Titulus. IX.

tates. Adeo graue eſt pctm̄ vt celum ⁊ terre ſuꝑficles non valeat ſuſtinere pctōrem: vt pꝫ ī Lucifero qui exn̄s in celo empyreo ita grauatus ē ꝑ ſuꝑbiam ꝙ de celo lapſus ī centru terre ruit. Un̄ figuratur pctōr per illā mulierem q̄ a diabolo fuerat incuruata adeo vt non poſſet ſurſum reſpicere ꝑ multum tꝑis Lu. xiij. Et quanto ꝗs plꝰ peccat tanto magis aggrauat̉: qꝛ qd̓libet peccatumhꝫ ſuum grauamen quaſi infinituꝫ culpe ⁊ pene.Manifeſtum ē aūt qꝛ qͣꝫto magis hꝫ grauamenſuꝑ ſe tanto magis ē ſibi difficile ſurgere. Un̄ ⁊ īvitis pr̄um legitur ꝙ ſemel. b. Arſenio ī heremodictū fuit. Egredere ⁊ on̄dam tibi oꝑa hoīuꝫ. Etvidit egreſſus vnū ethiopē cedentē ligna ⁊ facietem ſarcinam quaꝫ leuare non poterat p̄ magnitudine: qui plura cedebat adiungens ſarcine facte ⁊ tētabat leuare ⁊ multo minus poterat. Uidit exin̄ alium ꝗ in foueam factā que fundū nonhēbat mittebat aquaꝫ quā d̓ fluuio hauriebat ⁊implere non poterat: ſed quāto plus mittebat tāto plus exibat. Exinde vidit duos portantes qd̓dam lignū per tranſuerſum vnus ex vno capite⁊ alter ex altero querētes in templū quoddā introducere ⁊ non poterant: qꝛ longiꝰ erat latitudne porte tēpli: nec volebat vnus poſt aliū ire: ſedd̓ pari incedere vn̄ non poterant. Expoſita auteꝫē ſibi viſio: vꝫ qꝛ pͥmus ſignificat eos ꝙ cum hēātſarcinā pctōrum ꝯgregatā non attendunt ad diminuendū per pn̄iam: ſed adaugent differentesꝯuerſionem quaſi in futurū leuius poſſint portare ſarcinā maiorem ⁊ facere pn̄iam quod falſūeſt. Alius d̓ſignat eos ꝗ ⁊ ſi oꝑa faciunt d̓ generebonorum tn̄ egrediunt d̓ aīa quo ad merituꝫ: qꝛfaciunt cum hoc multa mala vel manent ī pctīsvn̄ meritum ꝑdunt. ¶ Tertius fignificat ſuꝑbosqui nolunt ſibi inuicem cedere ⁊ concordare inbonis ſed contrariant̉: ⁊ iſti templū dei ingredi n̄pn̄t nec conuerti ꝓpter grauamen ſuꝑbie. ¶ Quto ex elongatōe. Quanto .n. ꝗs magis peccat veldiutius morat̉ in pctō tanto magis elongat̉ p̄scxviij. Longe a pctōribus ſalus. Sed non eſt veriſimile ꝙ ille qui elongauit ſe a deo ꝑ. xl. annosd̓ facili redire poſſit ⁊ conuerti ad deū in. vij. diebus vel .xv. quibus durat infirmitas hominis: ⁊hoc quo ad illos ꝗ differunt cōuerti vſqꝫ ad grauem infirmitatē mortis: lꝫ poſſit hoc accidere etaliqn̄ eueniat: vt pꝫ in latrone crucifixo cum chriſto ⁊ in illo Nicolao antiquato ī malis ſexagenario ꝗ accedebat ad ꝓſtibulum victus a carne exdiutina cōſuetudīe: ꝗ p̄cibus. b. Andree apoſtoli fuit liberatus a vicio ⁊ ſaluus: vnde Leo papaMīas dei nec menſuras poſſumꝰ ponere nec tēpore diffinire: apud quem nullas moras patiturvenire cōuerſio: d̓ pe. di. ij. multiplex. Sꝫ iſtud raro contingit: ⁊ iō bn̄ ait Iſa. lv. Querite dn̄m duꝫinueniri pōt: inuocate eum dū ꝓpe eſt. Derelīqͣtimpius viam ſuā ⁊cͣ. Multos .n. inquit Auḡ. ſolet d̓cipere ſerotina pn̄ia. ¶ Sexto ex triſticie af

fectōe. Quilꝫ .n. natural̓r fugit triſticiam ⁊ qd̓ pōeuꝫ cōtriſtare. Sed ille ꝗdiu ꝑmanſit in malo tota delectatio ⁊ gaudium eius ē in malo: ẜm illd̓puer. ij. Letantur cum male fecerīt ⁊ exultant inrebus peſſimis. Unde cum cogitat peccator ꝙ d̓beat dimittere oīa illa mala in quibus delectatfuit: multum contriſtat̉ ẜm ſenſualitatem ſaltemEt frequenter accidit ei ſicut ſimīe auide dulcedinis nūclei nucis: que accedit ad arborem ⁊mordendo ſentit amaritudinē corticis totū taarbitrans non ꝑuenit ad dulcedinē cupitam medulle. Sic peccator cū cupiat dulcedinem venieꝓpter qd̓ incipit velle penitere cuꝫ percipit ꝙ oeū vicia dimittere ⁊ odia ⁊ laſciuias: ſumere confuſionem confeſſionis: euacuare burſā ꝓ reſtitutione: petere veniam leſis: ꝗ nunqͣꝫ ſe humiliauividet̉ ſibi nimis amarū: vn̄ dimittit facere vl̓ mle facit: vn̄ ⁊ iuuenis ꝗ petijt a xp̄o ꝗd faciendo vtam eternā hr̄et. Rn̄dit demum ſi volebat eē perfectus daret oīa pauꝑibus: quo audito abijt triſtis. Math. xix. ⁊ nihil fecit qꝛ hēbat multas poſſeſſiones ⁊ nimis ſibi duruꝫ videbat̉ illas dimittere. ¶ Septīo ex diaboli īpugnatōe. Cuꝫ ꝗs moratur in pctō: diabolus non multū impugnat: qꝛſuus ē. Sꝫ cuꝫ ꝑpendit ꝙ velit recedere ab eo ꝑpn̄iam multū impugnat: ⁊ tanto plus qͣꝫto diutipoſſedit: ⁊ per maxime ī articulo mortis: qꝛ ſcitampliꝰ temporis non hr̄e ad tentanduꝫ: ⁊ magiinfeſtat. Uenenum dr̄ ſerpens hr̄e in cauda. Un̄⁊ dn̄s dixit ſerpenti antiquo Gen̄. iij. Tu inſidiaberis calcaneo eiꝰ .ſ. mulieris .i. extremo vite magis īpugnans qͣꝫ alio tꝑe. Si .n. diabolus accediad ſanctiſſimos viros ī fin̄ ad tentandum ſi fortpoſſet eos decipere. Nam acceſſit ad chriſtū ī paſſione: ꝓpter qd̓ ait chriſtus Io. xiiij. Uenit. .i. vēiet pͥnceps mundi ⁊ in me non hꝫ ꝗcqͣꝫ: multo magis accedit ad eos qui male vixerūt ⁊ diſtulerūtconuerſionem in finē. Sed ſicut ſancti in vita eſanctitate ꝯuerſi ſunt ad deum. Ita ⁊ deus tēpore neceſſitatis conuertit̉ ad eos iuuandum contra pugnas diaboli. Et ſicut pctōres in ſanitate īſunt dn̄i recordati nec ad deum conuerſi: ita vde timendū ē ne ī morte deꝰ obliuiſcat̉ eoꝝ. Chſo. Hac aīaduerſione ꝑcutit̉ pctōr vt moriens obliuiſcatur ſui ꝗ dum viueret oblitus eſt dei. S⁊ ſi conuertatur v̓e ad pn̄iaꝫ tunc ex tarditate ſueconuerſionis n̄ reportabit cōmodum ſꝫ detrimētum multum .ſ. penarū ſaltem purgatorij ẜm illd̓qd̓ ait Aug. Prius eſt purgandū igne purgatōisꝗ in aliud ſeculum diſtulit fructū conuerſiōis: d̓pe. di. vij. nll̓s. Ex his oībꝰ apparet ꝙ n̄ ē differda cōuerſio: ſꝫ tp̄s faciēdi dn̄e. diſ. le. tu. qͣ admones vt qͣꝫcitiꝰ reuertant̉ ad te ne īdurent̉ ⁊ difficlior ſit eis cōuerſio.De dilatione confeſſioonis non fiēda dicit p̄s. xciiij. Preoccupemꝰ fac̄em̄ dn̄i in confeſſione .i. an̄qͣꝫ accedamꝰ an̄ faciem