Titulus.VI.
occidentur .i. cruciabuntur. Inflāmabit inꝗt p̄s.ī circuitu īimicos eius. Sicut ignis ē īter oīa elementa maxime actiuus: ita illi ꝗ īflāmabunturillo igne maxime cruciabuntur. Hic enī ignis dicit Aug. ⁊ ſi eternus non ſit miro mō eſt grauisExcedit enī omneꝫ penā quā paſſus eſt aliquisī hac vita. Nunqͣꝫ ī carne tāta īuēta ē pena. Licetmirabilia paſſi ſunt martyres tormenta: ⁊ multineꝗter quanta ſepe ſuſtinuerunt ſupplicia: de peni. di. vij. c. vlti. Inflāmat aūt ⁊ vrit non ꝯſumendo nec aīam que īmortalis eſt nec poſtea corpusſꝫ cruciando ſuꝑnaturali mō vt inſtr̄m diuīe iuſticie. Sicut ēt ſalamandra viuit in igne ⁊ nō cōſumitur ⁊ certi v̓mes viuunt ī aquabulienti cuiuſdam fontis ⁊ in̄ educti moriunt̉ vt dicit Augde ciui. dei. li. xxi. c. iiij. Et iō non īpoſſibile vel incredibile ſi reprobi viuunt ī igne īferni.¶ Capitulum ſeptimum De deriſione.Exiſio frequēter.CIex multiloꝗo ⁊ ex vicio gule ꝓcedit.Poſt inordīatam .n. cibi ⁊ potus ſūptionē hoīes labunt̉ ad deriſionem qͣꝫuis ex alijset cāis oriatur. Et pōt diffiniri ꝙ ē actus p̄cipuelocutionis quo ꝗs ītendit ad erubeſcentiā ⁊ confuſione aliū īducere. Et idē ē illuſio a ludo .i. a ioco d̓riuata: ⁊ ēt ſubſānatō. Differt tn̄ irriſio a ſubſānatōne ī mō: qꝛ irriſio fit ore .i. v̓bo ⁊ cachinis:vn̄ a riſu dicit̉. Subſannatio aūt naſo rugato: ⁊vt dicit glo. ſuꝑ pͣsͣ. Conueniunt aūt in fine: quiaidē ītendunt .ſ. ꝯfuſionem īducere ⁊ erubeſcentiam ei erga quē faciunt. Pro huiꝰ materie declaratione dicit. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. lxxv. ar. i. ꝙ peccata v̓borū p̄cipue penſanda ſunt ẜm ītentionē ꝓferentis. Et iō ẜm diuerſa que ꝗs ītendit cōtra alium loquens hiꝰ pctā diſtinguunt̉. Sicut autemaliꝗs ꝯuīciando ſeu ꝯtumeliando ītendit cōuiciari honorē deprimere ⁊ detrahendo diminuerefamam ⁊ ſuſurrando tollere amicitiā. Ita ⁊ irridendo ītendit ꝙ ille ꝗ irridet̉ erubeſcat ⁊ ꝯfūdat̉ī ſe. Et qꝛ hic finis ē diſtīctus ab alijs cū finis detſpem ī moralibus: iō deriſio eſt pctm̄ ſp̄ale diſtinctū a ꝯtumelia: detractione ⁊ ſuſurratōe: qͣꝫuis īhoc conueniant: qꝛ ꝑ oīa iſta ītenditur nocumentum ꝓximi ꝑ v̓ba malum dicendo. Et qꝛ nocereꝓximo notabl̓r ſeu hoc querere ſiue v̓bo ſiue facto ē ꝯtra charitatē ꝓximi: qꝛ dilectio maluꝫ proximi non oꝑat̉ inꝗt apl̓s: iō ſicut ⁊ illa .ſ. ꝯtumelia: detractio ⁊ ſuſurratio ꝓprie ⁊ formal̓r ſūptaſunt mortalia: ſic ⁊ deriſio ꝓprie ſumpta ⁊ ſtricteEt ad ītelligendum nocumentū qd̓ ſequit̉ ex p̄dictis ꝓximo: ſciendū ē ẜm Tho. vbi. sͣ. ꝙ d̓ oꝑev̓tuoſo meretur aliꝗs apud ꝓximos honorem ⁊bonā famā: ⁊ apud ſeip̄m bone ꝯſcīe gl̓iam: ẜm illud. ij. Co. i. Gl̓ia noſtra hec ē teſtimonium ꝯſcīenoſtre: que eſt quedaꝫ clara noticia ſibi de bono
ſuo: vn̄ ꝗetē hꝫ mens ⁊ ſecuritatē: ẜm illd̓ prouerbi. xv: Secura mens ex bona .ſ. ꝯſcīa quaſi iugeꝯuiuium. Ecōtrario de actu vicioſo ⁊ turpi apd̓alios tollitur hoīs honor ⁊ fama. Et hoc ītēdūtcontumelioſus ⁊ detractor ⁊ ſuſurrator: ⁊ propter hoc dicunt turpia ⁊ vicioſa ī alio. Apud autēſeip̄m ꝑ turpia .i. vicia que ſunt mortalia ꝑdit hōꝓprie conſcīe gl̓iam ꝑ quandā erubeſcentiā ⁊ cōfuſionem. Et ad hunc finem dicit turpiā de alioderiſor vt faciat eū verecundari ⁊ confundi coralijs. Eſt aūt erubeſcentia ẜm Io. damaſcenuꝫ tmor dehonorationis. Qui aūt conſcīam alicuiꝰ:ꝗetat confundendo ip̄m ſpale nocumentum ei īfert: qꝛ illa ꝗes vt dictum ē magnum bonū ſibi ēſic ēt fama ⁊ honor que auferunt̉ ꝑ contumeliaꝫ⁊ detractōem ſunt magna bona. Et cū hoc ītē.ſ. nocere illi īducendo eū ad magnam ꝯfuſio⁊ erubeſcentiam eſt pctm̄ mortale. Unde diciꝓuer. iij. Abhoīatō e dn̄o oīs illuſor. Nll̓s acit̉ abhoīabilis deo niſi ꝑ mortale. Siꝗs aūtenderet īducere aliquā leueꝫ erubeſcētiā alicuiſicut fit aliqn̄ pueris ⁊ diſcipulis a magiſtris adcorrectōem vel aīatōeꝫ ad addiſcendū: ſeu de alquo leui defectu naturali ob ſolacium ſicut ſocijderidebant. b. Tho. in ſcholis appellātes bouemmutū: vel ſicut fit ſimplicibus ⁊ quaſi inſenſatisveniale videt̉: dū tn̄ non ꝓuocent ex hoc ī notabilem irā ⁊ ad blaſphemandū ⁊ alia mala. Nonobſtat ſi obijciat̉ ſic. Imitari deū non eſt peccſꝫ meritum: ſꝫ deus irridet ⁊ ſubſannat aliquergo ⁊ nos iſtud licite agere poſſumus: dicit enīp̄s. ij. de dn̄o. Qui hītat in celis irridebit eos ⁊cͣEt ꝓuer .i. inꝗt ſapīa. Ego quoqꝫ ī īteritu rr̄o ridebo ⁊ ſubſannabo cū ingruerit ſuꝑ vos repentina calamitas. Et Iob. ix. De penis īnocentū n̄rideat: qꝛ ridere dei al̓r fit qͣꝫ irriſio hoīum. Nāridere dei eſt ẜm Gre. affiictōi nolle miridere dei ē confuſionem eternā ꝓ peceīfligere. Subſannare eiꝰ ē terribilē faciē mal̓ on̄de̓. Iſta aut facere erga ſubiectos .ſ. iuſtā punitioonē exercere n̄ eēt illicitū: al̓s ſecꝰ.Omnes vidētes me deriſerunt me: locuti ſunt labijs: ⁊ mouerunt caputp̄s. xxi. Loꝗtur ꝓpheta ī ꝑſona chriſti patientis:cui īter cetera penarum ⁊ doloꝝ genera hoc fuitſpale: multiplex illuſio ſeu deriſio ſibi facta. Uni⁊ cū pͥnuncians diſcipulis ſuis ſecreto ipſam pſionē enarraret īquit. Ecce aſcendimus Hierſolymam ⁊cͣ. Et paulo poſt. Tradet̉ enī gentibusad illudendum. Lu. xviij. Ex hoc on̄ditur grauitas huius peccati que ita eū afflixit. Tria ergo nōtantur ī verſu p̄dicto.Primo deridentis generalitas: ibi Oēs vidētesScd̓o illuſionē recipiētis dignitas: ibi me .ſ. ⁊ deum patrem ⁊ ſp̄m ſanctūTertio illuſionis varietas: ibi deriſerunt me: locuti ſunt labijs ⁊ mouerunt caput.