Capitulum .II.

⁊ pacē tollit: ⁊ iō grauiter puniendū. Unde dicit̉di. xc. Alienꝰ ſit a fratrū vnitate ꝗ murmuraueritEt opꝰ eiꝰ abijciat̉ ꝗ murmurans extiterit: ne ponas murmurantiū incurrat. De quibus ait apl̓sNeqꝫ murmuraueritis ſicut ꝗdam eoꝝ murmūrauerunt ⁊ ꝑierunt ab exterminatore. Dicit ibitur dicere ꝙ cl̓icus ꝓpter murmuratōem debetj. Un̄ Nūeri. xiiij. dixit dn̄s. Uſqꝫ qͦ ml̓titudomurmurat contra me. Utiqꝫ quedāio creature eſt vt que plus accepit azalie creature cōqueratur de deo ꝙ n̄ agito ⁊ ẜm velle ſuum quaſi ſapientior ſit deonelius cognoſcat quid expedit ſibi ⁊ alijs qͣꝫ d̓fatue conqueritur īfirmus de medicex eo ꝙ non ſibi concedit cibos placitos guſtuiſuo infecto ſꝫ ſibi diſplicibiles ⁊ tn̄ vtiles. UndeTren̄. iij. dicitur. Quid murmurauit hō viuenspctīs ſuis. q. d. Quō audet conq̄ri de deoionibus cum eas mereatur ꝓ peccatꝭpeius eſt: qꝛ dn̄s ꝓhibet hū murmūles quotidie hoīes iterant: ⁊ hoc dicitur innda parte.I. §. III.De ſecundo principanentia in hoc vicio notatur cum dicituraudierunt vocem dn̄i .i. non obedierūti dn̄i: iſtud vicium deteſtantis ⁊ ꝓhibentis⁊ ꝑ ſapientem īquit. Cuſtoditeⁱ vos a murtione que nihil ꝓdeſt immo multum nocetl. Corin. x. Neqꝫ murmuraueritis ſicutiurmurauerunt .ſ. eoꝝ. Et nota ꝙ tripliuratur de eolimia ſeueritSecundo de nimia benignitate.Tertio de aeris inequalitate.Murmurant aliqui ⁊ conquerunt̉ de deo cūiinaffligunt̉ vel magna paupertate: vel invel perſecutione: vel infirmitate: aut tentantes deum eē crudelem erga ſe vel altos: ⁊ plus aduerſitatis eis dare qͣꝫ poſire ⁊ ſe a deo eē derelictos ⁊ abiectos: ſꝫnā falſitatem iſti loquunt̉. Oīs doctrīatilium ⁊ catholicoꝝ clamat deum pijſſimum ⁊ clementiſſimum fore oēm aduerſitatemib eo ꝓcedere ⁊ electos ſuos ſibiˡ acceptiſſimosnultipl̓r hic flagellare: ⁊ tunc magis eis adeſſe.fiūelis deus ait apl̓s. i. ad Corin. x. qui non periittet vos tentari ſupra id qd̓ poteſtis: ſed cū tēitione faciet ꝓuentum vt poſſitis ſuſtinere. Eſt qꝛ ipſe cuꝫ tribulatis qui ſunt parati adendum portat onus. Cuꝫ ipſo inquit ꝑ p̄s.ſum in tribulatione eripiam eum ⁊ citor quiaeuiſſima ⁊ quaſi momentanea ē vita noſtra: etglorificabo eum exinde. Hoc autē habet ꝓ certo

oīs qui colit te dixit Sarai vxor Thobie iūiorisqꝛ vita eiꝰ ſi in tribulatōe fuerit liberabit: ſi ī ꝓbatiōe corōabitur: ſi ī tentatōe ad miſericordiā tuāꝑuenire licebit. Nō .n. delectaris in ꝑditionibusnoſtri ſed poſt tepeſtatem tranquillū facis: pꝰ lachrymatōem ⁊ fletum exaltatōnem infundis.ſqͣꝫ eleganter circa hoc Gre. ī mora. loquitur. Einquit deo iuſta placere ſimus: ⁊ pati nulla niſi q̄deo placuerunt poſſumus: iuſta ſūt cuncta quepatimur: ⁊ valde iniquum eſt ſi de iuſta paſſiōemurmuramus: hec ille. Certe multum eēt arguēdus reus ſi murmuraret de iudice eo ꝙ facit eūflagellis aliquantulum cedi cum mortem acerbiſſimam meruerit. Cum igitur omnes in mundum intremus cū debito mortis eterne ⁊ oīumpenalitatū: quomō audemus murmurare ⁊ conqueri de deo pijſſimo ꝙ flagellet nos temporal̓rqui eternal̓r meremur puniri. Sed ⁊ in ipſis flagellis multiplicem conſolatōem infundit ⁊ p̄mijcoronam ſuꝑimponit. Beatus vir qui ſuffert tētationem quoniam cum probatus fuerit acciplet coronam vite. Iaco. i. in omni tribulatione eſttentatio .i. motus ad impatiētiā. Non ergo murmurandum in tribulationibus: ſed patienter ferendum: cuꝫ ⁊ maxime ſancti qui innocenter vixerunt grauia paſſi ſunt ⁊ libenter. Unde Iob.xxxiij. dicitur de tribulato. Reſpiciet homines ⁊dicet peccaui: ⁊ vt eraꝫ dignus non recepi .i. tribulatus reſpiciendo homines ſanctos ⁊ ꝑfectos qͣꝫta paſſi ſunt: fatetur ⁊ recognoſcit ſe pctōrem eton tantum affligi qͣꝫtum merent̉ peccata ſua.ido murmurant aliqui de nimia benignitate dei: vel quia recipit magnos peccatores adpn̄iam ⁊ dat eis magna dōa: vl̓ tolerat male agētes tā diu in malis ſuis ⁊ non punit: vel qꝛ dat īpijs ⁊ ſceleratis magnas ꝓſperitates. Et ſic ſcribe ⁊ phariſei murmurabant contra Ieſum dicētes. Quia hic homo peccatores recipit ⁊ manducat cum illis Lu. xv. Et iterum lu. xix. Murmūrabant dicētes ꝙ ad hoīem peccatorē .ſ. Zacheūdiuertiſſet .ſ. eunduꝫ ad domū ſuam. Sed maxme on̄dit luce. xv. ꝑ ꝑabolam centum ouium etdecem dragmarum ⁊ duoꝝ filiorum quoruꝫ minor ꝓdige conſumpta ſubſtantia reuerſus ē adpatrem ⁊c̄. quanta ſit domino deo cura de peccatorum conuerſione ⁊ quantum gaudium in curia celeſti. Unde ⁊. ij. Regum. xiiij. dixit ſapiensilla mulier Thecuites. Nec vult deus ꝑire aīamſed retractat cogitans ne penitus periat qui ablectus eſt. Per hec ⁊ alia ꝟba induxit Dauid adreducendū filiuꝫ ſuū Abſalon exulem factuꝫ ꝓpter fratricidium ad ciuitatem ſuam Hieruſalemfigurans in hoc eccleſiam que precibus ſuis aditum obtinet peccatoribus qui occidunt fratremſuum ideſt animuꝫ peccatis ad ueniam ⁊ ad ciuitatem eccleſie: vnde exules facti ſunt: Ꝙ autem deus diu ſuſtineat peccatores magna benignitas ⁊ patientia dei eſt non reprehendenda ſed