Capitulū.II.
in hiꝰ ſe debent gerere. Ul. ⁊ Io. an. ī nouell̓. ſuꝑ.c. ꝯſilium. exͣ de obſer. ieiu. ponit diuerſas opīones de etatē qua ꝗs obligat: ⁊ dicit aliquos dicere ꝙ maſculus in. xxiiij. anno: feīa ī. xij. Alij maſcl̓m in. xx. femīam in xvi. Alij al̓r: ⁊ ī nulla ſe firmat. Allegat aūt Hiero. arguentē eos ꝗ in tenerꝭnis poſitos onerant ieiunijs. Dictū beati ThoI§. V.etate cōius tenetur.De redemptione veldiſpenſatōe ieiuniorū. Nota qd̓ dicit idē Io. an.ī nonel. ieiunia eccleſie non poſſe redimi niſi exgna neceſſitate: ſꝫ ieiunia voluntaria poſſe auritate ſuꝑioris ⁊ cā vtilitatis maioris. Et d̓claeē ieiunia volūtaria ⁊ ieiunia ex voto vel ex īiunctōe pn̄ie. Quidā faciunt hanc diſtinctōeꝫ cilateriā hanc ⁊ bn̄. Ille ꝗ eſt obligatus ieiūiopto vl̓ ex generali īſtitutiōe eccleſie ſi nll̓a adeſt neceſſitas vel vtilitas vrget: non pōt redimere tale ieiunium. Si aūt adeſt neceſſitas aliquaceſſitas que tollat oēm poſſibilitatemtalis abſqꝫ aliqua diſpenſatōe vel reē dimittere pōt. Sꝫ ſi ſit talis neceſſitasle non tollat ex toto poſſibilitatem ſed inducatagnā difficultatē: puta ꝙ talis ꝑ ieiuniū caderꝫpitꝭ debilitatem vel corporis ita ꝙ n̄ poſſet:ratione nec ī alijs bonis ſe exercere. In hiꝰpōt redimere ieiunium debituꝫ pecunia eleoſynali: aucͣte tn̄ ſuꝑioris. Sil̓r ſi adeſt aliquablica vtilitas quā aliꝗs ieiūando īplere n̄ poſſicut eſt aliqua bona p̄dicatio ⁊ neceſſaria: etirſus ꝓpter eam: vel diſcurſus aliꝰ ꝓpter neatem vel vtilitatem eccleſie ⁊ hiꝰ: cū ꝗbus n̄ſſet ieiunari tūc ēt habet locuꝫ diſpenſatio vellēptio ī ieiunio: aucͣte tn̄ ſuperiorisᶜ ⁊ maximeꝯceſani. Ricar. ī. iiij. dicit ꝙ ſi neceſſitas īmineat ſtatim ꝑegrinandi vel multū laborandi vl̓ ꝓpꝯſeruationem vite corporalis: vel ꝓpter aliod neceſſariū ad vitam ſp̄ualem: cum ꝗbꝰ laus non pōt ieiunare: non obligatur tal̓ adiū: qꝛ non videt̉ fuiſſe ītentio eccleſie ſtatuēlūia ꝑ hoc īpedire aīas magis pias ⁊ neceſſarias cās. Un̄ videtur recurrendū ad ſuꝑioris diſpenſatōeꝫ: niſi forte vbi non ē ꝯſuetū: qꝛ ex hocipſo ꝙ p̄lati diſſimulant vident̉ ānuere. Dicit ētꝙ ꝑegrinatio ad loca ſancta ex deuotōe que difn poſſet eſt iuſta cā dimittendi ieiuniū ſvre itineris ieiunare non pōt. ¶ §. VI.De excuſatis a ieiuniota ꝙ excuſantur a pctō quedā ꝑſone non obtes p̄dicta ieiunia. Et pͥmo ītinerantes autn̄ laborantes ꝗbus īminet neceſſitas tūcandi ⁊ magnas dietas faciendi: vel ēt mutu laborandi ſi viuere volunt vel ſuā familiā ſuntare vel n̄ incurrere notabile detrimentū ſuitus: ⁊ cū labore vel itinere non pn̄t ieiuniū obſeruare excuſant̉ alias ſi pn̄t vtrūqꝫ facere com-
mode tenent̉ ieiunare. Et ſil̓r ſi pn̄t differre iteraut ſubtrahere vel diminuere laborē ita vt poſſint ieiunare ⁊ ex hoc n̄ incurrāt detrimentuꝫ ſuiſtatus tenent̉ ad ieiuniū: de hoc hēs. 2ª. 2ᵉ. q. cxlvij. Si aūt n̄ eſt neceſſaria ꝑegrinatio tūc ẜꝫ Pe.de pal̓. peccat aggrediendo ꝑegrinatōem īdiſcrete .ſ. tꝑe quo ieiunare dꝫ: nec ꝑꝑ iter pōt. Si tn̄ indiſcrete aggreſſa ē ꝑegrīation̄ cōpatiens ieiunium nec p̄plexus ē licet frāgere: ſicut ꝑꝑ culpā qͣꝫuis ſit īfirmꝰ durāte īfirmitate non tenet̉. ¶cundo ẜuitores nobiliū ſi ex cā p̄ueniunt horcomedendi: vel ēt ſi p̄libāt modicū an̄ horā vt qͣſiꝑꝑ ꝯtinuatōem tꝑis totum poſſit cōmutari vnamenſa. Qui ēt p̄guſtant cibos dn̄oꝝ ad faciendaꝫcredentiā quo caſu ēt licerꝫ p̄guſtare carnes ſi tali die dn̄s licite comedat: vel et ſi ſurgat a menſavt portet enxeniū alicui: vel ēt ſi ẜuiunt vel legūtī menſa religioſoꝝ cū ln̄ia ſuꝑioris. guil. ¶ Tertio curſores quorum vſus neceſſariꝰ ē dn̄is velciuitatibꝰ ſi non pn̄t cū ieiunio iter agere: excuſāt̉ſecꝰ cū modicū vadunt vel ꝗeſcūt niſi īdigerentex labore p̄cedente vel et in ꝓximo d̓bentes magnū iter facere: oꝫ ꝙ reficiāt̉. Guil. Hi ẜm Pe. depal̓. vident̉ excuſari: non ſolū ſi ſine tali officio n̄pn̄t viuere: qꝛ tunc pauꝑtas excuſaret: ſꝫ ēt ſi al̓rpoſſet viuere ſꝫ n̄ eque bn̄: qꝛ aliud eſt de ill̓ ꝗ adcertū diem ſe locant: qꝛ n̄ debēt ſe locare niſi poſſint tunc ieiunare ſi hn̄t al̓s vn̄ viuant. Aliud eſtde alio ꝗ locat ſe ad totū annū ⁊ ad totale ẜuitiuꝫꝗ ſi exciꝑet ꝙ nunqͣꝫ diebꝰ ieiunij itineraret n̄ īueniret ꝗ eū reciꝑet. ¶ Quarto pauꝑes ⁊ mēdicantes ꝗ non pn̄t tm̄ hr̄e ad vnā refectōem ꝙ ſufficiat eis excuſant̉: ſecꝰ ſi hr̄ent ad ſufficientiam: niſiex p̄cedenti inedia n̄ poſſent ferre ieiuniuꝫ. Tho.2ª. 2ͤ. q. cxlvij. Et videt̉ poſſe ēt ꝯp̄hēdi illos ꝗ n̄hn̄t eis p̄ꝑantes neceſſaria ieiunio: ⁊ ipſi huic nōpn̄t vacare. ¶ Quinto p̄gnantes ⁊ lactātes ſi debilitas īpedit eas vel ſi ex hoc timet̉ de ꝑicl̓o earū aūt aborſu vel defectu alimēti pueri excuſantur a ieiūio īmo deberēt dimittere ieiuniū. gui¶ Sexto īfirmi debiles: ſꝫ ꝓ qua infirmitate vqͣꝫta debilitate excuſent̉ arbitrio boni viri ſtaturEt ſi ꝗdē fuerit manifeſta cā neceſſitatis vel euidēs queuis īfirmitas n̄ ē neceſſariū petere diſpēſatōem ẜm guil. ⁊ p̄ſertim ꝯſuetudīe ſic ſe hn̄te ẜꝫTho. Si aūt ſit dubiū vtrū ſit cā neceſſaria petēda ē ab ep̄o loci ſi cōmode hr̄i pōt copia diſpēſatio: vel a ꝓprio ſacerdote ſi tn̄ hr̄i non pōt ep̄s: n̄tn̄ q̄rat cecū ꝓ ꝯſilio in hiꝰ. Itē de ꝯſilio rōnabilimedicine īfirmꝰ ſoluens ieiuniuꝫ vel comedenscarnes diebꝰ ꝓhibitis non peccat: ſꝫ peccarꝫ medicꝰ ſi ſine cā rōnabili vel ſaltē dubia talia mandat vel ordinat īfirmis: ar. xxiij. q. i. ꝗd culpatur¶ Septimo ſenes ſi ſūt multū debiles eo modopn̄t excuſari ſicut dictū ē de infirmis: rōne aūt ſenectutis tm̄ n̄ excuſant̉ ſi ſūt fortes ad ſufferēdūieiuniū nec ē determīata etas ab aliquo vſqꝫ adquos ānos ꝗs tenet̉ ad ieiuniū. ¶ Octauo d̓ vxo