Capitulū.XIIII.
humani generis. Spinas ⁊ tribulos germiabittibi. Gen̄. iij. ſ. terra qͣꝫtuncunqꝫ colaris. Sic qͣꝫtūcūqꝫ ꝗs querat fructū delectatōis ex terra corporis ſui diuerſis exercitijs: tn̄ ſpinas diuerſaꝝcontrarietatū affligentium eum vel tribulos renorſionis ꝯſcīe patitur: vt non ītegre letari poſſit vel non ꝯſequendo vt libet: vel timendo ne ꝑdat. Un̄ ⁊ Boeti. de philoſophica ꝯſolatione diciꝑ multis amaritudinibus felicitas huiꝰ mundireſpſa eſt: nec ē ait idē aliꝗs tā cōpoſite felicitatisnon aliqua ex ꝑte cū ſua fortuna rixetur. Naꝫqͥs diuitias aliqn̄ nō hēbit filios: vel ſi hꝫmalos in cruciatur: ſi bonos timet ne moriātur.Si hꝫ diuitias ⁊ filios aliqn̄ nō habebit nataleꝫnobiles. Si nobilis ſit nō habebit honores. Shonores multas inuidias ⁊ inimicitias patieturinfirmitates graues incurret: ⁊ ſic ſemꝑ hꝫnis cū gaudio mixtā aliquam anxietateꝫregnum hēbat iſrael: ⁊ qꝛ nō poterat hr̄eeam Naboth de qua volebat viridarium faex triſticia infirmatꝰ eſt. iij. Regū. xxi. Amarites erat pͥmus ī curia Aſſueri honoratiſſimus ab eo: ⁊ quia vnus homo .ſ. Mardocheushonorabat eum vt ceteri: nihil reputabat tāfelicitatem in li. Heſter. iij. c. Achitophel ſapi: qꝛ non fuit factum ẜm ꝯſilium ſuuꝫtꝰ ē ꝙ laqueo ſe ſuſpēdit. ij. Re. xvij.cum quanto labore ea que ſunt ī mundo q̄rūdiuitie: delicie: voluptates: honores dignies: cū quanto timore non amittēdi poſſident̉⁊ ſolicitudine: cū quanto dolore ꝑdunt̉ vel auferuntur. Sꝫ ſi oīa hēantur ad nutū qd̓ nunqͣꝫ eſtil tn̄ ſecuꝫ de mundo exiens ferre pōt hō: qm̄tpſal. xlviij. Cū interierit non ſumet oīa .i. aliex oībus: nec deſcendit cum eo gloria eiꝰ. Etnon ſunt hoīs bonaʸ que ſecum ferre non pōro .ſ. vera ⁊ ꝑmanſura bona. Sꝫ ⁊ ipſisnalibus plenus ē mundus in tota vitahoīs vt veriſſimum inueniatur qd̓ dicit̉ Eccl̓. ij.Cuncti dies eius laboribus ⁊ erūnis pleni ſunt:cꝑ noctem ꝗdem requieſcit. Et certe mirumo cū mundus ſit plenus tot calamitatibus hones diligant ip̄ꝫ: vel vitā pn̄tē que potiꝰ morsenda eēt. Enumerat aliquas ex his miſerijsxietatibus que hn̄t̉ in mundo cōiter Augu.in. xxij. de ciui. dei. c. xxij. dicens. Quid .n. eſt qd̓cum labore memīmus ſine labore obliuiſcimurcum labore addiſcimus: ſine labore neſcimꝰ: cuꝫlabore ſtrenui: ſine labore inertes ſumus. Sꝫ preter puerilis etatis penas ſine quibus addiſci nōpōt a pueris? ꝗd maiores volūt qui vix aliquidir volūt. Quot ⁊ quantis penis genus agiteīmanū que non ad malitiā ꝑtinet iniquorumſꝫ ad ꝯditionem ꝑtinēt miẜiāqꝫ cōem? Quis vlloymone dixerit: ꝗs vlla cogitatione cōprehendūquantus ē metꝰ: quantaqꝫ calamitas ab orbitātibus atqꝫ luctu: a dānis ⁊ dānationibus: a deceptionibus ⁊ mendacijs hoīum: a ſuſpitionibꝰ ſalẜ
ab hoībus violentis: a facinoribus ⁊ ſceleribusalienis: qn̄ ꝗdem ab eis ⁊ depredatio: ⁊ captiuitas ⁊ vincula. ⁊ carceres: exilia: ⁊ cruciatꝰ ⁊ amputatio mēbroꝝ: ⁊ pͥuatio ſenſuū ⁊ opp̄ſſio corporis: ob obſcena libidinem opprimentis explēdā⁊ alia horrenda multa ſepe contīgunt. Quid abīnumeris caſibus ꝗ forinſecus corpori formidātur: eſtibus: ⁊ frigoribꝰ: ⁊ tempeſtatibꝰ: imbribusalluuionibus: coruſcationibus: tonitruis: grandine: ſulmine: motibus: hiatibuſqꝫ terrarū opp̄ſſionibus ruinarum ab offenſionibꝰ: ⁊ pauore: vl̓ēt malicia iumentorum: a tot venenis fructuumaquarū: aurarū: beſtiarū: vel ēt mortiferis morſibus: a rabie que cōtingit ex rabido cane: vt ētque blanda ⁊ amica ſuo dn̄o beſtia non nunquāvehementius ⁊ amarius qͣꝫ leones ⁊ draconesmetuant̉: facitqꝫ hoīeꝫ quē forte cōtaminaueritcontagione peſtifera ita rabiorū: vt a ꝑentibꝰ coniuge filijs plus omni beſtia formidetur. Que mala patiuntur nauigātes? que terrena itinera gradientes? quis ambulat vbicunqꝫ īopinatis nonſubiacens caſibꝰ: de foro ꝗdam rediēs domū ſanis pedibus ſuis cecidit pedē fregit: ⁊ ex illo vulnere vitā finiuit. Quid videtur ſedente ſecuriusde ſella ī qͣ ſedebat Helyſacerdos cecidit ⁊ mortuus eſt. Agricole īmo ⁊ omnes hoīes quot ⁊ qͣꝫtos a celo a terra vel a ꝑnicioſis aīalibꝰ caſꝰ metuunt: vt araneis: ſcorpionibus: ſerpentibꝰ: buſonibus: tarantolis: vel nociuis fructibꝰ. Cōtramilleformes demonum īcurſus: ꝗs ī innocentiaſua fidit: qn̄ quidē nec ꝗs fideret ēt ꝑuulos baptizatos quibus certe nil innocentius eſt: aliquādo ſic vexant vt in eis deo ſinente iſta mōſtreturhuius vite flenda calamitas: ⁊ alterius deſiderāda felicitas. Iā vero ex ipſo corpore tot exiſtuntmorborū mala vt non libris medicorum cūctacomp̄henſa ſunt: in quorū pluribus ⁊ pene oībꝰipſa et adiumenta ⁊ medicamenta tormenta ſūtvt hoīes a penarum exitio penali eruantur auxilio. Nonne ad hoc ꝑduxit hoīes ſitientes ardorīmanis: vt vrinam quoqꝫ humanā vel ēt ſuā biberent. Nonne fames ad hoc vt a carnibus honum hoīes abſtinere non poſſent: nec inuentosmortuos hoīes: ſe quis a ſe ꝓpter hoc occiſos: n̄quoſlibet alienos: veruꝫ etiam filios matres incredibili crudelitate qͣꝫ rabida eſuries faciebataſſumerent: Ipſe poſtremo ſōnus ꝗ ꝓprie quietis nomen accepit: ꝗs v̓bis explicet ſepe ſomniorum viſis qͣꝫ ſit inꝗetus: ⁊ qͣꝫ magnis licet falſarūrerum terroribus aīam miſerā ſenſuſqꝫ ꝑturbetAb huiꝰ tn̄ miſerijs quaſi ꝗbuſdā inferis vite n̄liberat niſi gratia ſaluatoris chriſti dei ⁊ dn̄i nr̄iieſu: hoc .n. nomen eſt ei ieſus ꝗ ſaluator īterp̄tat̉hec ille. Liberat ſi ꝗdem gratia chriſti ab huiꝰ miſerijs mundi ꝓducendo ad gloriaꝫ vbi non eritmors: nꝫ luctꝰ: nꝫ clamor: ſꝫ nec vll̓s dolor: vt d̓icit̉ Apoca. xxi. ſꝫ ꝑfectū plenūqꝫ gaudium ⁊ ꝗes.Non aūt liberāt̉ a malis amatores mūdi: ſed de