Aitulus.VIII.

creſcat. Et ſi verum eēt qd̓ dictum ē ſꝫ occultuꝫtal̓r ſe excuſet ꝙ non mentiat̉: ⁊ multo magis nepeieret vel arguat eos de mendacio. Sed pōt ſealiꝗbus verbis ſophiſticis excuſare: vt ꝙ multafalſa quotidie dicunt̉ ab hoībus: vel et ꝙ de ſanctis viris etiam multa mala dicta ſunt falſo: ⁊ iōnon mirū ſi ēt de ip̄o dicant̉. Et ꝙ miratur ꝙ credat tm̄ nefas de eo ⁊ hiꝰ. Permittit autem deushiꝰ detractiones ſuſcitari contra ſeruos ſuos adconſeruandū eos ī humilitate. Unde Greg ſicutplurimi ꝗ vitaꝫ bonoꝝ fortaſſe apliꝰ qͣꝫ debet laudāt: ⁊ ne qͥ elatō d̓ laude ſurripiat ꝑmittit oīpotēsdeus malos ī obtractōem ⁊ obiurgatōem ꝓrumpere: vt ſi qua culpa ab ore laudantiū naſcitur incorde: ab ore vituꝑantiū ſuffocetur. Hīc eſt ꝙ doctor gentium ſe ī predicatōe currere teſtatur īterīfamīam ⁊ bonam famam: vt ſeductores īꝗt ⁊ veraces ⁊ alibi. Alijs ſumꝰ odor vite in vitam: alijsodor mortis ī mortem. vi. q. i. Debet ergo is cui d̓trahitur orare pro detractoribus exemplo chriſti dicētis p̄s. cviij. Pro eo vt me diligerent d̓trahebāt mihi .ſ. iudei dicētes ml̓ta falſa de eo. Egoaūt orabam.¶ Capitulum ꝗntum de ſuſurratione.Uſurratio ē tertia filia īuidie ẜm Greg. Et pōt deſcribi ſic: ꝙ ſuſurratio ē locutio mala occulte facta de aliquo ad tollendā eius amicitiamcum alio. Un̄ glo. ſuꝑ illud Ro. i. Sufurratōes ⁊detractiones deo odibiles dicit. Suſurrones ſūtꝗ īter amicos diſcordiā ſemīant. Pro cuiꝰ declaratione dicit. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. lxxiiij. ar. i. ꝙ detractio ⁊ fuſurratio ī materia ⁊ forma ſeu mō loquēdi ꝯueniunt: qꝛ vterqꝫ malū occulte de proximoloꝗtur: ꝓpter quam ſil̓itudīem aliqn̄ pōitur vnūpro alio. Un̄ eccl̓. v. ſuꝑ illud. Non appelleris ſuſurro: dicit ibi glo. i. detractor. Gifferunt autem īfine: nam detractor ītendit denigrare famam ꝓximi: vn̄ illa mala de ꝓximo ꝓfert precipue ex ꝗbus ꝓximus īfamari poſſit vel ſaltem dimīui eiꝰfamā. Suſurro āt ītendit amicitiam ſeparare ẜmglo. īductaꝫ ⁊ per illud qd̓ dr̄ ꝓuer. xxvi. Suſurrōne ſubtracto iurgia conꝗeſcunt. Et ideo ſuſurro talia mala de proximo profert que pn̄t cōtraip̄m aīum. cōmouere audientis ẜm illud eccl̓. xjviij. Uir peccator conturbabit amicos: ⁊ ī mediopacem hn̄tium īmittet inimiciā. Et Iſido. dicit īli. et ymo. Suſurro d̓ ſomno locutōis appellaturqꝛ non ī facie alicuiꝰ ſed ī aure loꝗtur detrahendo. Inqͣꝫtum ꝗdem ſuſurro malum dicit de aliodr̄ detrahere. Sed ī hoc differta detractore: qꝛ n̄ītendit ſimpl̓r malū dicere: ſed ꝗcꝗd ſit illud qd̓poſſit aīum vnius turbare contra alium etiaꝫ ſiſit ſimpl̓r bonum: ſed apparens malum inqͣꝫtumdiſplicet ei cui dicitur. Eſt autem de ſe mortale:

quia per illud infertur nocumentum notabile ꝑximo.De ſuſurratione ait.p̄s. xl. Aduerſum me ſuſurrabant omnes inimici mei: aduerſum me cogitabant mala mihi: hic.ſuſurro dr̄ etiam bilīguis. Et ratō eſt ẜm Tho. ocum amicitia ſit īter duos nitit̉ ſuſurro ex vtraoꝑte amicitiam rūpere. Et iō duabus linguis vtiad duos: vni dicens malum de alio ꝓpter qd̓ dieccl̓. xxviij. Suſurro ⁊ bilīguis maledictus eriEt ſumitur ⁊ pro. i. Et ſubditur. Multos .n. tur.bauit amicos. Monſtruoſum eſſet ī natura habere duas linguas cum nullum animal habeaduas linguas niſi ſerpens ẜm opinionem vulgiNec enim ſerpens habet duas linguas ſed videtur ꝙ habeat propter velocem eius motum. Un̄ſimilis eſt talis ſerpenti venenoſo per quem diabolus locutus eſt ad tollendum amicitiam hoīscum deo. Unde ſimilis eſt ſuſurro diabolo qui figuratur per inimicum ſuperſeminantem zizani.am in medio tritici Math. xiij. Tria autem malafacit ſuſurratio.Primo excludit beniuolentiā dīnalē.Scd̓o tollit amicitiā humanalem.Tertio īcludit neꝗciam mortalem..F.II.Quantum ad primumDicit Salomon ꝓuer. vi. Sex ſunt que odit de⁊ ſeptimum deteſtatur anima eius. Oculos ſublimes ⁊cͣ. pro ſeptimo autem ponit eum qui ſeminat inter fratres diſcordias: hic ē ſuſurro. Et adidem facit quod dicit ſapientia īcreata que eſt defilius prouer. viij. Arrogātiam ⁊ ſuperbianam prauam ⁊ os bilingue deteſtor. Importem deteſtatio aliquid plꝰ qͣꝫ odium cōmune ī.ſ. ꝙ non poteſt pati illud quod quis deteſtatuante ſe videre. Et ſic patet ꝙ hoc viciuꝫ excludiab anima beniuolentiam dei ita ꝙ deus illū nōdiligit ad ſalutem eternam. Sed maius malumſeu damnum homo pati non poteſt: cum oīa bona que habemus ex beniuolentia dei habeamꝰMerito autem dei filius ſuſurroneꝫ deteſtaturquia contrarius eſt ſibi in operibus ſuis. Nā deifilius venit ⁊ vſqꝫ ad morteꝫ crucis laborauit/ vtfilios dei qui erant diſperſi congregaret in vnivt dr̄ Ioan. xi. ⁊ vt diſſoluant opera diaboli vt d̓cit Ioan in pͥª canoni. ſua. c. iij. Sꝫ ſuſurro laborat vt amicos concordes ab inuicem diuidat ēdiſpergat ſimili lupo qui rapit ⁊ diſpergit oues.Magis videntur ſuſurrones diſplicere chriſtoqͣꝫ qui corpus eius crucifixerunt. Nam chriſtusmagis dilexit eccl̓am qͣꝫ corpus ſuum: qꝛ pro eccleſia mortem corporis ſuſtinuit. Apoca. i. Larnos: qui .ſ. ſumus eccleſia a peccatis noſtris īguine ſuo .ſ. per mortem effuſo. Diuidunt autemvnitatem corporis chriſti .i. eccl̓e ſeu fidelium ꝑſuſurrationem: vnde ⁊ ī ſignum huius maioris