Capitulū. XV.

circa ſp̄ualia. Et ſic ſtulticia opponit̉ ſapīe ſicutꝯtraria. Fatuitas aūt ſicut pura negatio. nā fatuus caret ſenſu iudicandi: ſtultus aūt hꝫ ſenſū hebetatum: ſapiens aūt ſubtilē. Inſipiens aūt vt dicit Iſid̓ ꝯtrarius ē ſapienti eo ꝙ ē ſin̄ ſapore diſcretionis ⁊ ſenſus. Un̄ idē videtur inſipientia ⁊ſtulticia. Precipue aūt videt̉ ſtultꝰ qn̄ quis deficit in ſnia iudicij que attendit̉ circa altiſſimā cāꝫ.ſ. deū qui eſt finis vltimꝰ ⁊ ſummum bonū. Qd̓aūt patiat̉ quis ſtupore ſeu hebetudinem in iudicando circa vltimū finē pōt eē dupl̓r. Unoº exnaturali īdiſpoſitione ſicut accidit in amentibꝰ: ⁊talis ſtulticia n̄ eſt pctm̄: qꝛ non ē volūtaria. Aliomō in qͣꝫtum ꝗs īmergit ſenſū ſuū rebus terrēisex quo reddit ſenſus eius īeptus ad ꝑcipienduꝫdiuina ẜꝫ illud. i. Co. ij. Aīalis hō non percipit eaque dei ſunt: ſicut ⁊ hō hn̄ti guſtum infectū hūcre non ſapiunt dulcia: ⁊ talis ſtulticia eſt pctm̄. vn̄ir puer. i. Proſꝑitas ſtultoꝝ ꝑdet e os nulſūt perdit̉ niſi ꝓpter pctm̄. Nec obſtat ſi dicaꝙ pctm̄ ē voluntariū: ſꝫ ſtulticia ē inuolunta: qꝛ nll̓s vult eē ſtultus: qͣꝫuis .n. nll̓s velit ſtulī: vult tn̄ ea ad que ꝯſequit̉ eē ſtultū .ſ. abſtraū ſuū a ſpualibus ⁊ īmergere terrenis.ꝯtingit in alijs pctīs. Nam luxurioſust delectatōem ſine qua non ē pctm̄: vellet enīui delectatōe ſine pctō. Et qꝛ ſtulticia ẜm ꝙ eſtn̄ ꝓuenit ex hoc ꝙ ſenſus ſp̄ualis eſt hebetavt non ſit aptꝰ ad iudicanda ſp̄ualia. Maxīeaūt ſenſus īmergit̉ ad terrena per viciuꝫ luxurieque eſt cuex luxuria: vn̄ dicit̉ ꝓuer. vij. Statiꝫ eam ſequit̉.ſ. meretricē ignorans ꝙ ad vincula trahat̉ ſtultus. Gre. Qui ſtultus fuit ī culpa ſapiens erit inpena: di. xxxviij. ꝗ ea. De ſtulticia loꝗtur pſal. Sil̓inſipiens ⁊ ſtultus pibunt. pſal. xlviij. qͣꝫuis vt diſt inſipiens videat̉ eſſe idē qd̓ ſtultꝰ ſumenprie terminos ipſos tn̄ aliqn̄ ampliant̉ ⁊ rengunt̉ termī in ſuis ſignificatōibus: vt h̓. Nāinſipiēs pōt dici ꝗ n̄ ꝓſpicit in futuro. Stultꝰ aūtqueſcit ī quo malo ſit nunc in pn̄ti ẜm glo. vl̓ ſiInſipiēs ꝗ n̄ attēdit mala pn̄tia vel futura. Stultus aūt qui ⁊ ſi attendit n̄ cauet: vel ſic. Inſipiēscui res n̄ ſapiunt ꝓut ſunt. Stultꝰ aūt cui resn̄ debent ſape non ſapiunt. Diuina .n. ⁊ ſp̄ualia īſe optima ſunt ⁊ ſuauiſſima ſuper oīa iuxta illudpſal. cxviij. quā dulcia faucibꝰ meis eloꝗa tua ⁊c̄Eloꝗa dn̄i dulciora ſuper mel ⁊ fauum. Terrena⁊ carnalia ī ſe aīe amara ⁊ aſpera ſunt: ſꝫ illd̓ Augu. Oīa ſunt aſpera: ⁊ tu dn̄e ſolus es reꝗes. Sꝫvtriqꝫ peribunt. Peribunt ēt a pn̄ti vita ⁊ eternalīa ⁊ corpore: vbi Aug. ſic ait: Pono te ī mariſti eſto prudens ⁊ ꝓſpiciens tibi in poſtremo: ſi non ita facis: ſil̓ inſipiens ⁊ ſtultus peribisEſt enim triplex ſtulticia.Prima ſpiritualis ⁊ gratioſa.Secunda ſpecialis ⁊ criminoſa.

Tertia generalis ⁊ obprobrioſa.De prima ſtulticla gor.i. Si ꝗs videt̉ inter vos ſapiens eē ſtultus fiatvt ſit ſapiens: vbi Ambro. ī glo. ſic ait. In ſcripturis dīnis ſapīa ꝓ aſtutia ⁊ calliditate ponit̉: ergoſi ꝗs videtur īter. vos ſapiēs eſſe in hoc ſeculo.aſtutia mūdi: ſtultus fiat .i. mundanam ſapīamhoc ē faſtum ⁊ elatōem de illa deponat vt ſit ſapiens. q. d. vt non ſolum videat̉ ſꝫ vere ſit ſapiēsEt quare: qꝛ ſtultus ſeculo prudens ē deo: hec ille. Ergo hec conſiſtit in contēptu terrenorum etmortificatione vicioꝝ que videntur ſtulta apudmundi ſapientes. i. Corin. i. Que ſtulta ſunt mundi eligit deus. Unde Grego. in. x. morali. tractāsillud Iob. Deridetur iuſti ſimplicitas ⁊ quaſpas contēpta ait. Sapīa iuſtoꝝ eſt nil per on̄tnem fingere: ſenſum verbis aꝑire: vera vt ſuntdiligere: falſa d̓uitare: bona gratis exhibere: mala libentius tolerare qͣꝫ facere: nullam iniurievltiōem querere. Sꝫ hec iuſtoꝝ ſimplicitas irridetur: qꝛ ab huius mundi ſapientibꝰ puritatisv̓tus fatuitas creditur. Omne, qd̓ innocēter agitur ab eis ꝓcul dubio ſtultū reputatur. Et ꝗcꝗdin opere v̓itas approbat: carnali ſapīe fatuum ſonat. ¶ Quid nanqꝫ ſtultius videtur mundo qͣꝫmentem v̓bis on̄dere: nihil callida machinatiōeſil̓are: non vllas iniurijs contumelias reddere:ꝓ maledicentibꝰ orare: pauꝑtatem querere: poſſeſſa relinquere: rapienti non reſiſtere: ꝑcutientimaxillā alterā p̄bere? Un̄ bn̄ hꝰ mundi dilectoribus ille egregius dei ſapiens .ſ. Moyſes ait. Abhoīatiōes egyptioꝝ īmolabimus deo nr̄o. Quesꝗppe egyptij edere dedignant̉. Sꝫ qd̓ egyptij abhoīantur hoc iſrahelite dn̄o offerunt: qꝛ ſimplicitatem conſcīe quam iniuſti quiqꝫ velut infimaabiectaqꝫ deſpiciunt: hanc iuſti in virtutis ſacrificiuꝫ vertunt. Et excolentes iuſti puritatē ac māſuetudinem deo īmolant: quā abhomīantes reprobi fatuitatē putant: hec ibi. Pertinet ergo adiſtam ſcīam ⁊ ſp̄ualem ſtulticiaꝫ ꝙ hō non moueatur iniurijs aliorū: ex eo videlꝫ ꝙ homini n̄ ſapiunt terrena: ſꝫ celeſtia ſola: ⁊ hec eſt vera ſapīa.Nā ꝙ aliquis nō cōmoueatur iniurijs ex eo ꝙeſt ſimpliciter circa oīa ſtupidus hoc pertinet adſtulticiā ſimpl̓r ſic̄ in amētibꝰ qui non diſcernūtꝗd ſit iniuria: ⁊ ſil̓r ꝙ contēnat terrena ex eo videlicet ꝙ impediunt ꝓfectum ſalutis affectio illorum ⁊ occupatio: ⁊ qꝛ vilia cognoſcunt̉ reſpectui celeſtium ꝑtinet ad ſanctā ſtulticiā. Et etiā loqui de diuinis ⁊ ſpualibus magnifice vltra hūanum modū. Un̄ cum Paul̓. loqueret̉ cū Herode ⁊ ꝗbuſdam alijs magnatibꝰ de viſione quamhūerat ⁊ doctrina chriſti dicit ei ꝗdam. InſanisPaule multe lr̄e ad inſaniā te adducunt: ꝗbꝰ tn̄ipſe rn̄dit: non inſanio: ſꝫ v̓ba ſobrietatis ego loquor. Actu. xxvi. Sic ⁊ p̄dicatio apl̓oꝝ de deo incarnato ⁊ crucifixo ſtulticia reputabat̉ ſapienti-