Capitulū. II.

Scd̓m ē tedium tribulatōis ⁊ anguſtie.Tertium ē tediū actōis virtuoſe.¶ De tedio vite inꝗt. Iob. x. Ledet animā meamvite mee. Hoc āt tedium eſt q̄dam triſticia quamhꝫ animus ex viuere in iſto mundo. Et qn̄ iſta triſticia ꝓcedit ex deſiderio celeſtꝭ patrie ⁊ dei amore conſiderādo qͣꝫ dulce ſit qͣꝫ ſuaue qͣꝫ vtile videre deum eo frui: ſctōrum angelorū agminibꝰ int̓eē ad qd̓ obtinendum factꝰ ē: ⁊ quāta obſcuritasmentis hic ſit ex ignorantia d̓ deo: qͣꝫta ꝑicula: qͣta impuritas: qͣꝫta inſtabilitas cordis bona eſt talis triſticia: ⁊ tedium hoc ſe hr̄e on̄debat p̄s. cxixcum dicebat. Heu mihi qꝛ incolatꝰ meus ꝓlōgarus eſt ⁊cͣ. ⁊ iteruꝫ. Fuerunt mihi lachryme meepanes die ac nocte ⁊cͣ. Sed hr̄e tedium de vita p̄ſenti qꝛ non hꝫ illam ꝓſperitate quā vellet: illoshonores diuitias: ⁊ voluptates quas cupit. Sꝫraria cum videt ⁊ audit alios ꝓſꝑari: honorariari: ⁊ ex hoc ita contriſtat ꝙ vellet non viuerependens ꝯditōem ſuam: ⁊ cum ita deijcit̉ mēte vt rōne deliberata non eē in mūdo appeteretvel non fuiſſe natū: vel vt aīalbrutum affectansmori quacūqꝫ morte ēt in malo ſtatū aīe: eēt iſtd̓um accidia mortalis: nunqͣꝫ dei ſeruus hꝫ tadium accidie. dr̄ enim ſap̄. viij. Non hꝫ amaritudinem ꝯuerſatio illius .ſ. ſapīe neqꝫ tediuꝫ cōuictus illius ſed gaudiū: ⁊ loꝗtur de vera ſapientia cum qͣ conuerſat̉ ⁊ conuiuit qui dei gr̄am hꝫ.Mundi .n. amatores qui ea carent dicūt. Exiguum ē ⁊ cuꝫ tedio eſt tp̄s vite nr̄e. Unde ad hoc vtandū ſubdunt. Uenite fruamur bonis .ſ. tp̄alibꝰSap̄. ij. c. Tedium tribulationis ⁊ anguſtie eſt tria ex qua ꝗs anguſtiatur ex magnitudine velīplicitate aduerſitatis ſue vel aliorum: vndandū difficultatur. Et ſi ꝗdem ſit triſticia extas ſolum ẜm pͥmum motuꝫ ſeu ſenſualitahumana tentatio ē ⁊ veniale vel nll̓m pctm̄Et ꝑfecti viri hoc tedium aliqn̄ patiuntur. vn̄ apo. ij. Corī. i. Supra modū grauati ſumus .ſ.bulationibus ita vt nos tederet viuere. Eteccl̓aſtes. ij. Leduit me vite mee vidētē mala vniuerſa eē ſub ſole ⁊ cuncta vanitatem ⁊ afflictiōeꝫ. Et eiuſdem. iiij. Uidi calumnias que ſub ſotur: ⁊ lachrymas innocentū ⁊ neminemorem ⁊ non poſſe reſiſtere eoꝝ violentie.Sꝫ ſi ſit tāta triſticia ex aduerſitate vel morte alicuius amici vel conſanguinei ꝙ abſorbeatur rōita ꝙ dimittat bonum neceſſariū fieri vt cōfiteriaudire miſſam diebus feſtiuis ꝓponens nō amfacere: vel peniteat bn̄ feciſſe iſtud eſt acytalis: de qua ait apl̓s. ij. Corin. vij. Triſticia huius ſeculi mortem operatur .ſ. aīe. Et dicitur triſticia ſeculi amaritudo ⁊ dolor quā quismit ex tribulationibus mūdi: hac triſticiaIacob pr̄iarcha detineri quādo ex opinione ſumpta de morte filij ſui Ioſeph viſa veſte eiſanguine tincta inconſolabil̓r dolebat nec filij eivalebant delinire dolorem eius quādo dicebat.

Deſcendam lugens filium meum in infernū. Gene. xxxvij. quaſi dicat tantaꝫ triſticiam ſentio dehoc quod timeone inducat me in mortem vel inlocum dānatorum: hoc etiam prohibetur .ſ. inordinata triſticia de morte charorum. xiij. q. ij. qͣꝫprepoſterum. ¶ Zedium actionis virtuoſe eſt cūquis triſtatur ſeu anxiatur ꝓ aliquo bono operequod oporteat eum facere: quia ibi habet laborare puta in dicendo officium in ieiunando orado in confitendo in faciendo aliquam obedientiam ⁊ hiꝰ: hoc incurrit multitudo hebreorum ambulantium ꝑ deſertum: de qua dicitur Numeri.xxi. ꝙ cepit populus tedere ꝓpter laborem itineris. Dum ergo itur per deſertum penitētie ſeu religionis ſeu vite preſentis ſtatun ex laboribꝰ operum bonorum frequenter incurritur tedium etanxietas: que ſi ita deprimit ꝙ ex hoc quis deſiſtat a bono opere neceſſario eſſet mortale. venialis autem culpa ſi non omittatur ſed lente ⁊ tepide agit. Et vt dicit Hiero. melior eſt triuꝫ pſalmorum decātatio cum cordis puritate ⁊ iucunditateqͣꝫ totius pſalterij modulatio cum anxietate atqꝫtriſticia: de conſe. di. v. non mediocriter. Sed ſi ꝑmittit ſe homo vinci a tedio iſto omittēdo modovnum bonum modo aliud propter laborem: deparuis veniet ad magna. Semper ergo oportetlaborare ⁊ victo omni tedio frequenter ſe purgare de defectibus. Unde Ber̄. ſuper illud. Tempꝰputationis aduenit inquit. Quis ita ad vnguema ſe ſuperflua reſecauit: vt nil ſe habere putet pitatione dignum. Credite mihi ⁊ putata repullulant ⁊ effugata redeunt ⁊ extincta reaccendūtur⁊ ſopita excitantur parum eſt ſemel putaſſe. Sepe putandum eſt: immo ſi fieri poteſt ſemper eſtquod putari oporteat. Si diſſimulas non inuenis: quantumlibet in hoc opere manens profeceris: erras ſi vicia putas emortua non mortificata⁊ magis compreſſa velis nolis intra fines tuoshabitat Iebuſeus. Subiugari poteſt non exterminari: hec ille. Sine tedio ergo laborare oportin his que bona ſunt ⁊ ſine triſticia. Unde apoſtolus. ij. Corinthi. ix. Non ex triſticia aūt ex neceſſitate hilarem enim datorem diligit deus. UndeIoannes Caſſianus in tractatu de triſticia ſic aitAbſqꝫ illa triſticiā que vel pro ſalutari penitētiavel ꝓ ſtudio perfectionis ſeu ꝓ deſiderio ſuſcipitur futurorum omnis triſticia tanquā ſeculi quemortem inferat equaliter repellenda eſt: et ſicutfornicationis ſpiritus ſeu philargirie de noſtriscordibus penitus extruenda. Et triſticia quideꝫque penitentiam operatur ad ſalutem obedienseſt affabilis: humilis: manſueta: ſuauis: ac patiens: vtpote ex omni charitate deſcendēs ⁊ ad oēꝫdolore corporis ac ſpiritus contritōem infatigabiliter ſe extendens ⁊ quodam modo leta ac ſpeſui ꝓfectus vegetata. Sed triſticia mala aſperrima: impatiens: dura: plena rancore ⁊ merore infructuoſo ac deſperatione penali: ab induſtria et