Capitulū.XV.

vei pietas: ꝙ nunqͣꝫ ſꝑnit hoīs pn̄iam ſi ei ſincereſimpl̓r offeratur: ēt ſi ad ſummum ꝗs ꝑueniamalorū: ⁊ in̄ reuerti velit ad v̓tutis viam ſuſcipilibenter amplectit̉: ⁊ oīa facit quatenus ad pͥorēreuocet ſtatum. Qd̓qꝫ adhuc eſt p̄ſtantius ⁊ eminentius: ēt ſi non potuerit ꝗs explere oēm ſatiſfaciendi ordinē: qͣꝫtulācūqꝫ tn̄ ⁊ qͣꝫlibet breui tꝑe geſam non reſpuit pn̄iam: ſuſcipit ēt illam nec patitur qͣꝫuis exigue ꝯuerſionis ꝑdere mercedē: heomnia de pe. di. iij. c. talis. Hinc ⁊ Leo papa d̓ peni. di. i. Multiplex dei miſericordia ita lapſibushumanis ſubuenit vt non ſolum ꝑ baptiſmi gratiā: ſꝫ ēt per pn̄ie medicinam ſpes vite reꝑaret et̓ne: vt qui regenerationis dona violaſſent ꝓprioiudicio ſe .ſ. ꝑ pn̄iam ꝯdemnantes ad remiſſionēcriminū peruenirent. Exemplū optimum hēturle. xxi. d̓ Manaſſe qui fuit rex iuda. l. āniseſſimus hoīuꝫ idolatrie d̓ditus: occiſorm: ⁊ p̄cipue Iſaie ꝯſanguinei ſui eximij ⁊ngelice ꝓph̓e quem obnimiam crudelitateꝫre fecit ſerra lignea. Demuꝫ in ſenectute ſuaſcelera captiuatꝰ ab inimicis Aſſyrijs ⁊ incarceratus vt recognouit iniquitates ſuas ⁊ penituit dicens in or̄one. Peccaui ſuper multitudineꝫarene maris ⁊ multiplicata ſunt pctā mea ⁊ nonſum dignꝰ videre altitudineꝫ celi pre multitudiiniquitatis mee: qm̄ irritaui iram tua ⁊cͣ. dn̄stei ⁊ veniā dedit reducens ēt eum de cape ad regnum ſuum. Nō ergo d̓ venia deſDeſperans de venia. 2º falſum eſtimatd̓ dei oīpotentia: cum .ſ. eſtimat non ſolum deumnolle ei miſereri: ſed nec poſſe tot ſcelera quot cōmiſit dimittere. Sed iſta adhuc eēt peior deſperatio alijs. nā pertineret ad infidelitatē .ſ. ꝙ deꝰ nonpoſſet oīa: cum tn̄ dicat̉ Luc. i. Non erit īpoſſibile apud deū oē v̓bum. Iſti ſt̓ peiores iudeis īcredul̓. Nā ⁊ ſi negarēt chriſtū poſſe pctā remittereīem eſtimabant ⁊ hic erat ⁊ ē error ecmn tn̄ ꝯfitebant̉ deum hoc poſſe dicētes. Quipōt pctā dimittere niſi ſolus deus. Mar. ij. Sedit vtiqꝫ poſſe dimittere ⁊ per hoc eē v̓us deꝰ.iuit autem ſe hr̄e hanc potentiā non ꝑ alientius ſꝫ per aliqd̓ māifeſtius. Maiorꝭ ꝙotentie eſt qͣꝫtum ad creaturaꝫ ſanatā ſanaam remittendo pctā qͣꝫ ſanare corpꝰ a paraliel qͣcūqꝫ infirmitate. Sꝫ manifeſtiꝰ eſt ſanarepꝰ: uam ſanatio aīe non videt̉ ab hoībus ſeuremiſſio peccati: ſed videtur ſanatio corporis. ēic ꝑͦ manifeſtū ꝓbauit occultum. Un̄ dixit vt ſcis qꝛ ſiliꝰ hoīs hꝫ ptātē in terra dimittendo pecſupple ſano hunc paraliticū: vn̄ tunc ait paico. Surge ⁊cͣ. ⁊ ſanatus ē in anima ⁊ in corre v̓tute diuina ſua. Et ſi quis obijceret qd̓ aitppl̓a Heb. vi. Impoſſibile eſt eos qui ſemel illuminati ſunt ⁊ guſtauerunt donum celeſte: ⁊ participes facti ſunt ſp̄s ſancti: ⁊ ꝓlapſi ſunt renouariad pn̄iam. Renouari ad pn̄īam eſt ꝯſeꝗ veniamqd̓ ſit vtiqꝫ a deo. Sꝫ apl̓s hoc dicit īpoſſibile: ex

go videtur ꝙ recidiua pctā non poſſit dimittere.Qd̓ ꝗdam ſꝫ heretice opinantes ad idē īducebātꝓ argumēto miracula chriſti dicētes. Quē bis iſluminauit: Quem leproſum bis mundauit? Quēmortuum bis ſuſcitauit? Non Lazaꝝ queꝫ dilexit. Non filium vidue que matri reddidit. Nonfiliuꝫ diſſipatorem legit̉ pater bis ſuſcepiſſe. Nōfiliā Abrahe bis a demonio liberaſſe. Iō in nll̓aperſona iterauit factum docēs n̄ ſepe a dn̄o fieriremediū. Dixit multis. Uade ⁊ noli amplius peccare ꝓmittens penā non āplius veniā. Hec v̓barefert Aug. eē eoꝝ ꝗ negant deuꝫ ꝑcere recidiuāti quos Aug. hereticos vocāt: de pe. di. iij. adhuc.inſtant perfidi. Et ſubdit ibi. Ꝙ multos cecos diuerſo tempore illuminauit ⁊ multos debiles confortauit: oſtendit in diuerſis illis eiſdē ſepe pctādimitti vt quem prius ſanauit leproſum .ſ. īfectūpctō auaricie: poſtea illuminet cecum lapſum .ſ. īluxuriam ⁊ hiꝰ. Ideo tot ſanauit: vt claudos cecos aridos ne deſperet ſepe peccator. Ideo nō deſcribitur niſi ſemel aliquem ſanatum vt quis caueat iungi pctō ⁊ infra medicum ſe nomīat. Medicorū eſt centies infirmū curare ꝗ alijs minoreēt ſi alijs poſſibilia ignoraret .i. non face̓t hec oīaAug. Ad auctoritate apl̓i rn̄dit glo. vꝫ impoſſibile. i. difficile. Eſtimare igr̄ aliquod eſſe peccatumqd̓ deus non poſſet remittere eſſet falſuꝫ: immofalſiſſimum ⁊ hereticum cum oīa poſſit indulgere. ¶ Tertio deſperat quis d̓ venia habens falſāeſtimatōem de culpa ꝓpͥa .ſ. ꝙ excedat bonitateꝫ⁊ mīam dei Hanc habuit Cayn cum dixit maioreſt iniquitas mea qͣꝫ vt veniam merear Gen̄. iiij.vbi glo. Hiero. peccata addens peccatis deſperatEt cū bōitas dei ⁊ mīa cuius effectus ē remiſſiopctōrum ſit infinita: ⁊ oīs malicia humana ſit finita non eſtimat deſperās maiorē fore ſuam maliciam dei mīa ſimpl̓r vel ex parte remiſſiōis ſꝫ ex ꝑte ſatiſfactōis: qꝛ .ſ. eſtimat ſeu credit nunqͣꝫ facere tantā pn̄iam ꝓ ſatiſfactōe ꝙ ꝯſequat̉ veniamAlex. ij. ꝑte ſum. q. xlviij. Pane ſalſaꝫ eſtimatōeꝫvidet̉ huiſſe iudas cum deſperatꝰ laqueo ſe ſuſpendit. vn̄ Leo papa in ſermone. Sceleratior oībus o iuda īfelicior extitiſti quem pn̄ia nō reuocauit ad deū ſed deſperatio traxit ad laqueuꝫ ⁊cͣ.d̓ peni. di. iij. Quanuis .n. oīa oꝑa hoīs qͣꝫtūcūqꝫafflictiua ⁊ penalia ꝑ ſe non ſint ſufficientia ad ſatiſfaciendū ꝑ vno mortali neduꝫ ꝓ mille: tn̄ ipſisapplicata paſſio chriſti qd̓ ſit ꝑ gr̄aꝫ ſacr̄alē qͥ paſſio fuit valorꝭ īfiniti ad ſatiſfaciēdū oībꝰ ſatiſfacere pōt: vn̄ iob. vi. dr̄ in ꝑſona xp̄i. Utinā appenderentur pctā mea .i. pena debita ꝓ pctīs hoīum ꝓquibꝰ patior: ⁊ calamitas quā patior .ſ. ī cruce miſerie ⁊ doloris in ſtatera .ſ. vt poſſent ponderari q̄ſi arena maris hec grauior pena mea apparet qͣꝫſit pena debita pro peccatis omnium. Hīc ⁊ Bernar. Peccaui pctm̄ grāde conſcīa mea turbaturſꝫ non ꝑturbabit̉ .ſ. vſqꝫ ad deſperatōem qꝛ vulnerū dn̄i recordabor. Quid i. tam ad mortē qd̓