Titulus. VII.

accendunt ad irā. Eſt .n. ira accenſio ſanguīs. Incendiū aūt diminuitur ꝑ ſubtractōem lignorumvel infuſionem aquē. Ligna que magis accedūtſunt dure rn̄ſiones dura verba que dici non dibent ſꝫ taceri. Un̄ in vitis patrū cū abbati Moyſi dicta fuiſſet magna contumelia interrogatusſi fuiſſet iratus rn̄dit illud p̄s. lxxvi. Turbatꝰ ſi⁊ non ſum locutꝰ. Cauendū tn̄ ne ꝗs adeo taceꝯtra dura loquentem ⁊ turbatū vt ex taciturnitate ſua magis illum accendat: qꝛ hoc maluꝫ eētſed tunc potiꝰ loquendū ē ſed cū manſuetudineNā vt dicit̉ ꝓuer. xv. Rn̄ſio mollis frangit iraꝫSermo durus ſuſcitat furorem. De quodā etiaꝫph̓o legitur ꝙ cū verberaret diſcipl̓m ſuū ꝓ defectu cōmiſſo aduertens ꝙ ira ei incipiebat dn̄ari ſuꝑſedit ⁊ vocauit alium ſuum diſcipl̓m ꝗ nōerat paſſionatus p̄cipiens ei illū verberare. Sciendū ēt ẜm Greg. in. v. moral̓. Nonnunqͣꝫ dū accēſus aīus ꝑ irā a ꝯſueta locutōe reſtringit̉ ꝑ acceſum tꝑis penitus a dilectōe ꝓximi ſeꝑat̉: ⁊ acriores ſtimuli ad mentē veniunt: cāeqꝫ que grauius exaſꝑentoriunt̉ ⁊ ira in odiū vertit̉: plerunqꝫira ꝑ ſilentiū clauſa ītra mentē vehemētiꝰ eſtuat:⁊ clamoſa tacitas voces format: verba ſibi ꝗbusexaſperet̉ obijcit: ⁊ duriꝰ exaſꝑata quaſi ī cāe examine rn̄det. Quod Salomon īſinuat breuiterdicens. Preſtolatio īpioꝝ furor. Et an̄ nos ꝗdaꝫſapiens ait. Cogitatūnes tracundi viperee ſuntgeneratōes: mentem comedunt matrē ſuaꝫ: hecGre. Talis ergo ꝗ neſcit irā vincere mente clauſam dꝫ vel cū illo contra queꝫ eſt iratus ſi poteſtmolliter loꝗ: vel ſi credit ex hoc excreſcere cū alquo patre ſpūali vel amico ſapienti reẜare: vt ſiciſſio conquieſcat.¶ IVaſcimini et nolite ᵇeccadicitis in cordibꝰ veſtris ⁊ in cubilibꝰ veſtris cōpungimī. p̄s. iiij. Ubi nota ꝙ tripl̓r nos poſſumꝰhabere ad iram.Primo mō zelatiue ⁊ ꝑ rectū.Scd̓o mō remiſſiue ⁊ ꝑ defectū.Tertio mō viciatiue ⁊ ꝑ exceſſum.¶ Et ſcd̓m quodlꝫ eoꝝ pōt exponi verſus vt primū p̄cipiat̉ ſic exponendo. Iraſcimini ꝯtra viciaalioꝝ ꝑ zelū ⁊ nolite peccare .i. ꝙ n̄ excedatis ī zelo: vt verꝰ ſit zelꝰ in corrigendo alios ⁊ iraſcēdoꝯtra eoꝝ defectꝰ: que dicitis in cordibus veſtris⁊ in cubilibꝰ veſtris cōpungimī .i. penitemī ⁊ depeccatis interioribꝰ: ⁊ iſta dicunt̉ in cordibꝰ .ſ. affectu: ⁊ de peccatis exterioribus que aguntur ꝑcorpus. ⁊ iſta dicunt .i. fiunt ī cubilibus. Eſt eniꝫcorpꝰ tanqͣꝫ cubile in quo reꝗeſcit aīus. Eſt .n. ẜꝫAug. pn̄ia quedā iraſcetis vindicta puniens ī ſeqd̓ dolet cōmiſiſſe: de pe. di. iij. pn̄ia. Sꝫ ad plenūzelū ⁊ neceſſariuꝫ ꝑtinet n̄ ſolū iraſci ⁊ punire ſuos defectus: ſed ēt aliorum debito mō inqͣꝫtumpōt ⁊ dꝫ. Iraſcit̉ .n. iuſtus pctīs palearum .i. malorū: ſed n̄ odit inꝗt Aug. vi. q. i. §. fi. Un̄ dicit Chry

ſo. Qui iraſcit̉ cū cā non ē reus. Nā ſi ira nonerit .ſ. ꝑ zelū: nec doctrina ꝓficit: nec iudicia ſtanec crīa cōpeſcunt̉: vn̄. i. Macha. ij. inꝗt Maththias inſtruens filios ⁊ ad zelū legis exhortansexempla. Helias zelando zelum legis receptꝰ etin celū qd̓ hētur. iiij. Re. ij. Zelū auteꝫ p̄cipue legis Helias on̄dit dū iratꝰ ꝯtra falſos ꝓphetas qidolatrare faciebant ppl̓m quadringentos occidit in torrente Ciſon. vt hētur. iij. Reg. xvihunc aūt zelum inuitāt exēpla ſanctoꝝ. An̄ro. ad Ripariū. Legi ſynomaſtrem .i. vindictamFinees auſteritate Helie: ⁊ zelū Simonis cannei Petri ſeueritateꝫ ⁊ Ananiā ⁊ Saphirā trucdantē. Pauli ꝯſtantiā ꝗ Elimam magū vijs dn̄reſiſtenteꝫ eterua ſeueritate dānauit. Non ē cydelitas crīa ꝓ deo punire ſed pietas. Un̄ in legedicit̉. Si fr̄ tuꝰ ⁊ amicꝰ tuus ⁊ vxor que in ſinttuo dormit deprauare voluerit veritatē: ſit manus tua ſuꝑ eos ⁊ effundes ſanguinē ipſorū.ij. q. viij. legi ſynomaſtrem. Si iudicial̓r accudo fuerit ꝯdēnatꝰ ex ira per zelū. De Finees hNume. xxv. ꝗ motus ira per zelū vnum de pͥpalioribꝰ tribubꝰ iuda qui ꝯtra legem dn̄i mibat̉ cū Madianita in ipſo actu pct̄ī occidit. De hͦlia hētur. iiij. Re i. ꝙ ſuꝑ duos ꝗnquagenariosfecit ignē de celo deſcendere cōburenteꝫ eorzelo Simonis ꝓ eodē videt̉ hic ſumi SimoPetrꝰ ꝗ binominus erat. Et hyſtoriā de Ana⁊ Saphira habes Actu. v. Glo. tn̄ ibi exponitSimone germano Thadei apl̓i: tangendo hriam que hētur ī legenda eoꝝ .ſ. de ẜpentibꝰmagos ꝓcuratꝭ quos apl̓i miẜunt ſuꝑ eos adfligendū eos ex zelo dei. Hac tra per zelū motiMathathias occidit nunciū regis antiochi quieū inuitabat ex parte regis ad ſacrificandū idol⁊ iudeū qui corā eo ſacrificabat: vt pꝫ. i. Macha..ij. Hac tra motꝰ Chriſtus expulit flagello venotes ⁊ ementes ī templo Iohā. ij. De hac ira Greg.v. mora. Si ſic ꝓximos vt nos amare p̄cipureſtat vt ſic eoꝝ erroribus vt ī noſtris iraſcaDe hac per Salomonem Eccle. vij. Melioririſu: qꝛ per triſticiam vultꝰ corrigitur aīus delirquentis. Ipſe tn̄ zelus rectitudinis: qꝛ mentem īꝗetudine agitat mox eius aciem obſcurat vt altiora non videat ꝗ bn̄ pͥus tranꝗlla cernebat:nec ſolis radius cernitur cū cōmote nubes facceli obducūt: ſed in̄ ſubtilius ⁊ ad alta reduciturquillitate largius aperit: que hoc interī per commotōem claudit: ſicut infirmanti oculo cū collyrium ponitur lux penitus negatur ſed pꝰ paulūlum pleniꝰ recipit̉. ¶ Secūdo vt excludatur defectꝰ ire cuꝫ vti oꝫ: que remiſſio dr̄ ⁊ pctm̄ eſt. Ettunc ſic exponitur. Iraſcimī cuꝫ oꝫ contra noſtra⁊ aliena vicia ⁊ nolite peccare. q. d. Si hoc non facitis peccatis: Nolite ergo peccare non iraſcendo. Pro huiuſmodi declaratione dicit. be. Tho.