Titulus.IX.
ſua virtute vti: peccat quandoqꝫ quideꝫ venial̓rqn̄qꝫ aūt mortal̓r: vel pōt dici ꝙ puſillanimis eſtdignus magnis ẜm hīlitatem ad virtutem que īeſt ei vel ex bona diſpoſitiōe nature vel ex ſcīa vl̓exteriori fortuna ꝗbus duꝫ recuſat vti ad virtutem puſillanimis reddit̉. Item non obſtat ſi dicatur ꝙ Moyſes ⁊ Ieremias recuſabant poni inofficijs ad q̄ aſſumebant̉ a deo .ſ. pͥmus ad eūdeꝫad pharaonem ⁊ vt eēt dux ppl̓i: aliꝰ ad ꝓph̓andum ppl̓o: qui tn̄ digni erant illo officio: vn̄ videbantur puſillanimes ī illa recuſatōe. Dicit .n. philoſophꝰ. iiij. ethi. ꝙ ꝗ ſe dignificat mīoribus qͣꝫ dignus ſit puſillanimis eſt: nec tn̄ dr̄ ꝙ illi peccauerint: ergo puſillanimitas non videt̉ pctm̄ eē. Rn̄det .n. xho. ⁊ dicit ꝙ qͣꝫuis Moyſes ⁊ Ieremiaseēt digni illo officio ad qd̓ a deo eligebāt̉ ex diuina gr̄a: tn̄ ꝯſiderantes ipſi ꝓpͥe infirmitatis inſufficientiam recuſabāt non ꝗdē ꝑtinaciter neīſuꝑbiam laberēt̉. Sic plures ſancti excuſantura puſillanimitate cuꝫ recuſauerūt dignitates adqͣs aſſumebant̉ digne v̓t Greg. Aug. Nicolaus⁊ multi alij. Ipſa aūt puſillanimitas pōt hr̄e triplicem cām vn̄ oriat̉ .ſ.Ex timore ſuperbie.Ex torpore pigritie.Ex timore deficiētie.Ex timore ꝗdem ſuꝑbie pōt ꝓcedere dū .ſ. aliꝗs nimis ꝓpͥo ſenſui īnititur quo reputat ſe īſufficientem ad ea reſpectu quoꝝ ſufficientiā hꝫ: vn̄dr̄ ꝓuer xxvi. Sapientior ſibi videt̉ piger ſepteꝫviris loquentibꝰ ſn̄ias. Nihil .n. ꝓhibet ꝙ aliꝗsqͣꝫtum ad aliqua ſe deijciat ⁊ qͣꝫtum ad alia ſe inſublime tollat: vn̄ Gre. in paſto. ait de Moyſe ꝙſuꝑbꝰ fortaſſe exiſteret ſi ducatum plebis ſue ſinetrepudiatione ſuſciꝑet ⁊ rurſus ſuꝑbꝰ exiſteret.ſi actoris imꝑio obedire recuſaret. Ꝙ aliqn̄ ꝓcedat ex pigricia: pꝫ ex hoc ꝙ ph̓s dicit in. iiij. ethicꝙ puſillanimes ſunt pigri. Et dn̄s ēt ſeruum illūꝗ ꝓpter puſillanimitatem recuſauit vti pecuniavocauit malum ⁊ pigrum. Et ꝙ ꝓcedat puſillanimitas ex ignorantia ꝓprie ꝯditionis ex ꝑte ītellectus: pꝫ qꝛ ignorat ſe hr̄e facultatem ad id qd̓ hētIſta tn̄ ignorantia non ꝓcedit ex inſipiētia ſꝫ magis ex pigricia ꝯſiderandi ſuam facultatē vt dr̄.iiij. ethi. vel ēt exequendi que ſubiacet ſue ptāti.Ꝙ aūt ex timore ꝓcedat dr̄ Iſa. xxxv. Dicite puſillanimes: ꝯfortamī ⁊ nolite timere. Sed quia tinatur fortitudini: ſed directe opponitur magnanimitati. Naꝫ ſic̄ magnanimꝰ ex animi magnitudine tendit ad magna ſue tn̄ virtuti proportōata:ita puſillāimis ex animi ꝑuitate ſe retrahit a magnis ad que ē aptus timore d̓ficiendi: qꝛ eſtimatfalſo eē ſupra ſuam v̓tutem. Et qꝛ qͣꝫto vicium eſtmagis diſſil̓e virtuti cui opponitur: tanto eſt grauius: cū puſillanimitas magꝭ ſit diſſimil̓ magnanimitati qͣꝫ preſumptio que et ei oppōitur: qꝛ pre
ſumptuoſus tendit ad magna ſed ſupra ſuam facultatē. Puſillanimis oīo ſubtrahit ſe a magnisiō ẜm ſuam ſpeciem eſt grauius peccatum puſulanimitas qͣꝫ p̄ſumptio: qꝛ per puſillanimitatē recedit homo a bōis quod ē peſſimum. Preſuntio tamen dr̄ nequiſſima rōne ſuperbie ex quacedit eccl̓a. xxxvij. O p̄ſumptio neqͣꝫ vn̄ crearhec Tho. Ex iſta puſillanimitate ⁊ pigricia pdit ꝙ lapſus in pctm̄ a ſtatu virtutis aliqn̄ n̄ ponit conatum ad reſurgendum. Unde legitur ī vtis patrum ꝙ cum quidam ſeruus dei anꝓfectu virtutū lapſus eēt in vicia carnis: inreſurgens vix cum multa difficultate ſe ad bonaopera valebat applicare ex puſillanimitate ⁊ acdia eſtimans ad pͥſtinum ſtatum v̓tutum non poſe redire: ꝓpter quod accedens ad ſenem ꝓ corſilio ille confortauit eum ⁊ aīauit ad bonum: īocens exemplum cuiuſdā patris ꝗ filio mandauivt ad agrū ſuū iret ad excolendum: quod cumciſſet ꝑpendens filius agrum illum lōgum ⁊ latum ⁊ ſpinis plenū multi eē laboris ⁊ non inui excolendum victꝰ puſillanimitate ⁊ tediorit ſe ad dormiendū ⁊ poſt dormitōem ſurgensip̄m mente excitabat ad incipiendū agruꝫ colerSed puſillanimitas dicebat. Quando tū opꝰ tamagnum cōplebis: meliꝰ ē vt non īcipias: ſicqꝫ tdio victꝰ iterū obdormiuit. Euigilans aūt ſe cofortabat ad inchoatōem culture: ſꝫ iterū puſillanimitate victꝰ deſiſtebat dormitans. Intereauenit pater ⁊ īueniens dormientem: īcrepautcens Quō non īcepiſti adhuc terram fodere: Cuille. Conſiderabā inꝗt non hoc fieri poſſe niſigo tꝑe ⁊ mihi videbat̉ nunqͣꝫ venire ad finē. Secadmonuit pater dicens. Non ſic agendū fili min̄ ſic ſꝫ paulatim opus exercendū ſi illo temporequo dormiuiſti tantum laboraſſes terre qͥoccupauit corpus tuū iacens iam feciſſes pari⁊ inde de die ī diē ꝓſequēs cōpleuiſſes ad tꝑaſpiciendo n̄ ad futuruꝫ. Et ſic paulatim oē opmagnū cōpleret̉: ita ⁊ tu qͣꝫuis lōge ſis factꝰ a ſtatu pͥſtino v̓tutis tn̄ paulatim de bono ī melius ꝓficiſcendo nō ſolum ad ꝑfectū illū ſed etiāiorē ꝯſcendes: dūmodo ꝯtinues. Sicqꝫ ꝯbene ſe habuit in poſterū.Ad ſecundum timorequo .ſ. quis timet amittere bona tp̄alia cuꝫ perdeclinat quis a v̓tute ē pctm̄. Et iſtud hꝫ perutere iudiciū ī rectoribꝰ ⁊ p̄latis. xi. q. iij. quattiEt ex iſto pcedunt multa mala. Zimor quē hobuit Ieroboam rex factꝰ a deo ſuper iſrl̓ ne populus ſibi ſubditus eūdo ī Hierl̓eꝫ ad offereſacrificiū ẜm mādatū legis ꝯͣhe̓t familiaritacū tribu iuda: ⁊ inde ad regē iuda reuertē̓t̉ r̄geiꝰ induxit eū ad faciēduꝫ vitulos aureos quoppl̓us adoraret: ſꝫ timor queꝫ timebat euenit qꝛet regnuꝫ ⁊ animam perdidit. Lucretia nobiliſſima romāa qꝛ nimis timuit confuſoneꝫ īfamīe