Capituluꝫ. XIII.

patiuntur moram diu cogitandi: ideo ī huiꝰ operabitur vicioſe ẜm malum finemʳ quē ſibi p̄ſtituit. Et ꝓpterea non pōt diu pecator manere qn̄ adalia labat̉: nec ꝓpterea excuſat̉: qꝛ ipſe ſibi eſt cāhuiꝰ ꝓpter tarditatem ꝯuerſionis ad pn̄iam. Etiō bene dicit eccl̓a. v. Ne tardes conuerti: nec diſferas d̓ die in diem: hoc eſt contra illud ꝓuer. iij.Ne dicas amico tuo: ꝗ .ſ. chriſtus ē: vad̓ ⁊ cras reuertere cum ſtatim poſſis dare .ſ. te ad conuerſionem. Hec eſt .n. vox coruina .ſ. cras cras. Sed aduertendum ꝙ coruus egreſſus d̓ archa non ē reuerſus ad eam amplius ſed ſuper cadauera īueta requieuit. Columba vero cuius vox ē vr̄. .i. nō̄reuerſa eſt. Sic tardans d̓ die in dieꝫ non reuertitur ad eccl̓am merito: ſed reꝗeſcit in tꝑalibꝰ fetentibus: ſed boni ⁊ ſimplices fideles qui ſubitopenitent ſi offendunt illi reuertuntur. De tali tardatione ad conuerſionem accuſabat ſe Aug. ī li.ꝯfeſ. dicens. Non erat qd̓ rn̄derē tibi .ſ. deo diceti mihi. Surge qui dormis .ſ. in peccatis niſi verba ſomnolenta ⁊ lento modo cras cras: ſine mōſine paululū: ſed illud mō non hēbat modum ⁊ ilud paululū ibat in longū: hec ilie: ꝑiculoſa eſt īla ꝓcraſtinatio non ſolum ex eo qd̓ dicit QuidQui non eſt hodie cras minus aptus erit. Secqꝛ vt dr̄ in dicta auctoritate: ſubito .n. veniet tibitra illius .ſ. mortis. Nullus .n. ſecurꝰ eſt d̓ die craſtina vel ſcit ſi ſubitanea morte decedet. Et ẜꝫ malum ſtatum illius ſic iudicabitur a deo ⁊ ꝯdēnabitur: ⁊ ſic eis congruet illud Iſa. xxviij. Erit eisv̓bum dn̄i: manda: remanda .ſ. aliquā cōmoditatem aſpecta: reexpecta .ſ. me ad pn̄iam. Modicūibi ⁊ modicū ibi vt vadant ⁊ cadant retrorſū: nō.n. videt qui cadit retrorſuꝫ quo cadit ⁊ letalitercadit: ſicut Peli ex tali caſu mortuus vnde dicit̉eccl̓. xxix. repromiſſio neꝗſſima multos perdiditRepromiſſio .ſ. cogitatio: qua peccator pluries ꝓmittit ſibi longam vitam tanqͣꝫ eē de ea certus etex qua diſponit multa facere in mundo ⁊ ꝓptermundum ⁊ inter cetera etiam penitere. Iſta ē neneꝗor ⁊ nequiſſima. Neqͣꝫ ſi quideꝫ eſt iſta reomiſſio: qꝛ ſibi vſurpat pctōr ī hoc qd̓ ē ꝓpͥumei .ſ. d̓ futuro diſponere. Nam dixit xp̄s Actu. i.Non eſt vr̄m noſſe tp̄a vel momenta que paterpoſuit in ſua poteſtate. Ber̄. contra taleꝫ de futuro p̄ſumentē ait. Quid d̓ futuro miſer tā temerarie p̄ſumis tanqͣꝫ pater tꝑ̄a ⁊ momenta in tua nōin ſua poſuerit ptāte. Nequior ē iſta repromiſſioqꝛ cum tp̄s infiniti valoris ſit ſibi a deo datū fatue expendit ⁊ cū hoc p̄ſumit qd̓ adhuc plus ſitei daturus. Un̄ filius poſſet ſꝑare ꝙ pr̄ ſuꝰ ſapiens dabit ſibi adhuc magnū th̓auꝝ cū illum quededit ſcit male ꝯſūpſiſſe ⁊ aptum ad idem? Mēiniſſe is dꝫ qui cū dn̄s ꝓmiſiſſet tp̄e Noe ſpaciuꝫcentū. xx. annoꝝ ad conuertendū ſe ad pn̄iam: qꝛnon ꝯuertebat̉ ſed centū annis male vſus eſſetgenuis humanum: abſtulit. xx. annos de promiſlis Gen̄. vi. Ita dicit Hier. d̓ pe. di. i. p̄dixerat. Ne

quiſſima eſt: qꝛ non ſolum tp̄s datum ꝑdidit: ſedī ꝯtumeliā creatoris ꝯuertit ⁊ vti diſponit. Seruandū eſt igr̄ qd̓ dr̄ eccl̓a. xxi. Fili peccaſti ne adijcias iterum: ⁊ d̓ pͥſtinis dep̄care vt dimittanturtibi. Sed tp̄s faciendi dn̄e diſſip. le. tu. qua .ſ. mādas hoībus ne tardent conuerſionē. Non dꝫ ergo quis eē piger ⁊ tardus ad ꝯuerſioneꝫ ex eo p̄cipue qꝛ ꝯuerſio dilata difficilior ē: accelerata facilior. Un̄ Beda dicit ꝙ diabolus qͣꝫto diutiꝰ poſedit tanto difficilius dimittit. Ex pluribus aūtrōnibus ⁊ modis on̄ditur ꝙ difficilior ſit ꝯuerſio dilata. pͥmo quidem ex obduratōe. Sicut enīpuerilis etas eſt tenera ⁊ ſuſceptibilis imp̄ſſiōisſicut cera mollis cuiuſlꝫ ſigilli: ⁊ virgula dum tenera ē ſi curua eſt de facili ad rectitudinem ducipōt. Senilis vero etas duriciam habet ⁊ difficulter recipit imp̄ſſionem: ſicut nec lapis flecti pōt amoribus ſuis: ſicut nec truncus arboris a tortitudine ſua. Un̄ dr̄ ꝓuer. xxij. Adoleſcens iuxͣ viſuam cū ſenuerit nō recedet ab ea. Quanto ergꝗs magis tardat ꝯuerſionem tanto magis īduratur iuxta illud. Indurauerunt ceruices ſuas etnoluerunt ꝯuerti. ¶ Scd̓o on̄ditur maior difficultas ex contrarij hītuatōe. Sicut .n. materiaqhꝫ aqua difficiliꝰ ſuſcipit ignem: vt pꝫ ī lignis acſis: qꝛ ignis inuenit ibi qd̓ repugnat ſibi .ſ. aquaEt caſtrum qd̓ hꝫ repugnantiaꝫ difficilius carit̉qͣꝫ illud qd̓ non hꝫ ⁊ facilius veſtis formam ſuſcipit rectā que adhuc nullā recepit qͣꝫ que malam⁊ tortā. Ita mens q̄ hꝫ hītum viciorum q̄ ſunt cōtraria gr̄e difficilius ꝯuertitur qͣꝫ illa que pctm̄ n̄hꝫ: vel ſi hꝫ recentia habet vt diſpōes que de ſacli tolluntur: ⁊ non ex diuturnitate radicata vt habitus ꝗ difficilius remouētur. p̄s. cxxxvj. Beatqui tenebit .i. vltra nō progrediatur: ⁊ allidꝫ paruules ſuos ad petram .i. principia peccatoruꝫ adpetram penitentie occidendo. ¶ Tertius oſtenditur ex nature diſſipationē. Peccator ſiquidē diſſipat bona nature .i. virtutes naturales: ſecūdūquod dicitur ſigurate Luc. xv. de ꝓdigo qui diſſipauit ſubſtantiam ſuā .i. inclinationes naturales que ſunt in nobis tanqͣꝫ ſemīa quedam ⁊ prīcipia virtutum. Sed peccator tales īclinationesqͣſi anihilat ⁊ tanto magis qͣꝫto magis moratur īpeccato vnde difficilius cōuertit̉. Unde ⁊ in reſuſcitatōe Lazari quadriduani que deſignat cōuerſioneꝫ peccatoris inueterati ī malis: xp̄s oſtēdit ſatis laborare: nam infremuit ſpū. ⁊ fleuit: acceſſit ad monumentum: fecit lapideꝫ tolli: clamauit: ⁊ prius gratias egit. Ioan. xj. Ad figuranduꝫꝙ multum oportet laborare peccatorem qui permanſit in peccatis: ⁊ flendo: ⁊ lapidem tollendomale aſſuefactionis ⁊ clamādo aflectu: ⁊ ratiōesꝑ̄curando ſanctorum vt ꝯuertatur ad pēitentiā¶ Quarto oſtenditur ex peccati aggrauatione.Peccatuꝫ .n. eſt quoddā pondus aggrauās aīaꝫvt ad deū n̄ poſſit ſurgere vl̓ r̄ſpicere. p̄s. xxxvij.Sicut onus graue grauate ſūt ſuꝑ me .ſ. iniqui-