Titulus. IX.

modicuꝫ vtilis eſt ait apl̓s. i. Timo. iiij. ⁊ tn̄ vtiliseſt. ¶ Scd̓a ſtulticia qꝛ ponit ſe in tali ſtatū ꝙ īferior brutis aīalibꝰ inuenit̉. Nā brutis aīalibꝰ licitum ē comedere ēt nō laborantibus: ſꝫ ocioſo:hibet apl̓s manducare. ij. Theſſal̓. iij. dicens. Sꝗs non vult oꝑari non manducet: ⁊ merito qꝛ dictum fuit primo ꝑenti in ꝑſona oīum. In ſudorevultus tui veſceris pane tuo. Gen̄. iij. q. d. Si volueris comedere oportebit te laborare. Et nō ſolum īferior inuenit ocioſus aīalibus brutis ſedēt cunctis creaturis a cunctis diſcordans: namoīs creatura aliquo mō oꝑatur ẜm modū ſuumnulla ē ocioſa. Un̄ ⁊ cōmentator dicit ꝙ ꝗ aufertoꝑationes a rebus aufert eēntias rerū. Sed ocioſus ita eſt miſer ꝙ nil boni operis facit qd̓ ſibiuenit. Conuenit .n. hoī operari ẜm rōem inqͣꝫtumeſt hō. Et ꝓpterea ꝯgrue dicit Sen̄. ociuꝫ ſine literis mors ē ⁊ viui hoīs ſepultura. Iō āt dicit ocium ſine lr̄is mors ē: qꝛ cum lr̄is eſt vita ⁊ valdelaudabile de quo Aug. dicit. Eciuꝫ ſctm̄ q̄rit gr̄v̓itatis. viij. q. i. ꝗ ep̄atum. Et appellat ocium ceſſationem ab oꝑibꝰ exterioribus vt vacet̉ deo: vn̄Ber. Uacare deo non ē ocium .ſ. malū ſꝫ negociūnegociorū. Dicit Iudas in epl̓a ſua d̓ talibus ocioſis ꝙ ſt̄ arbores autūnales īfructuoſe bis mortue. Arbor in autūno plantata ſi puꝝ fructū facittarde facit. Sic ocioſi ſi aliꝗd boni faciunt ⁊ illd̓volunt facere ī fine qn̄ parū vel nihil faciunt ⁊ ſicſunt bis mortui: qꝛ hic morte pctī ⁊ poſtea morteinferni¶ Tertia ſtulticia ocioſi eſt: qꝛ tp̄s amittitad qd̓ ꝯſeruandū admonet ſcriptura dicēs. Filiꝯſerua tp̄s ⁊ d̓clina a malo eccl̓. iiij. Et merito dꝫdiligenter ꝯſeruari non ꝑdi vt ocioſi faciūt. Pē precioſiſſimum: ē ⁊ breuiſſimū: ē eiꝰ vſus exmen fienduꝫ ſubtiliſſimum. Quantū ad p̄cioſitatē dicit Ber. Nil p̄cioſius tꝑe ſed nil hodie vilius reputatur. Idē. Non ꝑuuꝫ eſtimes tp̄s qd̓ ⁊ īfactis ⁊ dictis expenditur ocioſis: volat .n. verbūirreuocabile: nec aduertit inſipiens qd̓ amittit.Adeo p̄cioſum ē tp̄s ꝙ modico ſpacio eiꝰ pōt hōꝯſeꝗ veniam ⁊ vitā eternā ꝓmereri ſicut latro cūxp̄o crucifixus in modico tꝑe ꝑadiſum ꝓmeruitTam p̄cioſum ē tp̄s ꝙ dānati darent oēs theſauros mundi ſi hr̄ent in ptāte ſua ꝓ habendo momento tꝑis quo poſſent penitere ⁊ euadere tantas penas. Nil ita vt ꝓpͥum poſſidemꝰ ſicut tenpꝰ vn̄ Sen̄. Reliqua nobis aliena ſunt: tp̄s tamēnr̄um ē. Et iō bn̄ dicit apl̓s ad Gal̓. vi. Dum tp̄shēmus oꝑemur bonum ad oēs. q. d. nll̓s ſit ocioſus. ¶ Quantū ad ſcd̓m clarū eſt ꝙ tp̄s eſt quidbreuiſſimū. i. Corī. vij. Tp̄s breue ē ⁊ in ſe: quianil hēmus de p̄terito nec de futuro nec d̓ pn̄ti niſi inſtans. ij. Corit. vi. Ecce nunc tp̄s acceptabile.Non .n. de eo hēmꝰ niſi nunc ī quo poſſumꝰ accepti eē deo .ſ. bn̄oꝑando. Et cum multa alia recuperari poſſint vt diuitie amiſſe: ſanitas ꝑdita: aliqn̄ ēt vita: vt in reſuſcuatis ſed tp̄s amiſſum nunqͣꝫ recuꝑat ocioſus iob. ix. Dies mei velociores fu

erunt curſore. Sen̄. Infinita ē velocitas tꝑis: pūctum ē quo viuimꝰ ⁊ puncto minꝰ. Eſt etiaꝫ breuiſſimū reſpectu futuri ſtatus qui ſuccedit: qēꝑpetuus ⁊ nunqͣꝫ deficit p̄s. lxxxix. Mille anni ātan̄ oculos tuos tanqͣꝫ dies heſterna que preteriit. Greuius adhuc reſtat tp̄s ſi demat de eo tētquo dormimus ⁊ alias neceſſitates ſumimꝰ: qeſt quaſi ꝑditum: ⁊ iō apl̓s ait ad eph. v. Redimtes tempus qm̄ dies mali ſunt .i. diligenter ⁊ vtilter expendentes ip̄m non ocioſe. Quantuꝫ actertiuꝫ ſubtile examen fiet d̓ nobis circa tꝑis vſūBer. Omne tp̄s tibi impēſum a te exigetur qualiter fuerit expenſum. Et ſicut capillꝰ a capite nōꝑibit. Ita nec momentum a tꝑe .ſ. d̓ quo non exigatur rō. Tren̄. i. Uocauit aduerſuꝫ me tempꝰ.deꝰ vt conuerteret electos meos. O qͣꝫ male poterit rōnem reddere de tempore ocioſus qui noſolum momenta amiſit temporis ſed horas ingras: dies: menſes: ⁊ annos. Seruum inuidn̄s in ꝑabola .i. ocioſum mittite in tenebras exteriores Math. xxv. ¶ Quarta ſtulticia ocioſiēqꝛ cum debeat in hac vita ſolue̓ vel minuere dbitum ad qd̓ tenetur ⁊ ipſe magis adauget: ⁊ rōdictat. Redde qd̓ debes Math. xviij. ⁊ apma. xiij. Reddite omnibꝰ debita. Sed mudebita nr̄a. Ber. O homo ſi ſcires qͣꝫ multa etqͣꝫmultꝭ debeas videres ꝙ nihil eſt qd̓ facis: vndenon eēs ocioſus. pͥmo debes chriſto vitaꝫ tuānere: qꝛ ipſe ꝓ te poſuit ſuam. Iō apl̓s ad GaDilexit me ⁊ tradidit ſemetip̄m ꝓ me. Scd̓o exigunt pctā p̄terita futurā vitam meā vt faciā fructus dignos pn̄ie. Quid ſi tibi tertium debitoreꝫon̄dam: qui eam ſibi vendicet? puto ꝙ gloriaꝫ diſideres quā nec oculus vidit. ¶ Nonne ad hocetiam totū qͣꝫtūcūqꝫ pote̓is dare oꝑtebit: Et vltrehec omnia debes totū quod es aquo totum hēsqui te fecit ⁊ bene fecit. hec Ber. Sed miſer ocioſus nō reddit debitū ſed quottidie magis aug¶ Quinta ſtulticia otioſi eſt: qꝛ cū poſſit ex ſe producere ⁊ reciꝑe fructū multū meritoꝝ et prenruꝫ vult ꝑmanere ſterilis ⁊ infructuoſus. Poſuvos ait chriſtꝰ Io. xv. vt eatis ⁊ fructuꝫ afferatiset fructus veſter maneat. Pōt .n. ⁊ debet ꝓducre fructum cordis bonaꝝ cogitationū: ſanctariaflectionū: piaꝝ recordationū. Sed ocioſus ſinfructu reꝑitur ſicut ⁊ ficus ad quam cū veniſſetchriſtus ⁊ nō inueniſſet fructū maledixit ⁊ ſubito aruit Math̓. xxi. Pōt ⁊ debꝫ ꝓducere fructuoris: qui ſunt dei laudatio: gr̄aruꝫ actio: vocalisoratio: peccatoꝝ ꝯfeſſio: ꝓximi īſtructio: ꝓv̓. xij.De fructu oris ſui replebitur vnuſquiſqꝫ bonisSed ab omnibus his ocioſus eſt extraneꝰ. Pōt⁊ debet ꝓducere fructum bonoꝝ oꝑuꝫ: vt elemoſynaꝝ: ꝑegrinationū viſitatōis īfirmorum ⁊ hiꝰp̄s. ciij. De fructu opum ſuorum ſatiebatur terraSed omnibus his pͥuatur ocioſꝰ: qꝛ cogitatōeshꝫ vanas ⁊ inutiles. Et ve vobis qui cogitatis invtile ait ꝓpheta. Uerba hꝫ ocioſa. Sꝫ vt dic̄ xp̄us