Titulus. VII.

rōne ſcandali ex eo ſequentis vt cū ſit a notabiliꝑſona ex ira: vn̄ alij notabl̓r ſcandalizent̉. Et iſtomō dicit̉ p̄s. xxi. in ꝑſona chriſti patientis de iudeis. Aꝑuerunt ſuꝑ me os ſuū ſicut leo rapiens⁊ rugiens qn̄ videlꝫ Pilato clamantes vocibusmagnis dicebant. Crucifige crucifige eū: vt teſtātur oēs euangeliſte. Et de hoc ēt pōt intelligi dictū p̄s. xxxi. Inueterauerunt oſſa mea dū clamarē tota die .i. frequenter. Ei qꝛ hiꝰ clamor cū iragenerat ſcandalū: ⁊ ꝑ iram ⁊ filias eius hō ſcandalizet ⁊ ſcādalizetur ſepe: ideo de ſcandalo in. c.ſequenti dicendum eft.¶ Capitulū quartū de ſcandalo multiplici.Candalum oriturin aliquo ex clamore inordinato alterius ⁊ ex alijs vicijs ꝑtinentibus adIram nec nō ex multis actibꝰ varijs alioruꝫ peccatorū. Diffinit aūt ſic. Scandalū eſt dictum velfactū minus rectū prebēs occaſionē ruine. Quediffinitio trahitur ex verbis Hiero. ſuꝑ Math.Pro cuius declaratione dicit. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. xiiij. ar. i. vt Hiero. dicit qd̓ grece ſcādalon diciturnos offenſā vel ruinam ⁊ īpactiōem dicere poſſumꝰ. Contingit .n. qn̄qꝫ ꝙ alicui exponitur aliꝗdvia. eunti corporali cui rei īpingens diſponit adruinam ſiue caſuꝫ: vt ſi ponat̉ lignū vel lapis inquē īpingat: vel aliqd̓ lubricum ſuꝑ quo pedemponens diſponat̉ ad caſū: ⁊ talis obex dicit̉ ſcandalū. Sil̓r in ꝓceſſu vie ſpual̓is contīgit aliquēdiſponi ad ruinā ſpualem alterius ex dicto vel facto alterius inqͣꝫtum .ſ. aliquis ſua ſuaſione vel īductione vel exēplo trahit alium ad peccandumEt hoc ꝓprie dicit̉ ſcandalū. Un̄ p̄s. cxxxix. Iuxͣiter .ſ. quo incedebā in via ſpuali bonorum opeꝝſcandalū poſuerunt mihi .ſ. inimici mei homīesmali: ⁊ hoc malis ſuis exemplis. Nihil̓ aūt ẜm ꝓpriam rōem diſponit ad ruinaꝫ ſpualem niſi qd̓habeat aliquē defectum rectitudinis: qꝛ id qd̓ ēperfecte rectum magis iuuat hoīem circa caſumqͣꝫ ad ruinam inducat. Et iō conuenienter diffinitur vt dictum eſt. Declarando autē ſingulas ꝑticulas diffinitōis: iō in diffinitione ponitur dictūvel factū: non aūt ꝯcupitū que ēt mō ꝯtingit peccare: qꝛ dicta ⁊ facta exteriora ſunt ⁊ aliorū ſenſibus obijciūtur: vn̄ ꝗs poteſt induci ad ruinā. Sꝫꝯcupita vel cogitata ab intra ſunt ⁊ videri n̄ pn̄tvn̄ nec ſcandalizare ſeu ad ruinam diſponere valent. Iō aūt ſubditur minus rectū: non qꝛ rectuꝫſit qͣꝫuis aliud ſit magꝭ rectū ſicut dicemus rectieē ẜuare mandata: ſed rectiꝰ ẜuare conſilia: ſed dicitur minus rectum: qꝛ hꝫ aliqueꝫ defectū recttudinis illud dictū vel factū. Et hoc vel qꝛ ē ẜꝫ ſemalum ſicut pctm̄: vel qꝛ habet ſp̄em mali: ſicutcum aliquis recūbit in idolio qͣꝫuis ẜꝫ ſe non ſitpeccatū ſi aliquis hoc faciat n̄ corrupta intentio

ne: tn̄ qꝛ hꝫ ſpecieꝫ ſeu ſil̓itudinē veneratōis idoli: pōt alteri p̄bere occaſionem ruine. Et iō apl̓smonet. i. ad Theſal̓. v. Ab omni ſpecie mali abſtinete vos. Comphenduntur ergo in minus rectotam ea que ẜm ſe ſunt mala qͣꝫ ea que habent ſpeciem mali. Dicitur aūt prebens occaſionem ruīe⁊ non p̄bēs cām ex eo qꝛ cā importat inductiuperfectū ⁊ ſufficiens ad aliquid. Occaſio auterdicit cām ſeu inductiuū ⁊ inſufficiens a ſe. Nilaūt pōt eē alteri ſufficiens cā peccati qd̓ eſt ſpualis ruina niſi ꝓpria voluntas Sꝫ dictum vel factū alterius pōt eē alteri ſolū cā imperfecta ⁊ alqual̓r inductiua ad pctm̄: non aūt perfecta cā: etio dicitur occaſio vt īportet cām īꝑfectaꝫ non cāꝫꝑ accn̄s ſꝑ: ⁊ tn̄ nihil ꝓhibet in quibuſdā diffinitionibus pōi id qd̓ ē ꝑ accn̄s. Itē nota ꝙ dicit̉.bēs occaſionē. Aliud ē eīꝫ p̄be̓ occaſionē alid̓eꝫſe occaſionē acciꝑe. Dictū .n. vel factuꝫ alteriꝰeē alteri cā peccandi dupl̓r. ¶ Uno mō ꝑ ſe:mō per accn̄s. Per ſe quidē qn̄ aliquis ſuo malo verbo vel facto intendit aliū inducere ad malum: vel ēt ſi hoc ipſe non intendat: tn̄ ipſum verbū vel factū eſt tale quod de ſui rōne hꝫ ꝙ ſitductiuum ad peccandū: puta cum aliꝗs pubfacit aliquod pctm̄ fornicationis: blaſphemie ehiꝰ: vel facit quod hꝫ peccati ſimilitudinem: vtvir hꝫ multam familiaritatē cum muliere ſucta: ⁊ tunc ꝓprie hoc ſaciens prebet occaſionemruine: ⁊ eſt in eo ſcandalum actiuum quod ē ſpeciale peccatum. Per accn̄s aūt verbū vnius velfactum eſt alteri ſcandalū qn̄ ⁊ preter intentōemoꝑantis vel loquentis ⁊ p̄ter ꝯditōem operis vlverbi dicti aliquis ꝓpter malā ſui diſpoſitioex opere alterius inducitur ad peccandum: ꝑcum aliquis inuidet bonis oꝑbus alterittunc ꝗ facit actū rectū non dat occaſionē inti ruine ſue qͣꝫtum in ſe ē: ſꝫ ille ſumit ſibi occaſionē ẜm illud Ro. vij. Occaſione aūt accepta pelegem ⁊cͣ. Et iō ē ibi ſcandalū paſſiuū ſine ac.i. abſqꝫ hoc ꝙ aliquis det illi occaſioneꝫ ruipaſſiuuꝫ ſimul ⁊ actiuū ē ex eo: ⁊ ſic qn̄qꝫ reperit̉ſcandalū actiuū ſine paſſiuo vt cum intendit ſueoꝑe inducere ad malū ſꝫ ille non acꝗeſactiuum ⁊ paſſiuum vt cū quis agit malum intedens aliū inducere ad ruinā: vl̓ de ſe opus illuoeſt ad hoc inductiuum ⁊ alius ex hoc ruit in peccatum. Qn̄qꝫ paſſiuum ſine actiuo vt cum quex bonis operibus alicuius ruit: puta inuidedetrahens: iraſcens: ⁊ hiꝰ.De ſcandalo quomodo poſſumꝰ ip̄m a nobis remouere docet p̄s. dicens in p̄s. cxviij. Pax multa diligentibus legeꝫtuā ⁊ n̄ ē ill̓ ſcādalū. Sꝫ ꝯtra qꝛ quod ē neceſſariū euitari n̄ pōt. Sꝫ ncc̄ium ē euenire ſcandalaxp̄o dicēte. Neceſſe ē vt veniāt ſcādala Mathe.xviij. ergo diligēdo legē dei ēt per hoc ſcandaluꝫvitari nō poterit Rn̄det. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. xliij. ar.