Capitulū. IIII.

.ij. ꝙ aucͣtas illa n̄ eſt intelligenda de neceſſitateabſoluta ꝗn .ſ. hō poſſit vitare ſcādala inqͣꝫtū ſūtpeccata ſed neceſſitate conditionali. Et hoc tripl̓rvel qꝛ neceſſe eſt preſcita a deo vel p̄nūciata euenire vt coniunctim accipiat̉: que ꝗdem p̄ſcīa nōtollit libertatem arbitrij qn̄ hō libere ſubeat velvitet ſcandalū: vel neceſſe dicit̉ vtilitate finis: qꝛvtilia ſunt: vt qui ꝓbati ſunt māifeſti fiant: vl̓ neceſſe dicitur hoc p̄ſuppoſita ꝯditōe homīum quifragiles ſunt: ⁊ a pctīs ſibi non cauēt: ſicut ſi mecus vidēs aliquos indebita dieta vtentes dīcateſſe ē illos infirmari quod ītelligēdum ē ſi n̄int̓ dietā: ⁊ ſic hoīes ſi n̄ mutant ꝯuerſatōemmalam neceſſe ē eos ſcandalizare: ⁊ ſcādaari multipl̓r. Sed docꝫ p̄s. recte ꝯuerſari ⁊ ſictare ſcandala dicens. Pax multa diligētibꝰ letuam ⁊cͣ. Ubi tria.rimo ꝑfectionem operis: ibi diligētibus legeꝫecundo conſecutionem inde muneris: ibi paxLertio euitationem criminis: ibi non eſt illis ſcādalum.Quantum ad primumſciendū ꝙ lex dei ꝑ maxime ē lex charitatꝭ finislegis. Oīs lex vno ſermone impletur ait apl̓eliges ꝓximū tuum: qd̓ ⁊ dilectionē dei inclui. Finis p̄cepti ē charitas ⁊c̄. UnūEt. i. Limꝰidem p̄ceptū eſt vnitate finis vniꝰ qꝛ ꝓpter deuꝫ. Propter qd̓ chriſtus dicit. Hoc ē p̄ceptū meum vt diligatis inuicem. Multa aūt ē in virtuteqd̓ dicitur. Lex ꝯtinens multa p̄cepta que deur ab ea ⁊ ad eā reducunt̉. Diligit autē lexogitatione ſepe de ipſa meditando quō denpleri: ẜm illud. Lex dei eius .ſ. charitatis:e ipſiꝰ .ſ. iuſti. Et p̄s. cxviij. Quō dilexi legeꝫimn dn̄e: tota die meditatio mea ē: Scd̓o lectōeauditione legendo vel audiendo ſepe de ipſalege charitatis. Un̄ chriſtus dixit legiſꝑito in legeripture. Quid ſcriptū eſt: quō legis. Et rn̄dit.ges dn̄m deuꝫ tuū luce. xi. Et baruch. iij. Audi iſrahel mandata vite. ¶ Tertio diligit̉ efficaciexercitatione. i. Io. iij. Filioli diligamꝰ non v̓ſeqꝫ lingua .ſ. tm̄: ſed opere ⁊ v̓itate .i. vera oꝑae. Probatio dilectionis exhibitio eſt operis:breg in homel. Et vt dicitur. i. Io. ij. Qui diproximum in luce manet ⁊ ſcandalum ī eonon eſt.¶ §. III.QLoAcūdo munus quodſequitur ex ipſa dilectione legis .i. charitas ē pax⁊ pax multa vt notat p̄s. cxviij. dicens. Pax multa. Pax inꝗt Aug. in. xix. de ciui. dei dulce nomēdulcior res adeo vt oīa appetant pacem. Et maliquidem nullam veram habēt pacem: quia non ēpax impijs dicit dominus. Iſa. ¶ Nā ſi confeſſores ⁊ p̄dicatores ꝓmittant eis pacem cuꝫ deo ab

foluentes a peccatis quos non debēt: ⁊ ab hoſtibus exterioribus: tn̄ non habent veram pacem.Et hoc eſt qd̓ inuehit dn̄s cōtra ſacerdotes .ſ. antiqui populi dicens Iere. viij. Sanabant contritionē .i. exterminium ⁊ deuaſtationē mentium filie populi mei .i. cuiuſlibet aīe cum ignominia dicētes. Pax pax .ſ. erit vobis: ⁊ non erat pax .ſ. vera. Imꝑfecti aūt ſed boni ꝑ gratiam pacem quid̓habent ſed non multam immo modicā. Sentiunt enim multam repugnantiam carnis ad ſpiritum. ⁊ ſi p̄ualeant: ſepe et cum hoībus neſciūt pacem habere ſed de facili turbant̉: ⁊ turbant pacēaliorū cum tn̄ apl̓s. i. Corin. x. doceat vitare ſcandala alioꝝ ⁊ loquit̉ de idolotitis cibis appoſitis:qui ⁊ ſi poſſit eis veſci abſqꝫ peccato ſi tn̄ aliquisdicat eē idolotituꝫ: vtputa reputans ꝓhibitum illud comedere non debet cui dicit̉ comedereⁱ ſedabſtinere ne conturbet illum ⁊ īducat ad ſimiliafaciendum: vel ad iudicandum illum comedenteꝫ de peccato graui. Un̄ dicit. Si fieri pōt quodex vobis eſt: cum omnibus hominibus paceꝫ habentes. Sed ꝑfecti in charitate ⁊ veritate qui ꝑfecte diligunt legem deu illi habent multam paceꝫ.Eſt .n. pax effectus charitatis ẜm Tho. 2ª. 2ͤ. q. xxix. Un̄ ſicut poſita cā pōit̉ effectꝰ. Ita data magnitudine cauſe ſeꝗt̉ effectꝰ multitudo. Perfecta igr̄charitate erit ⁊ multa ⁊ magna pax. Naꝫ cuꝫ tal̓hēat paſſiones ſedatas parum belli ſentit in carquiem queſiui. Eccl̓. xxiiij. Et ſic cauenta ſcādal̓quod reſtat declarandum.C. §. IIII.Tertio per legem charitatis perfecte euitatur crime quod eſt frequēs⁊ multum cōe .ſ. ſcandalum. Unde dicit: non eſtillis ſcandalum. Quod quidem poteſt eſſe tripliciter.Primo ſcandalū actiuū ⁊ infra ītentionem.Scd̓o ſcaudalū paſſiuū ꝓpter defectionē.Tertio ſcandalū occaſionatiuū p̄ter intentioneꝫ.¶ Diligētibꝰ legem dei ⁊ ꝑfectis in charitate nonē in ill̓ aliquod horum ꝓprie ⁊ complete. Scandalum autem actiuū ẜm. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. xliij. arti. ij. eſt cum aliquis ſuo dicto vel facto inordinato intendit alium trahere ad aliquod peccatum.Hoc autem ſemper eſt peccatum. Nam om̄e qd̓recedit a rectitudine rōnis eſt peccatum: ſed perſcandalum actiuum receditur a rectitudine rōnis vt pꝫ ex diffinitione eius: cum dicitur quodeſt factū vel dictū minus rectū .i. non rectū. Hocēt on̄dit apl̓s dicens Ro. xiiij. Si ꝓpter cibū frater tuus ꝯtriſtatur .ſ. ſumes inde ſcandalū iā nonẜm charitatem ambulas ⁊ loquitur d̓ idolotitis.Sed illud quod eſt contra charitatem vl̓ pretercharitatem dei ⁊ ꝓximi peccatum eſt. Pertīet .n.ad charitatem impedire ꝓximum a peccato quātum in eo eſt quod fit per fraternam correctōemꝝ 2