Titulus. VIII.
Nam ſi ratione facti profunditatem iudicij eiuspenetrare non poſſumꝰ: māifeſtiſſime tn̄ ſcimus⁊ verū eē qd̓ deus dixit ⁊ iuſtuꝫ eē qd̓ fecit. xxiij.q. iiij. de tyrijs. Scd̓a rō quare non poſſumꝰ deūinculpare eſt ꝓpter nr̄e mentis tortuoſitatē. Sumus .n. oēs torti non recti ⁊ diſtortū ⁊ non rectūē iudiciū nr̄m: ⁊ iō male iudicamꝰ ſicut qui pōitbaculū in aqua ſibi videt̉ ꝙ ſit tortus ꝗ tn̄ non ēē: ſed eſt defectus in viſu tuo. Et ſic oculus iudicat de rebus coloratis ẜꝫ ꝙ eſt ī. eo. Dicunt ph̓i ꝙlux ſiue pupilla oculi non ē colorata: nec vllū cōlorem dꝫ hr̄e in ſe vt bn̄ videat res ꝓut ſunt. Un̄ſi ī oculo eſſet aliꝗs humor ⁊ portares an̄ eum ⁊pānū rubeū vel lacurreū videret̉ tibi obſcurus.Sic eſt de oculo nr̄i intellectus: qꝛ ī eo eſt humornoſtre ꝯͣcupīe ⁊ malus humor .ſ. cupiditatis mūdi: qꝛ vellemꝰ illi mala ꝯtingere quem odimus:illi bona que amamꝰ: ⁊ qꝛ non ſic euenit vt vellemus: iō male iudicamꝰ de eo ⁊ dicimus deū iniuſtū: vel non hr̄e curam de nobis ⁊ ꝓuidentiamSed remoue prauū humorem ⁊ videbis recteSic fecerunt ⁊ faciunt ẜui dei: qꝛ .n. remouent aſe amorē a rebus mūdi: iō videtur eis ꝙ ꝗcquidfecerit ⁊ facit recte ⁊ optime facit ⁊ ꝯcordant ſe īoībus cum voluntate dei dicentes illud ꝓpheticuꝫ. Oīa que feciſti nobis dn̄e in vero iudicio feciſti: qꝛ peccauimꝰ tibi ⁊ mandatis tuis non obediuimꝰ. Sed pctōres iudicant ſicut infirmi ꝗbdulcia amara vident̉: ⁊ ecōtra. Sic dicimꝰ tribulationes pauꝑtatem infirmitatē eē amaras ⁊ malas: ſed ẜui dei oppoſitum. Tertia rō quare deūinculpare nō poſſumus ē: qꝛ ipſe ē ſūma rectitudo ⁊ menſura oīum rerū. Unde dicunt ph̓i ⁊ ſctīꝙ quelꝫ res hꝫ menſuram ſuā: non dico ſolū mēſuram cāꝝ vt in panno ⁊ ſextarioꝝ vt ī bladis ſꝫſunt multe alie mēſure ⁊ regule. Menſura caloris ẜꝫ ſapientes ē ignis: qꝛ nulla res eſt ita calidaſicut ē ignis: ⁊ iō res tanto ē calidior qͣꝫto magisappropinquat caliditati ignis. Sic meſura oīumlucentiū ē ſol: qꝛ ſol ē lux ītenſior oībus alijs lucidis: ⁊ iō oēs alie res lucide hn̄t menſuramⁿ abilla luce: ⁊ res illa ē magis lucida q̄ magis appropinqͣt ad lucē ſolis. Sic menſura oīum venialiūeſt aurū: qꝛ ẜm ipſū menſuratur ⁊ ponit̉ preciumrebꝰ. Nunc āt ad ꝓpoſitū dicunt ſācti ⁊ ph̓i: ꝙ regula nr̄e voluntatis ē lex que ē tanqͣꝫ quidā oculus ꝗ hꝫ dirigere voluntate. Lex āt humana proceſſit ab imꝑatore ⁊ ſua volūtate: ſed ipſe fuit peccator vt ceteri hoīes ⁊ iō aliqn̄ errauerunt ī condendis legibꝰ non rectꝭ. Oꝑꝫ ergo ꝙ ſit vna volūtas ſūma abſqꝫ illo pctō ⁊ defectu. Et iſtā dicuntoēs eē voluntatē diuinā: que non pōt eē magꝭ recta: ⁊ nll̓a rectitudo ē ſuꝑ ea. Et ſicut ignis n̄ pōtꝑdere ſuū colorem ⁊ ſol ſuū ſplendore: ſic volurtas dei que eſt regula oīs rectitudinis non pōt eſfici torta vel curua: ſeu obliqͣ aūt iniuſta ſeu praua. vn̄ ꝗcquid agit recte ⁊ iuſte agit. Nos āt ī vitapn̄ti ꝑꝑ prauitatem ⁊ cecitatem intellectꝰ nr̄i non
poſſumus plene cognoſcere iſta. Sꝫ in alia vitacū videbimꝰ eū ſicut ē: aꝑte cognoſcemꝰ ꝙ oīa q̄facit ⁊ fecit deꝰ cū maxima ſapīa ⁊ rectitudine facta ſunt: ⁊ qd̓ ait Salomon eccl̓a. iij. Cuncta fecitbona in tp̄e ſuo. Nolite ergo loꝗ aduerſus deuꝫiniꝗtatē .ſ. blaſphemando ip̄m tanqͣꝫ nō hēat ꝑuidentiā d̓ humāis vel n̄ recte ꝓuideat. ¶ §. IIII.Quantuꝫ ad ſecunduꝫBlaſphemant aliꝗ diuina potentiā vt illi qui dicunt: deꝰ non pōt facere hoc vel illud: ac ſi n̄ eſſetoīpotens: cū tn̄ dicatur exod̓. xv. Oīpotens nomēeius. Oīa .n. pōt niſi que īportant d̓fectū ⁊ imꝑfectionē: vel q̄ implicant ꝯͣdictōem ẜm Tho. ī pͥª ꝑNā poſſe peccare vel mori vel errare ⁊ hiꝰ: nōē poſſe: ſed impotentia. Un̄ Hiero. Solus deusille oīpotens ē ꝙ cum oīa poſſit: hoc ſolum n̄ pōcuiꝰ poſſe non ē aliꝗd poſſe ſꝫ non poſſe .ſ. peccare: de pe. di. ij. §. fi. Et idē dicit ꝙ cū oīa poſſit deus hoc non pōt .i. v̓ginē ſuſcitare poſt ruinā. xxxij. q. v. ſi paulus. Hoc .n. īplicat ꝯtradictionē .ſ. ꝙaliqͣ ſit corrupta: ⁊ v̓go .i. non corrupta. Pōt igideꝰ oīa facere que vult ſap̄. xij. Subeſt .n. tibi poſſe cū volueris. Puniuit dn̄s plurimos blaſphemantes dei potentiā: vt pꝫ ī Senacherib regeſyrioꝝ. Cum .n. veniſſet in iudeaꝫ ⁊ q̄reret caperhieroſolymā ciuitatē pͥncipalē vbi regnabat Ezechias: miſit nuncios Rapſacen ⁊ quoſdā alios qlocuti ſunt non ſolū nūcijs ezechie: ſed ēt publicead ppl̓m ciuitatis qui erāt ī muris ciuitatꝭ vt audirent ⁊ rebellarent ſe ezechie vt traderent ciuitetē ⁊ ſe in manibꝰ Senacherib inter cetera dicertes. Non te decipiat deus tuus in quo ꝯfidis dicēs. Nō dabit̉ irl̓m in māu regꝭ aſſyrioꝝ. Nūꝗderuerunt dij gentium ppl̓os quos ſubuerteruntpr̄es nr̄i. Et ad popul̓m dicebant. Non ꝯturbette ezechias dicens. Dn̄s liberabit nos. Quis ē exoībus dijs terrarū ꝗ eruerit terram ſuā de māimea vt eruat dn̄s .ſ. deꝰ videt̉ hieruſalem de minū mea. Et ſic blaſphemabant dei potentiā qͣſi n̄poſſet liberare eos ab ipſo. Ezechias āt rex ſatus homo ad or̄onem ꝯfugit ⁊ ad Iſaiam ꝓph̓miſit vt oraret deum ꝓ ppl̓o. Cui rn̄dit iſaiaꝑte dei loquens d̓e ſenacherib. Cui exprobꝫquē blaſphemaſti: ⁊ ſuꝑ quem exaltaſti vocē tuāAd ſctm̄ iſrl̓: ⁊ infra Suꝑbia tua aſcendet ad aures meas ponam ergo circulū ī naribꝰ tuis: ⁊ fiinum ī labijs tuis: ⁊ reducā te ꝑ viam ꝑ quā venſti: qd̓ ⁊ factum ē. Nā in vna nocte ab angelo dn̄iocciſa ſunt centūoctuagintaꝗnqꝫ milia exercituSenacherib. Et reuerſus ipſe in Niniuem occiſus ē a filijs ſuis in tēplo dei ſui. Hn̄t̉ oīa hec iſaxxxvij. ⁊. iiij. Re. xix. Petrꝰ ēt Damianus vt narrat Uin. ī ſpeculo hyſtoriali. ad idem ponit hoexemplū. Duo amici ⁊ cōpr̄es in bononie ꝑtibcum diſcūberent in conuiuio allatꝰ eſt gallus:pulmentū vnꝰ eorum arrepto gladio ī fruſtra d̓ſecuit tritūqꝫ piper cum liqmine ſuperfudit: qu-