſe euadere ꝑicula pctōrum: vt occurrit peplexitas mentis aliꝗs .ſ. caſus ī quo non videturalicui ꝙ poſſit euadere ſine īcurſiōe magni ꝑiculi ⁊ peccati. Sicut accidit Suſāne cū impetierūteam ī pomerio ſenes abſconditi d̓ adulterio comminantes eā accuſare ⁊ condēnare ad morte niſi aſſentiret eis: vn̄ illa ait. Anguſtie mihi ſunt vndiqꝫ: ⁊ ꝗd eligam ignoro vt .ſ. poſſim ſine ꝑiculoenadere. Sꝫ non deſꝑans d̓ adiutorio dei reſiſtipctō clamans ꝓ adiutorio: ⁊ lꝫ illi falſi ſenes iudices iniuſte cōdēnaſſent vt adulterā deus liberauit eam ꝑ daniel̓ ſn̄iam. dani. xiij. Debet ergo ꝗlibet ſemꝑ pctm̄ vitare ī quocūqꝫ caſu: ⁊ reſiquūſi in̄ ſcandalū vel ꝑicl̓m veniat deo committere ⁊non facere ſicut fecit ſemel q̄daꝫ puella q̄ cū mortuo pr̄e remanſiſſet ſub cura auunculi peſſimuscarnal̓r eā cognouit ⁊ pluries ex ea filios cōit: eos occidens ad occultandū pctm̄: ⁊ cum illa pauꝑcula inuita traheret̉ ad malū vidēs ſe n̄poſſe euadere manus eiꝰ deſꝑata ex tali caſu venenū ſumpſit: ſꝫ poſtea recognoſcens pctm̄ ſuumne ⁊ aīa ſimul ꝑiret cuꝫ ſe deuote virgini Marierecōmandaret fuit ſibi dictum ab ea vt mitteretad cōuentū p̄dicatoꝝ ꝓ quodā ſancto viro ꝗ dicebat̉ magr̄ Iordanis generalis ordinis illiꝰ ⁊ illi confiteret̉ totum pctm̄ ſuuꝫ ⁊ ſic euaderet mortem corporis ⁊ aīe. Qd̓ ⁊ fecit ⁊ cōfeſſa pctm̄ ſuuꝫpr̄onibꝰ illiꝰ beatiſſimi viri mortē euaſit aīe ⁊ corporis. Non ergo d̓ſperandū in qͣꝫtacūqꝫ anguſtiaſit ꝗs conſtitutus.¶ Capl̓m decimū ſextum de Puſillanimitate.Uſillanimitas eſtſilia accidie: ⁊ pōt ſic deſcribi. Et ē viciuꝫ quo ꝗs inordīato timore ſe ſubab oꝑibus bonis que poſſꝫ ⁊ dꝫ agere: vn̄d̓ puſillanimibus pōt exponi illud p̄s. xiij. Deumnon inuocauerunt: illic trepidauerūt timore vbinon erat timor .i. timuerūt ī his vbi non d̓bebāttimere qd̓ pōt eſſe tripliciter vꝫ.Primo qꝛ trepidauerūt oꝑa ſpualia nō poſſe ꝑficere: ⁊ iō amiſerūt.Scd̓o qꝛ trepidauerunt bona tꝑalia poſſe amittere: ⁊ iō offenderunt.Tertio qꝛ trepidauerūt corpora mortalia eorumdeficere: ⁊ iō errauerunt.Primuꝫ. precipue perꝑtinet ad puſillanimitateꝫ: cum .ſ. ꝗs ſubtrahit ſehis bonis que poſſet facere: qꝛ vident̉ ſibi facultatem ſuam excedere cum tn̄ non excedāt p̄s. liiij

Expectabā eum .ſ. deum adiutorium gratie ſuequi ſaluum me fecit a puſillanimitate ⁊ ſp̄s ⁊ tēpeſtate. Hoc aūt eē pctm̄. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. cxxxiij.ar .i. ſic probat̉. Oē id qd̓ ꝯͣriat̉ naturali inclination eſt pctm̄: qꝛ contrariat̉ legi nature. Ineſt aūtvnicuiqꝫ rei natural̓ inclinatio ad exequendamactōem cōmenſuratā potētie ſue: vt pꝫ in oībusrebus tam inaīatis qͣꝫ aīatis. Sicut aūt ꝑ p̄ſumptionem quis excedit ꝓportōem ſue potētie dumnititur ad maiora qͣꝫ poſſit. Ita ēt puſillanimis d̓ficit a proportōe ſue potentie duꝫ recuſat in id tēdere qd̓ eſt commenſuratū ſue potentie. Et iō ſic̄p̄ſumptio eſt pctm̄ ita ⁊ puſillanimitas. Cōfirmatur idem alia ratione. Nihil .n. in moribus ē vitandum niſi peccatum: ſed puſillanimitas eſt vitanda. Dicit enim apl̓s ad Col̓. iij. Patres nolitead indignationem ꝓuocare filios vr̄os vt nō puiſillo aīo fiant: ergo eſt peccatum. pꝫ ideꝫ ⁊ ꝑ exemplum quod ponitur Math. xxv .ſ. de ſeruo malo⁊ pigro qui acceptam pecuniam dn̄i ſui .ſ. vnumtalentum fodit in terra nec oꝑatus ē in ea ꝓpterpuſillanimitatē timens eā amittere: ꝓpter qd̓ punitus eſt a dn̄o ſuo ſublato talento ⁊ miſſus in tenebras ⁊ ſignat eum qui habens aliquod donūquo pōt eſſe vtilis alijs ⁊ timore non deficiendiin bono: quadā puſillanimitate ductꝰ non ſe ī illoexercet ēt ab alijs ad illud agendū poſitus vtiqꝫtalis a deo punitur. Non punit̉ aūt aliꝗs ī alia vita niſi propter peccatum: nec ſibi gratiā auferturniſi ꝓpter demerita. vnde manifeſte eſt puſillant̉mitatem eſſe pctm̄. Nec eſt contra quod ait ph̓sin. itij ethicorum .ſ. ꝙ puſillanimis non eſt malꝰpeccator autem eſt malus. Nam ẜꝫ Tho. ibi ph̓sappellat malos eos qui ꝓximis inferūt nocumēta ꝑ ſe: ⁊ iſto modo puſillanimis nō eſt malus: qꝛꝓximis non infert nocumenta .ſ. per ſe. Inferttamē ꝑ accidēs ī qͣꝫtū deficit a bonis oꝑbus ꝗbꝰpoſſet ꝓximū iuuare. vnde Greg. dicit ī paſtora.Quot illi ꝗ ꝓdeſſe vtilitati ꝓximoꝝ ex p̄dicatiōerefugiūt ſi diſtricte iudicet tātis rei ſūt ꝙͣtis veniētibus ad publicū ꝓdeſſe potuerūt. Et idē pōt dici de his ꝗ ſe ſb̓trahūt ab audiētia cōfeſſionis adhoc expoſiti/ vel a p̄latura ad hoc vocati niſi ex familiari ꝯſilio ſpūs ſancti hoc faciāt vt ꝗdā ſanctiviri fecerūt. Sed vt dicit̉ ī regula iurꝭ. ī. vj. Quodalicui gratioſe ꝯcedit̉ nō debꝫ ab alijs trahi ī explū. Nec etiā obſtat qd̓ dicit ph̓us ī. iiij. ethi. ꝙ puſillanimis ē ꝗ magnis bonis dignꝰ exiſtit ⁊ tn̄ hisn̄ dignificat ſeipſū: ſꝫ nullꝰ ē dignꝰ magnis bonisniſi v̓tuoſꝰ: ergo puſillanimis eſt virtuoſus: ⁊ ſi ēvirtuoſus non eſt vitioſus. Nam ſcd̓m Tho. vbiſupra nihil prohibet aliquem habentem habituꝫvirtutis peccare venialiter remante etiaꝫ ipſo habitu virtutis. Mortaliter auteꝫ: ſed cum corruptione habitus virtutis gratuite. Et ideo poteſt cōtingere ꝙ aliquis ex virtute quam habet ſit dignus ad aliqua magna facienda que ſunt dignamagno honore: et tamen per hoc ꝙ non attēptat