Capitulum. III.

qꝛ occiderat anuncl̓m ſuū. Una dierū cū eēt araccīctus ⁊ īueniſſet inimicū ſuū ſolum ⁊ īeriggreſſus eſt eum vt īterficeret. Qd̓ ille ītuēſe non poſſe enade̓ ꝓſtrauit ſe rogans eū ob amore eiꝰ qui tali die ꝓ nobis oībꝰ paſſus erat vt ſibiignoſceret. erat .n. feria ſexta. Ad cuiꝰ p̄ces ſubitoemollitū ē cor eiꝰ amoto oī odio dixit. Ob amorecrucifixi n̄ poſſū tibi non īdulgere cū ipſe pro nobis īimicis ſuis mortē guſtauerit hac die. Uadeſecurꝰ ⁊ fac bonū: ego tibi iniuriā tanta ex corderemitto: pꝰ qd̓ cū acceſſiſſet ad eccl̓aꝫ ſctī Miniatꝭꝓpe florentiā ī monticulo vbi nunc morant̉ fr̄esnontis oliuaꝝ orāti ipſi ad imagine crucifixi: ipſa imago īclinauit ſibi caput qͣſi gr̄as ei agens d̓īiuria remiſſa inimico ꝑꝑ eū. Et adhuc on̄dituribi talis imago. Et ita ꝯuerſus ē ille Ioā. gualb.ad deū ꝙ dimiſſo ſcl̓o ordinē īſtituit ſpalem .ſ. vallis vmbroſe ⁊ miraculis multꝭ claruit canonizatus ab eccl̓a.C §. V.Utrum odiens proximum poſſit cōicari: v̓bi gr̄a. Pone ꝙ aliquis ſuſtinuit magnū īiuriam vel dānū ab aliquo ꝓpterqd̓ denegat ſibi ſalutationeꝫ: nunquid pōt ln̄iaread cōionem. Rn̄deo ẜm duran̄. ordinis minorūEx illatione iniurie quatuor ſolent oriri ex hoPrimū ē odium ſiue rācor in corde.Scd̓m ē effectꝰ odij in oꝑe.Tertiū ē ſignū rancoris ī ore.Quartū eſt actio īiurie.¶ Primū tenet̉ dimittere: īmo potius nunqͣꝫ debuit admittere: qꝛ nec dꝫ dolere de ꝓſperitate inimici: nec gaudere de malo ſuo: nec maluꝫ ſibi optare niſi eēt īimicꝰ eccl̓e vt hereticꝰ vel tyrannusꝑſequens: vl̓ reipublice ſic̄ publicꝰ latro: tunc .n.dolere deberet de ꝓſperitate ſua ī tꝑalibꝰ: qꝛ ꝓ qͣꝫto plus ꝓſperaret̉: tanto plus eccl̓a vel reſpublica lederet: vn̄ Greg. xxxiij. mora. dicit. Sicut noxium ſolet eē ſi vnitas deſit bonis: ita ꝑnicioſunſolet eē ſi non deſit malis. Peruerſos ꝗppe vnitas corroborat dū ꝯcordat. Un̄ paulꝰ vnitatē fregit factam a phariſeis ⁊ ſeduceis ad ip̄m occidendu. Licet aūt ꝗs non debeat dolere de ꝓſꝑitateinimici in tꝑalibꝰ n̄ tn̄ tenet̉ gaudere d̓ bono ſuotꝑali: ſed dꝫ gaudere de ꝯuerſione ſua ꝓfectu ⁊uali ⁊ v̓tutibꝰ. Sed ſi gaudet de bono vel dolꝫe malo inimici. hoc ē ſignū ꝑfectōis niſi ille eſſꝫinimicꝰ eccl̓e vel reipublice. Si aūt dolet de boteꝑali vel gaudet de malo eius vel optat ſibialum. Aut talis dolor vel gaudium rōni placetaūt diſplicet. Si placet ita ꝙ ē ẜm rōem deliberata ⁊ ꝑſiſtit in eo non penitens de hoc non dꝫ cōicari niſi forte modicuꝫ malum oꝑtet ſibi ꝑ qd̓ ſerecognoſcat: vel niſi optet malū non ſub rōe mali: ſed qꝛ credit ſibi illud expedire vel reipubliceſicut helias occidit duos ꝗnqͣgenarios cuꝫ ſuis.iiij. Re. i. vel ꝑꝑ bonū ꝑ ſe vt peccatum minue

ret̉ qd̓ viuendo augmentaſſet: vl̓ ꝑꝑ bonū reipriblice vt viuentibꝰ vtilis metꝰ incuteret̉ ad vitandū idolatriā vt Aug. dicit. xxiij. q. iiij. §. ſꝫ vt obijcitur. vel ēt cū timet veriſil̓r ne ex ꝓſꝑitate ſua ille ſibi īiuſte noceat: ⁊ ꝓpterea dolet de ipſa ſcd̓mCho. Si āt dolor ⁊ gaudiū rōe diſplicet qͣꝫuis ſenſualitati placeat .ſ. d̓ ꝓſꝑitate inimici ⁊ aduerſitate eius tunc pōt cōicari. Scd̓o ex illatiōe iniurieorit̉ effectꝰ odij ī oꝑe ⁊ hoc ꝯſiſtit in duobus .ſ. exſubtractione boni ⁊ illatione mali. Si ī ſubtractione boni aut ergo ſubtrahit illicite bonum ſpūale aut tꝑale. Si ſp̄uale puta qꝛ excludit eum abor̄one generali: cum .ſ. orat ꝓ oībus fidelibꝰ ītendit illum excludere: aut qꝛ non vult corā eo p̄dicare: tunc peccat grauiter nec dꝫ cōicari qͣꝫdiu hꝫhanc voluntate. Si ſubtrahit bonū tꝑale aut neceſſarium aut non ncc̄ium. Si ncc̄ium ſic peccatmortal̓r vt ſi inimicū non paſcit in articulo mortis. Lunc .n. hꝫ locū qd̓ dicit Amb. diſ. lxxxvi. Sinon pauiſti occidiſti. Si non ncc̄ium non peccatniſi venialiter: qd̓ ītelligo cum eo ille īdiget ⁊ ſi n̄abſolute. Si effectꝰ odij ꝯſiſtit ī illatōe mali aut gͦꝗs īfert inimico malū ꝯͣ ordinē iurꝭ aut ẜꝫ ordineiuris. Si ꝯtra ordinē iuris ſic peccat mortal̓r: qꝛmihi vindictā ⁊ ego retribuā ait dn̄s: ar. de peni.di. iiij. vbi dicit Aug. Qui diuini bn̄ficii oblitꝰ ſuas vult vīdicare iniurias non ſolū de futurꝭ peccatis veniam merebitur ⁊cͣ. Si ẜm ordineꝫ iurisſit tunc pōt cōicari odio tn̄ a corde remoto: vt qn̄hoc facit ex ſn̄ia iudicis vel ex ꝑmiſſione iuris. ¶Ex ſn̄ia iudicis vt ſi malefactor ad mādatū iudicis ſatiſfacere leſo non vult ēt leſus pōt ip̄ꝫ d̓ mādato iudicis appetere bello. Et ꝗcquid rapit abhoſte vel adiutoribus ſuis totum ſuū eſt: quouſqꝫ ſit ſibi plene ſatiſfactum de oī damno dato etexpenſis: vltra hoc aūt nō dꝫ aliud actiꝑe niſi ꝓpter immanitatem vicij ille meruerit oībus bōisſpoliari vt ꝓpter hereſim vel conſil̓e vicium. Similiter cōicari pōt qn̄ facit hoc ex permiſſiōe iuris. Licet .n. regul̓r verum ſit ꝙ nemo pōt ſeip̄mvindicare vel ſibi vel ſuis ius dicere tn̄ ius hocꝑmittit ī caſibꝰ ciuilibꝰ: vt vī vi repellere cū moderamine inculpate tutele vel etiam ſocios defēdere ⁊ hiꝰ. xxiij. q. iij. fortitudo. Tertio ex illatione īiurie orit ſignū rācoris in ore: ⁊ ſic diſtingue aūt īiuriator exhibet ꝯdignam ſatiſfactōem aut non.Si exhibet ẜm quātitatem culpe ſupple ⁊ poſſibilitatem ſuam ſic tenet̉ ad amicitiā reciꝑe ⁊ ei loꝗvn̄ Aug. Memento cito ignoſcere ſi ꝗs ī te peccauerit ⁊ a te veniam poſtulauerit. Si at non exhibet n̄ tenet̉ ei loꝗ qn̄ .ſ. ſatiſfacere aut oīo n̄ vultaut ſēiplene. Et hoc ītellige veruꝫ niſi forte actioiniuriarum abolita ſit diſſimulatione vel remiſſione. Actio enim iniuriarum aboletur remiſſione vel diſſimulatione. Remiſſione qn̄ .ſ. leſus remittit iniuriam. xxiij. q. iiij. ſi illic. Diſſimulationeremittitur vt ſi luſerit vel riſerit vl̓ comederit cūeo poſt iniuriam factam inſti. de īiur. §. fi. Quarto