Titulus.VIII.
dei cū aliter res publice nō poſſint diu ſubſiſteremulto magis amicitia: q̄ ſine iuſticia eē pōt. Et qꝛſuſurratio tollit hoc bonū amicitie: admōet apoſtolus. ij. corī. xij. dicens. Ne forte ſuſurratōes īflationes ſeditiones ſint ī vobis vbi glo. ſuſurrationes .ſ. ſeminantes diſcordiā: vn̄ ⁊ ꝯtra amicitiam. Quarto hr̄e amicitiam ē ncc̄ium rōne neceſſitatis ſupplende. Qd̓ ſic probat̉. Illud ē nccͣiumhr̄e quo neceſſitati vel indigentie oīum ſubuenitur: hoc aūt ſit ꝑ amicitiā. Ꝙ āt per amicitiam neceſſitati oīum ſubueniatur ꝓbatur ex ſex generibus vel conditionibꝰ hoīuꝫ quibus ē vtilis ⁊ neceſſaria amicitia. Eſt .n. neceſſaria ⁊ vtilis diuitibus: pauꝑibus: iuuenibus: ſenibꝰ ⁊ tribulatis etꝑfectis ſeu felicibꝰ. Primo ꝗdem amicitia ē vtilis⁊ neceſſaria diuitibus: ⁊ hoc dupl̓r quo ad cōicationem bonoꝝ ⁊ quo ad ꝯſeruatōem eoꝝ. Et quātum ad pͥmum ꝙ ſit neceſſaria probat̉ ſic. Illud.n. ſine quo nll̓s eligit viuere ēt hītis ⁊ pn̄tibꝰ oībus neceſſarijs ad vitā eſt ſumme nccͣium: ſꝫ hocē ſcd̓m bn̄ficium p̄cipue ꝙ diues vel pͥnceps velpotens īpendit alijs: qꝛ nulla eſt vtilitas bonorūfortune ſi ex his aliꝗs nulli bn̄faciat: bn̄ficiuꝫ fitmaxime ⁊ laudabiliſſime ad amicos: ergo amicitia quo ad cōicatōem ⁊ diſtributōem bonorū diuitibus ē neceſſaria/ ¶ Quantum ad ſcd̓m .ſ. corſeruatiōem bonorū eſt neceſſaria amicitia diuitbus: qꝛ bone fortune ſine amicis ꝯſeruari n̄ pn̄t⁊ qꝛ fortuna qͣꝫto eſt maior tanto ē minus ſecuraqꝛ plures hꝫ īſidiatores. Et iō qꝛ qͣꝫto ꝗs maioreſt in bonis exterioribus tanto ē īſtabilior niſi cōtineat̉. Sicut ⁊ maxima arbor indiget multꝭ fucimentis ⁊ radicibus a natura ꝑatis. Et ſil̓r amici ſunt ſicut virtutes naturales conſeruantes alquē in alto ſtatu. Scd̓s eſt amicitia vtilis ⁊ necſaria pauꝑibus. Illud .n. ad qd̓ ꝗs ꝯfugit ⁊ ī īfotunijs eſt maxime neceſſarium: ſꝫ pauꝑes hoīesrefugiunt ad amicos eo ꝙ eſtimant diuites eſſepauꝑtatis eoꝝ refugium ſingulare. In anguſtijs.n. cōprobat̉ amicꝰ ait Salomon. Un̄ ſeꝗt̉ ꝙ ī oī ī pata tus in pͥma habet totam plenitudinē ſue ꝑfectōfortunio amici ſunt vtiles ⁊ nccͣij. Tertio iuuenibus ēt amicitia ē neceſſaria. Huius rō ē qꝛ in iuuenibꝰ abūdat pronitas ad peccādū ꝑꝑ ꝯcupīandelectatōum q̄ ē in eis: ẜm illud gen̄. viij. Senſus.n. hoīs ⁊ cūcta cogitatio prona ſt ad malū ab adoleſcentia ſua eccl̓a. xij. Adoleſcentia ⁊ voluptasvana ſūt. Cōiungit voluptatē adoleſcētie: qꝛ iuuētꝰ hꝫ multā ꝓnitatē ad eā. Iſta aūt pronitas malū ꝑ amicos religat̉ .ſ. exhortationibꝰ ꝯſilijs ⁊ rep̄hēſiōibꝰ: vn̄ ꝓbibent̉ a peccā. do ¶ Quarto amicitia ē neceſſaria ſenibꝰ: huiꝰ rō ē qꝛ illis ꝗ īdigētreuerentiā ⁊ carent naturali potētia: vꝫ obſequꝫvel famulatꝰ ſꝫ ſenes ſunt hiꝰ. Nā ſenes ꝑꝑ reuerentīā q̄ eis debet̉ ⁊ ꝓpter naturalē īpotentiā .i. ꝑꝑdebilitatē corporis ex qͣ deficiunt ī ſuis actionibus ⁊ patiunt̉ defectꝰ multos īdigēt amicitia adcōplendū ſuas actiones ⁊ ad ſubueniēdū ſuis īfectibꝰ ꝓpter qd̓ adorabat p̄s. lxx. Ne ꝓijcias me
ī tꝑe ſenectutis: ⁊ cum defecerit v̓tus mea ne dēliquas me dn̄e ergo ⁊c̄. Hec Arꝭ. viij. ethi. c. i. ⁊. be.Tho. ⁊ Alb. ſuꝑ illo loco ī ſcriptis. ¶ Quinto amicitia ē vtilis ⁊ ncc̄ia tribulatis eo ꝙ illi ꝗ ſunt intriſticia alleuiatōem qͣꝫdam ſentiunt ex pn̄ia amcoꝝ ꝯdolentiū eis. Ex pn̄tia .n. amici magnitudovel grauedo triſticie alleuiat̉ qd̓ ꝓbatur ꝑ ſil̓itdinem. Sicut .n. pondꝰ graue qd̓ ſolus vnꝰ portat alleuiat̉ ex ſocietate alterius ſecū portātis: ſionus triſticie leuiꝰ ⁊ melius fert vnus ſi aliꝰ ſecūferat ẜm illud. Solacium ē miſeris ſocios hr̄e ponaꝝ. ¶ Quanuis .n. triſticie illius quaꝫ tribulat̉ꝰpatit̉ numero ꝑteꝫ amicus non aſſumat: aſſumittn̄ ꝑtem qͣꝫtum ad cām dū ꝑtem dāni ſubijt amicus ex quo triſticia orta eſt vel ꝑ compaſſionemẜm illud. ij. corī. xij. Quis īfirmat̉ ⁊ ego non īfirmor ⁊cͣ. Pum .n. ꝗ tribulat̉ videt amicū ſuū pn̄tē⁊ de ſua triſticia ꝯdolentē minuit̉ dolor ſuꝰ. Conſolatur ēt tribulatus ab amico viſione eius: ẜmne ⁊ oꝑe. Arꝭ. ⁊. b. Tho. in ſcriptis ibi. ¶ Sexto eneceſſaria ꝑfectis .i. illis ꝗ ſunt in ſummo ⁊ ꝑfecta etate. Qd̓ ſic probatur. Quocūqꝫ fuerint hoīespotentiores ad agendū in vita actiua ⁊ intelligerdū in vita contēplatiua: illud eſt neceſſarium avitā. Sed amicitia eſt hiꝰ. Cuius rō eſt qꝛ nulluquantūcūqꝫ ꝑfectus eligeret viuere ſolitarius ētſi omnia alia bona hr̄et: eo ꝙ homo natural̓r eſaīal politicum ⁊ ſociale aptus conuiuere alijsconuenientiꝰ v̓tuoſis ⁊ ꝑfectis a quibꝰ adiuuaiin actione vite actiue dum qd̓ vnus nō videt vl̓poteſt: alius videt ⁊ pōt ⁊ in actione vite contēplatiue qͣꝫtum ad doctrinam ⁊ diſciplinā cuꝫ ab alioadiuuatur. ¶ Sciendū tn̄ ꝙ cum dr̄ amicia eſſeneceſſaria ēt felicibus ſeu ꝑfectis: intelligendieſt de felicitate vite pn̄tis. Nam de ꝑfectōe ſeu ſlicitate patrie non ē neceſſaria amicitia hoīuꝫ ꝙͣtum .ſ. ad neceſſitatem beatitudinis. Et rō ē quiille ꝗ totam plenitudinem ſue beatitudīs ſeu ꝑſctionis habet in vno non indiget alio. Sed beain deo: vn̄ non indiget amicitia cuiuſcūqꝫ alteriꝰvn̄ dr̄ Sapi. vij. Uenerunt autem mihi oīa bonpariter cum illa .ſ. diuina ſapīa que conſiſtit ī clara dei viſione ⁊ contemplatione: facit tn̄ ad beneē beatitudinis patrie amicitia ſeu ſocietas ſantorum inuicem perfecte ſe diligentium. Et ſcd̓nhoc pōt intelligi illud Boetij .ſ. ꝙ nullius bonine ſocio eſt iocunda ⁊ perfecta poſſeſſio .ſ. qͣꝫtumad primum accidentale patrie. Sed loquendoīfelicitate ſeu perfectione vite preſentis: tunc ē neceſſaria amicitia: n̄ ꝗdeꝫ amicitia que fundaꝑ delectabili vel ſuꝑ vtili: ſed amicitia q̄ fūdaſuꝑ honeſto ſeu virtutibꝰ. Et rō huiꝰ inter cei̓aeſt: qꝛ ad felicitatem pertinet ꝙ felix delecteturopere virtutis. Et quia non poſſumus delectaniſi in eo quod cognoſcimus. Magis autē poſtmus ſpeculari proximos noſtros qͣꝫ noſip̄s ⁊ etam actōnes ꝓximoꝝ qͣꝫ noſtras: qꝛ vniuſcuiuſ-