Capitulū. V.

piſblicentie ⁊ ſi permiſit diuidi ⁊ ſcindi in paſſiōecorpus propͥum ⁊ aperiri latꝰ: non tn̄ permiſit dinidi tunicā eiꝰ quē ſignificat eccl̓am. Un̄ dixerūtmilites. Nō ſcīdamꝰ eā. Io. xix. Ex vno verbo ſiſurrōis ſeꝗtur aliqn̄ tanta diſcordia ꝙ tota vnapatria deſtrueret̉. Demum ſicut pacifici ꝗ .ſ. paceꝫquerunt ponere īter diſcordes vocantur filij deꝯath. v. qꝛ .ſ. imitant̉ dei filiū ꝗ nos īimicos paicauit patri ſuo eterno. Ita econtra ſuſurrōesdicendi ſunt filij diaboli ꝗ querit hoīes deo īimicari. Et vt dicit Będa Qui ſocietatem fraternitanis aliqua diſcordie peſte cōmaculant: deū ꝓdūtxi. q. iij. abijt. Un̄ ſunt ſil̓es iude. Et in. c. iniuſtuꝫdr̄ ꝙ hoī religioſo .i. bono paꝝ dꝫ eē īimicitias aliorū n̄ exerce̓: vl̓ n̄ auge̓ male loquēdo niſi eas ētextignere bn̄ loquēdo ſtuduerit.. §. III.Secundum malumqᵍ ᵍneratſuſurratio eſt qꝛ tollit amicitiam hoīum adinuicem: ex quo ēt grauitas huiꝰ pctī on̄ditur: qꝛ toſſit amicitiam qd̓ eſt magnum bonū ⁊ nccͣium ī vita iſta. Un̄ dr̄ eccl̓. vi. Amico fideli nulla ē cōꝑatioEſt āt nccͣium hr̄e amicitiam ꝓpter quatuor rōnes. Ue autem ſoli dr̄ eccl̓. iiij. Solus eſt ꝗ nō hꝫum aliquem.nō rōne v̓tutis habende.Scd̓o rōne vtilitatꝭ cōicande.Tertio rōne vnitatis ꝯͣſeruande.Quarto rōne cōis nccͣitatis ſupplendeuantū ad pͥmuꝫ neceſſarium ē cuilꝫ hr̄e virmeo ꝙ virtus bonum facit hn̄tem ⁊ opꝰ eiusnum reddit. Cuilꝫ autem neceſſarium eſt eſſebonum ad ſalutē ꝯn̄dam. Sed amicitia eſt v̓tusvel reducibilis ad virtuteꝫ. Et ꝙ amicitia ſit vialis ꝓbatur ex hoc ꝙ virtus conſiſtit iniediate que ẜm rōem eſt. Sed in cōi conuerſatione hoīum tam in factis qͣꝫ in dictis oportet ꝙlibet ad vnūquēqꝫ ſe habeat vt decet. Et hoc facamicitia ſeu affabilitas que medium tꝫ inter blāditorem ⁊ litigioſum. Et ſic pꝫ ꝙ ſit virtus. Reducitur aūt ad iuſticiam vn̄ ⁊ ponitur ꝑs potentialis eius: qꝛ ſicut iuſticia reddit vnicuiqꝫ equale: ita amicitia culilꝫ reddit ꝓportionale. Sed indiffert: qꝛ iuſticia propͥe attendit debitum neatis ex aliqua obligationē. Sed amicitia atit debitum honeſtatis qd̓ eſt magis ex partevirtuoſi qͣꝫ ex parte alterius. Cuꝫ .n. hō ſit aīal rōnale ſociale: ſicut non pōt bn̄ viuere ī ſocietate ſine virtute ita nec ſine delectatione. Et iō ex quodam debito naturali honeſtatꝭ obligatur ad hocvt alijs condelectabiliter viuat: niſi propter cāmaliquam neceſſe ſit aliqn̄ alios contriſtare: cuꝫ .ſ.amici defectuoſa committunt: qꝛ tunc reprehendi ſunt ẜm vere amicitie rōem: quia ergo ſuatio querit amicitiaꝫ tollere ⁊ virtutē ⁊ īmittere diſcordias ⁊ litigia. vnde dr̄ ꝓuer .xxvi. Suſurrone ſubtracto iurgia conquieſcunt. Secundo eſt neceſſarium habere amicitiam rōne vtili-

litatꝭ cōicande quod ſic probatur. Si illud quodē ex īclinatione naturali eſt neceſſarium: multomagis illud quod ē ex aſſimilatōe ſpeciei: ſꝫ amicitia īeſt ẜm naturam generantꝭ ad genitū: quodpatet per bn̄ficia que ſunt ſigna amicitie/ non ſolum in hoībus ſed etiā ī alijs aīalibꝰ et volatilibꝰque vt manifeſte apparet ſtudium longo tempore adhibent ad educatōem prolis: ergo maximeeſt neceſſaria amicitia illa que eſt hominum ad īuicem ꝓpter ſimilitudīem nature ſpeciei. Et hocprobatur per locum a mīori .ſ. per quoddā ſignūamicitie quod īuenit̉ in oībus hoībus naturalit̓.ſ. familiaritatꝭ ⁊ beniuolentie: qꝛ ſi ad extraneosde quibus minus videtur: natural̓r īpendimusbn̄ficia vel obſeꝗa que ſunt amicitie ſigna: ſicutqn̄ ignoti ⁊ peregrini declīant a viā recta eos aberrore vie reuocamus: ⁊ iter rectuꝫ oſtendimus⁊ dirigimus ⁊ quando cadunt erigimus eos adoſtendendum ꝙ oīs homo ſit natural̓r amicꝰ oīhoī ⁊ familiaris. Unde ea que ſunt natural̓r bona oībꝰ ſunt neceſſaria qͣle bonum eſt amicitia.Patet ēt hoc ex ꝯuīctu ſp̄ali: qꝛ ſicut ī alijs aīalibus ē amicitia natural̓: vt apparet ꝑ ſigna amicitie q̄ ſunt ī eis: puta qꝛ aſſimilāt̉: qꝛ ꝯuerſant̉: qꝛobſequunt̉ eo ꝙ generās tp̄s magnum adhibetad educatōem geniti: multo magis ē amicitia natural̓ īter eos ꝗ ſunt vniꝰ gentꝭ adīuicem: īqͣꝫtumcōicant ī ꝯuictu ī moribus ī obſeꝗis. Id̓ pꝫ ex dicto cōi. Nā amatores hoīum laudamus qͣſi īplētes vel ꝑficientes illud qd̓ eſt hoī naturale: vel idad qd̓ natura īclinat cōis .ſ. amicitia. Et hanc tollit̓ ſuſurro. Et iō dr̄ eccl̓. xviij. Oīs ſuſurro maledictus erit. Tertio eſt ncc̄ium habere amicitiamrōe pacꝭ ⁊ vnitatꝭ ꝯſeruande qd̓ ſic ꝓbat̉. Illud ēē nec̄ium hr̄e qd̓ maxime ē ꝯſeruatiuū ciuitatis⁊ cōitatis ⁊ vitare eius oppoſitū: ſꝫ inter oīa amicitia ē pacꝭ ⁊ ꝯcordie: ⁊ vnitatꝭ ꝯſeruatiua: qd̓ pꝫex exēplo ⁊ rōe. Exemplo qꝛ legiſlatores magisſtudent ad amicitiā īter ciues ꝯſeruandā qͣꝫ ad iuſticiam: qd̓ pꝫ ex hoc: qꝛ legiſlatores qn̄qꝫ iuſticiam ītermittunt: puta ī penis īferēdis ne amicitiaexcludatur: ne diſſenſio oriat̉: vn̄ ꝯcordia amicitie aſſimilat̉: qꝛ .ſ. ꝯcordiā legiſlatores maxīe appetūt ꝯtēptiua āt ciuiū maxīe repellunt qͣi inimicā ſalutꝭ ciuitatꝭ: iō amicitia maxīe īter oīa eſt neceſſaria. Patet hoc idem rōe .ſ. ꝑ cōꝑationem adiuſticiā q̄ maxime videt̉ necͣia coītati vel ciuitati:tal̓r arguendo. Illud quo hīto non īdigetur altero ſed econuerſo magꝭ ē ncc̄ium: ſed amicitia habita qͣꝫtum ad oēs non eēt neceſſaria iuſticia qͣhabita adhuc eſſet amicitia querenda: quod ſicdeclaratur: qꝛ ſi aliqui ſunt amici ī nullo īdigētiuſticia propͥe dicta. Et rō huius eſt: qꝛ ſi aliꝗ velēt oēs ciuitatꝭ. homīes ſunt amici oīa hn̄t qͣſi cōiacum amicꝰ quilibet ſit alter ipſe: non eſt autē amicitia ad ſeip̄m ſed ad ſe alterum: ſed ſi ſit iuſticianihilominus īdigent amicitiā ad īuicem. Et iō ſiiuſticia eſt neceſſaria qd̓ dicit Aug. in li. de ciuita.