Capitulum. VII.
ponitur confeſſioni fidei: ⁊ ideo habet grauitatēinfidelitatis ⁊ aggrauatur ſi ſuꝑueniat deteſtatiocoluntatis ⁊ adhuc magis ſi ꝓrumpat in verbaſicut laus fidei auget̉ ꝑ ꝯfeſſionem ⁊ dilectiōemIn̄ cū infidelitas ſit maximum pctm̄ ẜm genꝰ ſuam. Ita ēt blaſphemia. Un̄ ⁊ glo. Iſa. xviij. dicitꝙ omne peccatū blaſphemie comparatū leuiꝰ eſtEt qͣꝫtum ꝗdem ad obiecta pctī grauiꝰ eſt qͣꝫ homcidium: qꝛ blaſphemia directe ꝯtra deū: homicidiū ꝯtra ꝓximū. ¶ Quantū vero ad effectum nocumenti p̄ponderat homicidiū blaſphemie quiaplus nocet. In grauitate autē peccati magis attēdit̉ ītētio volūtatis ꝑuerſe que videt̉ eſſe magisī blaſphemia: cuꝫ ītedat nocumētū honoris diuini qͣꝫ in homicidio. De blaſphemia dei q̄ alio modo dicit maledictio: vt cū dicit̉ maledictꝰ ſit deuſ⁊huiuſmōi habet̉ ſupra ī c de maledictꝭ. ī ti. d̓ ira¶ SIDe blaſphemia poteſtexponi illud p̄s. lxxiiij. nolite extolle̓ ī altū cornuyrm .ſ. ſuꝑbiēdo. nolite loꝗ aduerſus deū īiꝗtatēſ. blaſphemādo. qꝛ .ſ. deꝰ ꝯfrīgit cornua ſuꝑbie etpunit blaſphemos. Blaſphemat̉ aūt deus multipliciter n̄ ſolū ab infidelibꝰ ſꝫ ēt a ppl̓o ꝗ dr̄ fidel̓⁊ frequēter. De qͦ ipſe ꝯquerit̉ Iſa. c. lij. Et iugiternomē meū blaſphemat. Et hoc multipl̓r.Primo blaſphemāt aliꝗ dei ꝓuidentia.Sͣcd̓o blaſphemant aliꝗ dei potentiā.Tertio blaſphemat aliꝗ dei iuſticiam..§. II.Quantum ad primumBlaſphemant altꝗ dei ꝓuidentiā qui dicūt deuꝫnon hr̄e ꝓuideritiā de rebus ſeu actibꝰ humanisſed oīa euenire hoībus a fortuna ⁊ caſu in quoꝝꝑſone dicebat Iob. Circa orbeꝫ celi ꝑambl̓at: nr̄aat non conſiderat. Un̄ li. iij. de falſa ſapīa de Epicureo ph̓o ſic ait. Uidebat Epicurus bonis ſemꝑluerſa accidere: pauꝑtates: labores: exilia: chaniſſiones: malos ꝯtra bonos eē: augeri pohonoribꝰ affici: videbat innocentiā minꝰ tutam ſcelera īpune cōmitti: videbat ſine d̓letu morum ſine ordine ac diſcrimīe annoꝝ ſeruire morſed alios ad ſenectutē ꝑuenire alios infātesi: alios robuſtos interire: alios ī adoleſcentieflore īmaturis annis extīgui: in bellis meliorespotius vīci ⁊ ꝑire: maxime aūt cōmouebat hoīesin pͥmis religioſos grauioribꝰ affici malis his ꝙoīno deum negligerent aut non pie colerent velminora mala ⁊ incōmoda euenire vel nll̓a: ⁊ ſubdit. Cū hec cogitaret epicurꝰ earum reꝝ velut malicia īdutus. Sic .n. cām rōnēqꝫ videbat̉ ignoranſi eſtimauit nullā eē ꝓuidentiā nullāqꝫ dei iuſticam: hec ille. Sic ⁊ Sen̄. in tragedijs poſtqͣꝫ cōmdat deū ⁊ regimine ⁊ gubernatione vniuerſi ⁊ ordine rerū aliaꝝ ꝯquerit̉ ꝙ de rebꝰ humanis nōvidet̉ curare dicens. Cur idem .ſ. deꝰ ꝗ tanta regꝭlub quo vaſti pondera mūdi librata ſuos ducui
orbes hoīum: mīme ades ſecurꝰ non ſolicitꝰ prodeſſe bonis nocuiſſe malis. Res humanas ordine nullo fortuna regit: ſꝑgitqꝫ manu muner a ceca. Peiora fouens. Uincit ſanctos dira libido.Fraus ſublimi regnat ī aula: tradere turpes faſces: ppl̓s gaudet: eoſdem colit atqꝫ odit: triſtꝭ v̓t̉ꝰꝑuerſi tulit p̄mia recti: caſtos ſequit̉ mala voluptas: vicioqꝫ potens regnat adulter. Un̄ ⁊ Boetiꝰ ī.i. de ph̓ica ꝯſolatōe in ꝑſona hoꝝ ait. O ſtelliferiꝯditor orbis ꝗ ꝑpetuo nixus ſolio: rapido celumturbīe verſas ⁊c̄. ⁊. infra. Oīa certo fin̄ gubernasSolos hoīum reſpuis actꝰ. Merito rector cohibere mō. Nam cur tātas lubrica verſat fortimavices. Premit inſontes debita ſceleri noxia pēa:ac ꝑuerſi reſidet celſo mores ſolio: ſāctaqꝫ calcātiniuſta vice colla nocentes. Latet obſcuris ꝯditav̓tus clara tenebris. Iuſtuſqꝫ tulit crimen iniꝗ.Nil ꝑiuria nilnocet ipſis fraus mendacij cōptacolore ⁊cͣ. Sed pōt ipſa dicere quotidie qd̓ ſemelincarnatꝰ ait iudeis. Quis de vobis arguet me d̓de pctō. Io. viij .ſ. ignorantie vel īprudentie aūt īiuſticie? certe nll̓s. Et ꝙ non poſſumꝰ deū inculpare de aliquo vel arguere: ſed oīa q̄ facit bonis⁊ malis bn̄ facit: tribꝰ rōnibꝰ pōt on̄di ẜm Io. do.in ẜmone.Primo ꝓpter diuini oꝑis ꝓfunditatē.Scd̓o ꝑꝑ noſtre mentis tortuoſitatem.Tertio propter dei ſummam rectitudinem ⁊ claritatem.C. §. III.Quantum ad primumdico ꝙ non poſſumꝰ deū arguere ꝑꝑ ſuorū operū ꝓfunditatē. Sunt .n. oꝑa dei tam alta tā ꝓfunda ꝙ non poſſumꝰ ꝑ nos inueſtigare. Et n̄ ſoluꝫalta ſua oꝑa non poſſumꝰ cōp̄hendere ſꝫ nec mīma ⁊ vilia valent a nobis ꝑfecte cognoſci. Undeqͣre granū milij ſit rotundū ⁊ granū ordei oblōgum oēs mundi ſapiētes neſcirent dicere. Et ſil̓rquare granum frumenti ſit ſciſſū ex vna ꝑte ⁊ exalia non: nll̓s ſapiens poſſet ſufficienter rōeꝫ aſſignare: ⁊ ſic circa quālibet ꝑuā rem poſſent īfinitemoueri qōes qͣs neſcires explicare. Ianta abyſſum ſapīe poſuit deꝰ ī iſtis ſuis creaturꝭ. Si ergoin iſtis creaturꝭ īferioribꝰ ⁊ magꝭ vilibꝰ ē tanta ꝓfunditas: qͣꝫto magis alie res alte ⁊ ꝓfunde. Quōergo tu viliſſima creatura p̄ſumis rep̄hendere d̓um qͣre iſtū fecit xp̄ianū illū iudeū: illū reprobatiſtum eligit: qͣre bonis mala ⁊ malis bona eueniunt. Uide miſer ne ītres hoc pelagꝰ qꝛ ſubmergeris. Et iō dicebat apl̓s ad Ro. xi. O altitudo diuitiarū ſapīe ⁊ ſcīe dei qͣꝫ incōp̄henſibilia ſunt iudicia eiꝰ ⁊ inueſtigabiles vie eiꝰ. Uie eiꝰ ſunt operaeiꝰ ⁊ he inueſtigabiles .i. n̄ cognoſcibiles a nobis īvita iſta ꝑꝑ ꝓfunditatē eaꝝ. Hinc ⁊ Aug. q̄rens q̄re dn̄s non fecit ſigna ī tyro ⁊ ſydone de ꝗbꝰ dicitxp̄s ꝙ ſi facta fuiſſent illa ibi q̄ fecit ipſe in iudeafuiſſent ꝯuerſi: ⁊ iudea in qͣ fecit illa miracula nōē ꝯuerſa ad pn̄iam ꝓut dr̄ in euangelio: dicit Au