Titulus. V.

.i. de poſſeſſione tꝑaliū ꝑ inordinatū affectuꝫ diuitiarū quas predicatores ſancti qui vt bouesſcindūt terrā peccatorū: ſed ad fructificandū reputant ſtercora ẜm expoſitōem Greg. Un̄ apl̓sad Phil. iiij. Omnia arbitratus ſum vt ſtercoravt chriſtū lucrifaciā. Et Ioel̓ pͥmo dr̄. Cōputruerūt iumēta in ſtercore ſuo quod exponit Gregdicēs ꝙ hoc eſt mūdi amatores in luxurie fetorē vitā finire. Un̄ Eccle. ix. dicit̉. Oīs mulier fornicaria vt ſtercꝰ cōculcabit̉: ⁊ de gl̓ia pctōris dicit̉ .i. Macha. ij. Gl̓ia eius ſtercꝰ ⁊ vermis. Et ꝗcſunt aurū argentū ⁊ alia metalla in quibꝰ precipue ꝯſiſtunt diuitte niſi fex t̓re. Quid ſericū: vn̄fiūt pl̓chra ornamēta niſi ſtercꝰ v̓miū? Quid varia: vn̄ gl̓iant̉ hoīes niſi pelles v̓miū ⁊ murium?Panis ⁊ vinū ⁊ alij fructus ex terra naſcunt̉ q̄pingue rit ſtercoribꝰ aīalium: ⁊ ſūpta in cibū ⁊ potū in ſtercꝰ ⁊ vrinā ꝯuertunt̉. Et ꝗd eſt ipſe hō qͣꝫtum ad materiā inꝗt Ber. niſi ſpina fetidū: ſaccſtercorū: cibus vermiū. Cuius finis talis eſt ip̄mquoqꝫ tale eſt ẜm ph̓m. Quis finis luxurieᶜ nonne ſtercus? Quis finis deliciarū eſus ⁊ potus: n̄ne cruciatusⁱ aliqn̄ ventris vel capitis cū nimisē ⁊ demuꝫ ſtercus? Quis finis dn̄ij nonne ẜuitꝰ:Quis finis honoris? nonne frequenter cōfuſio:Quis finis hoīs quo ad corpꝰ: nonne ciuis: vnd̓Iob. xx. hoc ſcio a pͥncipio ex quo poſitus eſt hōſuꝑ terrā ꝙ laus īpiorū eſt breuis. Et paulo pꝰSi aſcenderit ī celū ſuperbia eius: ⁊ caput eiusnubes tetigerit: quaſi ſterꝗliniū in fine ꝑdetur: ⁊ꝗ eum viderāt dicent. Ubi eſt: velut ſomniū euolās non īueniet̉. Sicut Coſdore rex ꝑſarum quiita ſuperbiuit vt facta ſibi turri argentea facerꝫſe adorare vt deū: ſꝫ confuſus ē captus ⁊ decapitatus ē ab Heradio imꝑatore ⁊ in ſterꝗliniuꝫ redactus. Nolite ergo diligere mundū ⁊c̄. ¶ Secundo on̄dit̉ vilitas mundi reſpectu nobilitatisaīe pſal. xli. Abyſſus abyſſuꝫ īuocat. abyſſus cuin̄ dat̉ fundꝰ ē deꝰ īfinitus cuiꝰ magnitudīs non ēfinis. Abyſſus ē aīa nr̄a infinite capacitatis in potentia. Nunqͣꝫ .n. pōt tm̄ v̓itatis ītelligere vel bonitatis gratie hr̄e: quin adhuc plus acꝗrere poſſit ſeu acciꝑe. Abyſſꝰ ergo īuocat abyſſū: qꝛ aīaquaſi īfinite nobilitatis appetit deū nobiliſſimū⁊ ſummū bonū qd̓ clarius loquēs. sͣ. dicit. Sitiuit aīa mea ad deū viuum. Feciſti .n̄: nos dn̄e adte ⁊ inꝗētū eſt cor noſtrū donec reꝗeſcat ī te: inꝗtAugu. in li. confeſ. Eſt ergo aīa nobiliſſima in ſe:⁊ reſpectu nobilitatis eius oīa terrena viliſſimaſunt: non ſolū metalla ⁊ aīalia: ſꝫ ⁊ celuꝫ ⁊ ſideraſol ⁊ luna. Sicut vinū ⁊ ſi in ſe ſit p̄cioſū cōꝑatūtn̄ balſamo viliſſimū erit. Aurū ī ſe nobile ⁊ charum ē: ſꝫ cōꝑatu adamāti carbūculo vel topaciovile erit. Sic nobiliſſima aīa cū ſit: vilia ⁊ abhoīabilia ſunt reſpectu eius cetera ꝓpter qd̓ dicebatBer. O aīa inſignita dei imagine decorata ſil̓itudine: redēpta chriſti ſanguine: deſpōſata fide: dotata ſpū: d̓putata cū angelis: capax beatitudinis

heres bonitatis: ꝑticeps rōnis: quid tibi cū carne. q. d. quō amore inheres iſtis rebꝰ mundi queordinant̉ ad carnē cuꝫ ſis ita nobilis: ⁊ ipſa .ſ. c.ro ita vilis vt ſit quafi infinita diſtantia magꝭ q̄inter celū ⁊ terram. Sicut aūt res nobilis ⁊ p̄cicſa ſi ꝯiungat̉ rei multū ignobiliori vilificat̉: ſicutſi quis ꝯiungeret aurū cū luto: vel bonū vinucuꝫ aceto vel aqua. Ita aīa in ſe nobilis efficiturvilis ⁊ īpura ⁊ abhoīabilis: cū amore ꝯiungiturcū iſtis mundanis rebus ꝓpter qd̓ dicit̉ ꝙ abhominabilis eſt dn̄o īpius ⁊ īpietas eius. Sap̄. xiiij.Habitatio quoqꝫ aīe ꝓpria in celo eſt ī quo hatare ꝑ affectu dꝫ: ẜm illud Phil̓. iij. Noſtra ꝯuerſatio in celis eſt. Sed terra cum oībus que in eaſunt ē vt punctꝰ ẜꝫ aſtrologos reſpectu celi. Quāvilis eſſet ꝗ ꝓ maxima ⁊ nobiliſſima ciuitate caperet vnū vile tuguriū: quale ē mūdus reſpctūceli. Sed nec totū mundū ſeu terrā cuꝫ omnibꝰbonis ſuis ꝗs vnqͣꝫ poſſedit. Quis autē poſſeditvnqͣꝫ totū auꝝ aut argentū: aut lapides p̄ciōſosmundi. Quis dominatus eſt ſimul omnibus getibus vel animabilis terre. Quis obtinet omēmhonorem ⁊ gloriā. Nōne ſi quis a multis laudatur ab alijs ei detrahit̉ ⁊ maledicit̉. Quis omneꝫvoluptatē intentā venereoꝝ vel ciboꝝ ꝯſecutuseſt. Sed ⁊ cū omīs delectatio ſēſualis paſſio ſuvnde ⁊ eū tranſmutatione corporali ſi inordinate ⁊ n̄ moderate accipit̉ nocet qͣꝫ plurimū ⁊ viliſſima creatura efficit̉ qꝛ ſimilis beſtijs. Eccle. iij.Dixi de filijs hominū vt ꝓbaret eos deus ⁊ oderet ſimilis eſſe beſtijs. Uiliſſima demū oſtēoomnis creatura reſpectu glorie ſuꝑne ſeu beatitudīs diuine ad qua vidēdaꝫ ⁊ ꝑfruēdā aīa ē creata. Oculus eniꝫ nō vidit: nec auris audiuit: necin cor hoīs aſcēdit: q̄ p̄parauit deꝰ diligētibus ſenō mūdū: ſed ſe deū. i. Cori. ij. Uiſio illa tāte pulchritudīs ē: tātoqꝫ amore digniſſima vt ſine illiPolotinꝰ ph̓s animā ꝗbuſlibet ⁊ qͣꝫtiſlibꝫ bonisrepletā eſtimet īfeliciſſimā ait. Aug. de. ci. dei. Ehac ſequitur gaudiū īmēſuꝫ cuius ꝯparatōe ocatura ſed de creatore cōcipit̉: quod cū acceperisnemo tollet a te: cuiꝰ ꝯꝑatōe oīs iocūditas meroeſt: omnis ſuauitas dolor eſt: omne dulce amaomne decorū feduꝫ: ⁊ oē quod delectare pōt moleſtū. Et Sap̄. xi. dicitur Tanqͣꝫ momētū ſtatereſic ē ante te .ſ. o deus orbis terrarū: ⁊ tāqͣꝫ guirorꝭ an̄ luchanū ꝗ deſcēdit ī terrā. Abhoīabilfiūt gͦ hoīes amatores mūdi propter vilitatē q̄ inmundo reꝑit̉ comꝑatione aīe reſpectu ſui capactatꝭ: habitatōis ⁊ vltimi finis .ſ. glorie. Et iō. Nolite diligere mūdū. ⁊cͣ. tertio on̄ditur vilitas mudi .i. eoꝝ q̄ amant̉ a mūdanis reſpectu āxietatꝭ emixture q̄ ē ī ip̄is diuitijs: honorificētijs: delicij⁊ huiuſmōi. Riſus dolore miſcebitur: ait Smō prouer. xiiij. Iob. v. Hō naſcitur ad laboEt in figurā huius dictū fuit Ade ī perſōa toti