Capitulum

tiuā tenet: hec Greg. Unde ⁊ merito figuratur jillum demoniacū qui veſtimētis ſuis dilaceratꝭnudus incedebat: hoīes vexabat: in monumentꝭmanebat. Mathe. ix. Talis .n. vehemens ira celerat mortē ꝓpter qd̓ dicit̉ prouer. xxx. Aelus ⁊iracundia minuēt dies. Un̄ ⁊ aīalia iracunda vtcanis qui de facili mordet ⁊ latrat ſunt breuis vire. Et de Sylla ꝯſule romanorū narrat Aug. dedei ꝙ pre ira cū turbulentiſſimus eēt: fracta ēpi vena ſanguinis in corpore: vn̄ mortuꝰ eſt.Tertio ꝑ irā eadit ꝗs a ꝯuerſatione homīum.Quilꝫ .n. cauet ſibi habere familiaritatē cū iracūdis vel ꝯuerſatōem ne ꝯtumelietur ab eis ſeu cōtendere habeat: vn̄ Gre. in. v. moral̓. Per irā gratia vite ſocialis amīttitur: ſicut ſcriptū ē. Nolieſſe aſſiduus cū hoīe iracundo ne diſcas ſemitasis ⁊ ſumas ſcandalum aīe tue: qꝛ qui ſe ex huna rōne non temꝑat neceſſe eſt vt beſtial̓r ſolꝰat vt fere ſilueſtres: īmo nec ſecū quiete hītaōt ſolus: ſed contra ſeip̄m iratus frangit alivaſa vel chartas vel alias ſeip̄m ꝑcutit. Und̓itur in vitis patrū de quodā iracundo ꝙ cupoſſet cū alijs ꝯuerſari ob ſuā iram: demuꝫſſit ad locū ſolitariū vt ſine ira viueret: ſꝫ cūie pro aqua iuiſſet ad fōtem īpleto vafontis ad aquā hauriendā ſe inclinat: ⁊ poſito ſuper terrā cāu effuſa eſt aqͣ v̓ſatovaſe. Sꝫ iſte iterū īpleuit alia aqͣ aliqͣ ira ꝑmotꝰiterū vas euerſū fuiſſet ille īfuriatꝰ vas illd̓git: ſicqꝫ ꝑpēdit ꝙ n̄ alij ſꝫ ip̄emet cā erat ireſue. Cōuerſāt̉ āt cū talibꝰ demōes libēt̓. Un̄ apl̓sad eph̓. iiij. Sol n̄ occidat ſr̄ tracūdiā veſtrā. Note locū dare diabolo. q. d. ꝑ iracūdiaꝫ diabolusabitat in vobis: ⁊ hoc cū ſol rōis ſuccumbit ſuper iram .i. quando talenta ē ꝙ tollitur vſus debitus rōnis: quinimmo tracundi videntur peiores diabolo. Nam diabolus non fuit auſus p̄ciare Chriſtum de pinaculo: ſꝫ dixit Mitte te d̓um. Sed phariſei contra chriſtum repleti ī ſyoga ira propter verba eius vera ⁊ ſancta diunt vſqꝫ ad ſupercilium montis vt p̄cipitareteum Luce. iiij.¶ §. IIII.Ad primum principale reuertendo de remedijs ire nota cū dicit̉. Miẜere mei dn̄e qm̄ tribulor: hoc eſt .n. remediū precipuum rogare deū vt det ſibi patientiā ⁊ liberetmiẜia turbatōis ⁊ ire que n̄ minus tribulatentē qͣꝫ ipſa aduerſitas vel iniuria illata. vndeAugu. in ſermone. Ꝙ mala equanimiter toleres. i. ſine turbatione ab illo eſt .ſ. deo nō noſtrantia: quod p̄s. recognoſcens dicebat. Tu esntia mea dn̄e .i. cā patientie mee vt exponitagiſter in .i. ſen. eam .ſ. mihi dando: qꝛ a me nōhabeo eam. Et iō qꝛ quotidie tribulamur diuerſis miẜijs eſt petenda ab ea patientia ſeu manſuetudo dicendo. Miẜere mei qm̄ cōtribulor. Triaaūt ſunt que valēt ad tolerandam iram.

Primo p̄uiſio cum memoria paſſionis.Scd̓o compaſſio ex dictamine rōnis.Tertio ſubtractio materie turbationis.¶ Primum ⁊ ſecundum remedium ponit Grego. in. v. moral̓. circa finem dicens duobus mōīsfracta poſſidere aīum ira diſueſcit. ¶ Primuꝫ ēvt anteqͣꝫ velit incipere aliquid mēs ſibi omnesquas poſſit ſibi inferre contumelias quis ꝓponat quatenus redemptoris ſui ꝓbra cogitas adaduerſa ſe preparet. Que nimirū venientia tātofortius excipit qͣꝫto ſe cautius ex preſcientia armauit. Qui enim improuiſe ab aduerſitate dep̄henditur quaſi ab hoſte dormiēs inuenitur: hecGrego. Preuidendo auteꝫ aduerſa que ſibi poſſunt inferri ⁊ rememorādo q̄ chriſtus ꝓ eo ſuſtinuit cum omni patientia ⁊ manſuetudine debetvelle eum imitari ⁊ ſine turbatione velle ſuſtinere iniurias. i. pe. ij. Chriſtus paſſus eſt ꝓ nobis:vobis relinquens exemplum vt ſequamini veſtigia eius: qui cum malediceretur non maledicebat cum pateretur non cominabatur. Et Ieremi. cum tractaretur de morte eius loques ad dominum ait. Ego non ſum turbatus te paſtoremſequens: de quo in ꝑſona eius loquens ait. Egoquaſi agnus māſuetus qui portatur ad victimāIere. xi. Grego. Si paſſio chriſti ad memoriaꝫ reuocetur: nihil eſt adeo aduerſuꝫ qd̓ equo animonon toleretur. Oīa .n. que poſſunt animum magis excitare ad irā ⁊ appetitū vindicte fuerunt facta circa eū. Nam iniuſte ē paſſus ab his quibꝰmaiora ꝯtulerat bn̄ficia .ſ. iudeis ⁊ corporalia etſpiritualia in oībus modis. In ſubſtātia: qꝛ ablata ſunt ſibi veſtimenta. In fama: qꝛ multis cōtumelijs īfamatꝰ eſt. In ſuis adherentibꝰ: vt ī diſcipulis ⁊ matre. In ꝑſona: qꝛ flagellatus: coronatus ſpinis: crucifixus eſt: ⁊ tn̄ nunqͣꝫ iratꝰ ſꝫ ꝓ crucifixoribus exorauit ne ꝑirent dicēs. Pat ignoſce ⁊cͣ. ¶ Scd̓m remedium ꝯtra irā ē ẜm Gre. in.v. moral̓. vt cuꝫ alienos exceſſus aſpicimus noſtra in ꝗbus in alijs exceſſimus d̓licta cogitemꝰ.ꝯſiderata .n. infirmitas ꝓpria mala excuſat nobisaliena. Patienter quippe illatā iniuriā tolerat: ꝙpie memīt ꝙ fortaſſe adhuc hēant tolerari. Erubeſcit .n. peccata alijs non parcere qui vel deo vl̓ꝓximo recolit ꝑcendo peccaſſe: hoc Grego. Ad hͦfacit quod dicitur Eccl̓. xxviij. Hoī homo ſeruatiram: ⁊ a deo querit mēdelam. q. d. ꝯtra dictamērōnis eſt vt velit ſibi ignoſci a deo ⁊ in magnis offenſis ⁊ ipſe non velit ignoſcere ſed tenere iramꝯtra ꝓximum in puis. Unde ⁊ ille ſeruus cui dimiſſum fuerat debitū decem milium talentoruꝫqꝛ iratꝰ ē ꝯͣ ꝯſeruū ex eo ꝙ non ſoluebat ſibi centū denarios ī ꝗbꝰ debitor erat ſibi ſꝫ tenēs ſuffocabat eū ⁊ ī carcerē miſit a deo diſplacuit domīoſuo: qꝛ tradidit eum tortoribus quouſqꝫ redderet vniuerſum debitum: vt habet̉ Mathe. xviij.¶ Tertiū remedium contra iram eſt tollere occaſiones: videlicet dura verba et ea que magis