Capitulū. VII.

Quantum ad primumSi diligentius euangelioꝝ hyſtorias ītueamurepiūtur chriſtū deriſiſſe .i. de oī genere hōivꝫ reges: pͥncipes: ſacerdotes: ſcribe .i. dotores legis: milites Pilati .i. ſtipendiarij: ⁊ ppl̓aes. Factus ſum in deriſū oī ppl̓o meo ait ipſe ꝑere. xx. Et de rege Herode dicitur Luce. xxiij.Ep̄uit eū herodes cū exercitu ſuo ⁊ illuſit induim veſte alba quaſi fatuū iudicando: ⁊ iō albisſineis ꝗbus veſtiebantur fatui īduit. Et priuscitur de iudeis ꝙ ī domo Cayphe ſūmi pontiis tenentes eū illudebant velando faciē eiꝰ etdo alapas dicebāt: ꝓphetiza nobis chriſte ⁊cͣ.pilites aūt Pilati poſt ſn̄iam eius illuſeruntſentes coronā in de ſpinis ī capite: ⁊ arūdinēmnū quaſi ſceptrū: ⁊ veſte rubea vt purpuresa induerunt ī deriſum. Io. xix. Et ī cruce pētem deridebant eū principes .ſ. ſacerdotū cū3.ſ. turbis dicentes Alios ſaluos fecit ⁊cͣ. lucexiij. Sic ergo omnes videntes me deriſeruntſꝫ heu qꝛ non ſolū illa vice: ſed quotidie chriilluditur ⁊ deridet̉. Qui .n. ficte agunt pn̄iaꝫdolentes de oībus: non ꝯfitētes ītegralitern̄ ſatiſfacientes: iſti chriſtu derident quaſi ves faciē euus ac ſi non videret fictōem eoruꝫnouis peccatis ſue fictōnis ꝑcutiunt. Undeb. xxxix. dicit̉ de ſtrutiōe ẜm Grego. ſignantipocritam qualis eſt talis ꝗ deridet equū ⁊ aſſſorem etus .i. iuſtum vere penitentē ⁊ deumgit ip̄m ⁊ dueit. Hinc ⁊ Aug. ī ẜmone Peniſtis penitentes ⁊ non irridētes eſtism: reconciliamī deo: pn̄iam agis: geigis ⁊ rides. ſubſannas dei patientia: de pe.Penitentes .ſ. ficte penitendo. Sꝫ ⁊ ꝗ peniagunt ſed frequenter recidiuāt videnturum irridere. Un̄ Iſido. in lib. de ſum. bono.riſor ē ⁊ non penitens ꝗ adhuc agit. qd̓ penitcvidetur deū poſcere ſubditus ſꝫ ſubſannarebus. Canis reuerſus ad vomitum: ⁊ penitēꝫpctm̄: de pe pe. di. iij. irriſor. Canis reuerſꝰ adneſt peccator iterans ſtulticiā ſuam. Intalis videtur irridere .i. ad ſil̓itudinē irrntis facere. Nam ſi ꝗs de offenſa graui cōmiſa dn̄o ſuo veniam petitā obtineret ⁊ ſubito eiea alapam daret: ⁊ ſic iterū faceret diceretur vtqꝫ talis dn̄m ſuum irridere. Ph̓i curioſe querēes d̓ Ieſu cū non audiunt que rō naturalis denonſtrat: cuꝫ Herode curioſo derident eū: fatuitantes paſſioneꝫ chriſti: ⁊ hec eſt albaeſtis ei īmiſſa. Nos p̄dicamus chriſtum crucifixum gentibus vt grecis ph̓is ſtulticiam: ait apl̓s.l. Et qui mīſtros eccl̓e chriſtum repn̄tanonant .i. circundant ſpinis tribulationumonum ⁊ hiꝰ: ponunt arundinem vacuaꝫ ꝓſceptro euacuantes eoꝝ iuriſditionem cuꝫ velītde factis eoꝝ iudicare ſalutantes vt chriſtum etꝑcutientes iniurijs vt ſubditum reū chriſtū de-

rident cum militibus Pilati. Luc. x. Qui vos .ſ.miſtros eccl̓e ſpernit me ſpernit. Et qui iuſtos īcruce tribulatōum ⁊ ꝑſecutionum poſitos derident quaſi ſe non valentes iuuare ⁊ a deo derelictos chriſtum derident ⁊ illudunt in cruce perdentem: ſicut Iob tribulatū deridebant aliꝗ: vn̄dicit. Nunc deridēt me iuniores tꝑe ⁊cͣ. Oēs igitur videntes me inꝗt p̄s. videntes .ſ. ꝑ fideꝫ deriſerunt me ꝑ diuerſa .ſ. pctā ꝑpetrando ⁊ iterādoApl̓s ad Heb. vi. de hiꝰ inquit. Rurſus crucitigentes filiū dei in ſemetipſis ⁊ oſtentui hn̄tes .i.deriſioni. Hec tn̄ deriſio interp̄tatiua generalopctm̄ eſt non ſpeciale: qꝛ per omne peccatum cōtingit fieri eam.¶ §. III.Quantum ad ſecundū.ſ. illuſionem recipientis dignitatē. Scienctū ꝙmaxime dignitatis fuit chriſtus qꝛ verus deusEt iō grauiſſimū pctm̄ ē irriſio. Pro cuiꝰ declaratione notandū ẜm Lho. 2ª. 2ᵉ. q. lxxv. art. ij. ꝙirriſio non ſit niſi de aliquo malo vl̓ defectu. malum aūt ſi ſit magnū non ꝓ ludo accipit̉ ſed ſerioſe: vn̄ ſi in deriſum vel illuſū vertatur: vn̄ illuſionis vel irriſionis nomen ſumit̉: hoc eſt qꝛ accipitur ꝓut ꝑuum. Pōt aūt aliqd̓ malū accipi vtpuum dupl̓r. Uno mō: qꝛ ẜm ſe eſt ꝑuuꝫ ⁊ ſic ponere illuſum vel irriſum malū vel defectū alicuius ꝑſone: qꝛ in ſe eſt ꝑuum: ſicut aliqn̄ derident̉clerici male legentes: ⁊ hiꝰ eſt veniale peccatū etleue ẜm genus ſuum. ¶ Alio mō rōne ꝑſone accipitur malū alicuiꝰ vt ꝑuum ſicut defectꝰ puerorū ⁊ ſtultoꝝ parum ponderare ſolemꝰ ꝓpter defectum rōnis in eis: ⁊ ſic aliquem deridere de aliquo qui tn̄ non eſt puer neqꝫ amens eſt oīno ꝑuipendere ⁊ ſic vilem reputare vt de eius malo n̄ſit curandum ſꝫ ſit quaſi ꝓ ludo hn̄dum: hoc eſtmortale ⁊ ſpale peccatum ⁊ ꝯtra charitatem: ꝗaꝯtemit ⁊ grauius qͣꝫ contumelia que eſt etiam īmanifeſto. Nam videtur ex ea eē maior ꝯtempt⁊ dehonoratio ⁊ tanto grauius qͣꝫto maiori reuerētia eſt digna ꝑſona cui infert̉. Eſt ergo triplexirriſio.Primo irriſio diuinorum.Scd̓o irriſio ꝓpinquorum.Tertio irriſio viroꝝ iuſtorum.¶ Grauiſſimum ē pctm̄ irridere deum ⁊ que d̓iſunt ẜm illud Iſa. xxvij. Cui exprobraſti ⁊ quemblaſphemaſti: ⁊ ſuꝑ quem exaltaſti vocē tuam .ſ.deridēdo: ⁊ poſtea ſubditur. Ad ſctm̄ iſrl̓. Et ſil̓rderidere ſacrā eccl̓e tanqͣꝫ inutilia ⁊ non v̓a: ſicutderident iudei: ⁊ ꝗdam mali catholici irridentesqd̓ credit̉ ⁊ dicit̉ .ſ. chriſtū eē in hoſtia ꝯſecrata: ꝓut fecit illa vidua que ridebat cū cōio ſibi a grepapa mīſtraret̉: ſuꝑ quo tn̄ fuit on̄ſa v̓itas ꝑ miraculum vel v̓ba ſacre ſcripture. Etiaꝫ miraculaque deꝰ oꝑatur ꝑ ſctōs: ſicut legitur de illo magiſtro ſcholarū ꝗ audiens p̄dicare miraculum ractum de filio ſanguine tincto qd̓ euenit mulieri