Titulus. VII.
dulciter amplexanda ⁊ veneranda. ¶ Quis ē .n.ille tam innocens qui velit ſubito puniri de defectibus ſuis? Certe nullus. Un̄ ⁊ poeta. Si quotiens peccāt homines ſua fulgura mittet IupiterExiguo tempore īermis erit. Expectat ergo duvt dicti eius benignitate ⁊ longanimitate hoīesreuertantur. Iſa. xxx. Expectat vos dn̄s vt miſereatur veſtri: ꝓpterea exaltabitur parcēs vobisMaxime enim ſuā omnipotentiam parcēdo manifeſtat. Unde Hiero. Moderatio dei ac pietasſolum noſtrum reditum querit: ac nos cupit ſualonga bonitate ſaluari: Sed ſi non conuertimurſi duri colli ſumus: ſi vſqꝫ in finem in malis perſeuerauimus. Aſſidue peccantium non miſeret̉deus: di. xciij. diaconi. Quinimmo qn̄ quis diutius expectatur ſi nō reuertitur grauius pūiturUn̄ Ualerius maximus. Lento quidem graduad ſui vindictam diuina procedit ira: tarditateqꝫſupplicij grauitate cōpenſat. Exemplum notabile de Carpo diſcipulo Ioannis qui auide deſiderabat punitōem cuiuſdam conuerſi ad fidē ꝗ ſeductus fuerat a iudeo ad fidem abnegandā: ſuꝑquo orans habuit viſionem fornacis ardentis:vn̄ exibant capita ſerpentum trahentiū illos duos iudeum ⁊ ſeductum ab eo paulatim in fornacem: quod ille carpus delectabl̓r aſpiciebat ⁊ cito intus trahi eos optabat ex zelo iuſticie. Sedchriſtus deſuper apparuit eripiēs eos de periculo ⁊ carpum reprehendit de ſuo zelo: dicēs ſe iterum ꝑatum ad crucem ſubeundum ꝓpter peccatores. Uide hoc plenius in legendis in legēda reſurrectionis circa finem. Sed ⁊ ſi ꝓſpera malisin peccato ꝑſeuerantibus deus tribuit hoc agitad retribuendum eis mercedem de illo modicobono qd̓ faciunt hic ne ſit irremuneratū. Quamrōem aſſignat Chryſo. de pe. di. iij. quid ergoturbamur. in fi. ¶ Tertio alij murmurāt contra deum de aeris intemperie: vt cū eſt multa ſiccitas:vel cum eſt nimia inundantia aquarum: vel cuꝫeſt intenſus calor vel frigus p̄durans ⁊ hiꝰ: quaſi deus non bn̄ diſponat iſta. Sꝫ iniuſte murmūratur. Nam vt dicitur Sapienti. viij. Sapientiadei diſponit omnia ſuauiter. Sed qꝛ non agit ẜꝫvelle noſtrum iō murmuramꝰ quaſi ſimus ſapientiores deo ⁊ velimus eū inſtruere quomō debeat mundum gubernare. Exempluꝫ legitur invitꝭ patrum de quodā ſctō patre qui nunqͣꝫ in orto poterat habere herbas vel fructus bonos: qꝛſępe murmurabat de aeris intemperie: accedēsautem ad quendā altum heremitam inuenit euꝫpulchrum ortum habere ⁊ oleribus ⁊ fructibusrepletuꝫ. Interrogauit quō ei hoc acciderit: ⁊ ꝗdfaceret. Rn̄dit ꝙ colebat ⁊ ſerebat: ⁊ reſiduū d̓ocommittebat: non poſtulans pluuiam vel ſerenūſed deo dimittens totum: ex quo exemplo compunctus ſic ⁊ ipſe fecit: ⁊ poſtea ipſe bonum ortūhabuit..§. IIII.
Tertium principale .ſ.penam quā deus infert ꝓ vicio murmurationisoſtendit pſal. dicens. Leuauit .ſ. deus manum ſuam ſuper eos .ſ. ad ꝓſternenduꝫ in deſerto diuerſis nortibus. Un̄ dixit deus Nume. xiiij. Cqui murmurati eſtis in deſerto a. xx. annpra ⁊ murmuraſtis contra me: non intraterram ſuper quam leuaui manum meaꝫ vt habitare vos facerem in ea preter Caleph ⁊ IoſueEt ſic ꝓpter peccatum murmurationis qd̓ ſecerunt contra deum quaſi non poſſet eos introducere in terram ꝓmiſſionis: poſtquā reuerſi ſurexploratores terre illius dicentes illam patriafortiſſimam ⁊ inexpugnabileꝫ: vn̄ ⁊ volebantcem ſibi facere ad reuertendum in egyptū: illadraginta milia ꝯtrorum qui numerati ſunt nulus eorum intro:iuit: ſed mortui ſunt diuerſis tēporibus ī deſerto exceptis illis duobus Caleci⁊ Ioſue: qui non murmurauerant. Et hoc etiaꝫfigurat ꝙ murmuratores non valent intrareregnuꝫ celorum figuratum per terram illaꝫ. Qd̓⁊ Grego. dicit in homel̓ .ſ. ꝙ nullus qui mrat in regnum celorum intrare pōt: quodeſt quando eſt mortale .ſ. cum odio dei vel hnuꝫ: vel tanta diſplicentia ꝙ decidat a chardei vel proximi: vel cum ex locutione murmuris ſequitur notabile ſcandalū alijs. Et ſicut taleviciuꝫ excludit a regno: ita ꝯn̄ter inducit ad eternum interitū. Un̄ in epl̓a iude dicitit.dn̄s in ſanctis milibus ſuis facereius ⁊ tee ſeitra omnes ⁊ arguere oēs impios d̓ omnibꝰ oribus impietatis eorū quibus impie egerunt.de omnibus duris que locuti ſunt contra deuꝫHi ſunt murmuratores ⁊ queruloſi ẜm deſideria ſua: ⁊ hec verba dicuntur ibi eſſe Enoch.in vita iſta aliqn̄ punit deꝰ iſtos murmuratorUn̄ legit̉ in vitis patrum ꝙ cū quidaꝫ frater audiret frequenter confratres ſuos religioſobere varias conſolationes ⁊ dulcedines denis in orationibus ⁊ meditationibus ſuis: ip̄hil tale experiretur: ſꝫ aridū ⁊ inſipidum ſe ſentret ⁊ tedioſuꝫ: quadā vice de nocte acceſſit adcleſiaꝫ ⁊ an̄ imaginem crucifixi ſtans cepit fomurmurare ⁊ conqueri in hec verba ꝓnDn̄e ſi ego ẜuiſſem alicui terreno dn̄o tarpore qͣꝫto ẜuiui tibi in hac religione ⁊ tm̄ laboui pͦ tuo amore impoſſibile eſſet ꝗn aliqua viceon̄diſſꝫ mihi aliquod ſignum amoris ⁊ affectionis: ⁊ letam faciem exhibuiſſet: ⁊ aliquod donūvel gratiam impartiretur. Ecce tot annis ẜuiui ſbi ꝗ diceris liberaſſimus ⁊ pijſſimus p̄dicaris⁊ nunqͣꝫ dediſti mihi vnam ꝑuam conſolatiōemAlijs tot concedis quod ſepe audio: mihi auteꝫes ita crudus. Et quare domine tāta duritia ergī me. Nunquid ⁊ ego ẜuio tibi? Cunqꝫ hec ⁊ ſimilia loqueretur: ecce ſenſit ſe ſubito vecte reꝑcuſſum ex quo ictu cecidit in terrā qͣſi mo-