Capitulum

diminuat gl̓iam alteriꝰ: vl̓ ī occulto ⁊ ſic eſt ſuſurratio: vel maniſeſte: ⁊ ſic eſt detractio. Mediū autem eſt: qꝛ aliꝗs intendens minuere gl̓iam alterius aut pōt ⁊ ſic eſt exultatio in aduerſis: aut nonpōt ⁊ ſic eſt afflictio in ꝓſꝑis. Terminꝰ aūt īuidieeqt in ipſo odio. Sicut .n. bonum delectās cauſatrem: ita ⁊ malū ꝯtriſtans qd̓ eſt ī inuido cātim. Et nota ẜm Tho. vbi. sͣ. ꝙ afflictio in proſpis aliqn̄ eſt ipſa inuidia: aliqn̄ non ē ipſa ſꝫ filiaeius inqͣꝫtū ꝗs triſtat̉ de ꝓſꝑis alicꝰ ẜm ꝙ hn̄t qͣꝫdam gl̓iam: ſic talis triſticia eſt inuidia. In qͣꝫtuꝫnſpera eueniunt alicui ꝯtra conatū inuidenqui nitit̉ impedire ꝓſperitatē illiꝰ: ſic talis trſticia ē filia inuidie. Exultatio v̓o in aduerſis nōeſt directe idem qd̓ inuidia ſed ſeꝗt̉ ex ea. Nā extriſticia de bono ꝓximi que eſt inuidia ſeꝗt̉ exutatio de malo eius. Sed vt dr̄ ꝓuer. xvij. Qui inuna letatur alteriꝰ n̄ erit impūitus. Hoc eē mamn malū Iob cauebat ſe ab eo dicens. Si exni ad ruinā eius ꝗ oderat me ꝙ inueniſſemī eo malū: ſupple accidat mihi malū. Un̄ Ambrcū videret ſemel quendaꝫ letari ⁊ ridere de caſualterius ī terram dixit. Qui ſtat videat ne cadat.Quo dicto ſubito ridens cecidit ipſe. Et miruꝫ ēim gaudiū ⁊ delectatio ſit ex ꝯiunctōe conuetis cū ꝯuenienti: ⁊ natural̓r inuidus ſit bonus: ⁊ bonū oīa appetant: de bono ꝓximi gaudore deberet: ⁊ de malo dolere. Sed ꝓpterea cōtrariū accidit: qꝛ inuidia ꝯuertit naturā quodāmōī maliciā. Et iō de malo ꝓximi gaudet vt maliciaplenꝰ totꝰ. Sic Saul peſſimꝰ factus ex inuidia ꝑſequebat̉ Pauid ꝗ gener eius erat ⁊ tot bōa ei feat. Et cū non poſſet caꝑe eū ⁊ occidere vt cupit ꝯtriſtabat̉ nimis ⁊ de oī eius ꝓſꝑitate: ſꝫ nōDauid erga eū ꝗnīmo audita morte eius ieiunauit ⁊ fleuit amare: vt pꝫ. ij. Re. i. Multa ⁊ aliamala oriunt̉ qn̄qꝫ ex īuidia vt iudicia temerariUn̄ Hiero. O inuidia pͥmuꝫ tui mordax. Quidāꝓ neſas noīe chriſtiani relicta trabe in oculis ꝓlijs in alieno feſtucā querunt .ſ. male iudicātesꝑuis defectibꝰ alioꝝ. Hec oꝑat̉ oēm crudelittē: nec amico nec fratri ꝑcit: vt pꝫ ī pͥmis fratribꝰCaim ⁊ Abel. Nā cum ꝑpendit Eaim abel fr̄emſuum deo eē magis acceptū ita īuidia in eū exarſit ꝙ eū occidit: hoc aūt fuit: qꝛ vt dr̄ gen̄. iiij. Reſpexit deus ad munera abel: ⁊ ad munera caī nōreſpexit: qd̓ ita ꝑcepit vt dicit magr̄ in hyſto. ſcholaſticis: qꝛ deſcendit ignis de celo ⁊ īcendit ſacrificium abel qd̓ dn̄o de aīalibꝰ melioribus obtulerat: non aūt deſcendit ſuꝑ ſacrificiuꝫ caīm qd̓ defrugibꝰ t̓re offerebat ſed corroſis ⁊ minꝰ bonis vtarus: ⁊ iō n̄ acceptauit deꝰ. Un̄ alia lr̄a hꝫ Inmauit dn̄s ſuꝑ munera abel ⁊cͣ. i. flāmā ignisīmiſit: ⁊ n̄ ſuꝑ munera caī: ⁊ ex hoc inuidit ⁊ occidit ſed acriter punitꝰ eſt. Fr̄es Ioſeph inuidebātei: nec poterant ꝗcqͣꝫ ei pacifice loꝗ ex eo ꝙ a pr̄eplus amaret̉ cunctis filijs ꝑꝑ bonitatē ⁊ ſapīamna ⁊ ꝓpter inuidiā voluerunt occidere niſi con

tradixiſſet rubē. Demum eo abn̄te eū vēdiderūtin ẜuum īſmaelitis euntibꝰ in egyptū: gen̄. xxxvi.Aman agagites īuidens gl̓ie Mardochei queſiuit ab Aſſuero rege deleri totum genus iudeoꝝ⁊ ip̄m Mardocheū in ligno p̄parato ſuſpendi: ſꝫmediante regina Heſter verſa eſt ſn̄ia contra euꝫvt illo die ipſe ſuſpenderet̉ in ligno ab eo parato⁊ oē genus ſuū ⁊ inimici iudeorum occiſi ſunt illo die: vt hētur in li. heſter. vij. In li. dialo. iij. naꝫrat Greg. de duobꝰ germanis deo in heremo ẜientibꝰ Euticio ⁊ Florentio. Euticiꝰ vt magis īduſtrius ⁊ litteratus aſſumptꝰ fuit in abbate a mōachis cuiuſdam abbatie. Cumqꝫ Florentius mireſimplicitatis vir ſolus in cella remanſiſſet rogauit dn̄m vt ſibi aliquā ſocietatem concederet: qd̓⁊ factum ē. Nā vrſum ab oratione ſurgens īueitad cellaꝫ veniſſe ſuā: queꝫ vt ſociū ſibi a deo datum ſuſcepit: ⁊ eū vt domeſticū aīal tractabat: ⁊ īcuſtodiā aliquarum ouicularū ſuarū ad paſturāmittebat: aſſignans ſibi horā qn̄ ad cellam reuerti deberet .ſ. hora comeſtionis vt .ſ. cum eo comederet. Fama aūt huius miraculi euolante ꝑ pr̄iam illaꝫ monachi abbatis Euticij germani huividentes euticium talia miracula non facere: ⁊ īuidentes vna die aliqui ex eis dormientē vrſumocciderunt. Qd̓ demum Florentiꝰ ꝑpendens ml̓tum doluit: ⁊ cum germanꝰ eius abbas euticiusiuiſſet ad cōſolandū eum dixit vel enunciādo vl̓imp̄cando ꝙ adhuc videret illos punitos: quod⁊ factū eſt. Nam oēs illi ꝗ occiderunt vrſum ex īuidia effecti ſunt leproſi: ⁊ pͦ dolore membra ſibidiſcerpebant. Sic ⁊ ſacerdotes qui ex inuidia occiderunt chriſtum poſt exterminiū maximuꝫ ſueciuitatis ⁊ gentis amiſſa oī gloria ſua diſꝑſi ſuntꝑ orbem: de quibꝰ dictum eſt Zelus domus tuecomedit me.C. §. V.Remedia ergo adhibenda ſunt ꝯtra tam horrendā peſtem. Quorumpͥmum eſt vt amorē ſuuꝫ ꝗs a terrena gloriā ⁊ rebus tranſeuntibus ſubtrahat ⁊ ip̄m ad celeſtiaerigat. Nam remota cā remouet̉ effectꝰ. Cum igitur gloria tꝑalis ſit occaſio inuidie vt dictum eſt:remoto effectu eius inordinato: ⁊ inuidia remouebitur. Un̄ Greg. Qui fructibꝰ inuidie carere d̓ſiderat illā hereditatem appetat quā numerꝰ poſſidentium non anguſtat: vn̄ vir iuſtus: qꝛ nil ī terra appetit alienis profectibus inuidere neſcit. v¶ Scd̓m eſt conſideratio creature vl̓is. Oīs creatura cōicat ſeipſam modo ſuo: ſol omnibus prebet lumen ſuū ⁊ luna ⁊ ſtelle: et terra cōicat fructſuos omnibus animalibus ⁊ nihil ſibi retinetꝰMembra in corpore humano ſe inuicem iuuāt:nec inuidet pes oculo: qꝛ nobilior eſt eo ⁊ eminētiorem locum tꝫ .ſ. in capite. Sed vt dicit apl̓us. īCorī. xij. ⁊ exꝑientia docet: ſi patitur vnū mēbrūcōpatiunt̉ oīa membra n̄ letātur: ⁊ econtra: de exaltatione vnius membri omnia gaudent. Si .n.