Titulus. V.
ſoluitur ⁊ ad terram ꝓſternitur ne amplius videatur. ⁊ Ezechias in cantico ſuo agit. Preciſa ē velut a texente vita mea dum adhuc ordirer ſuecidit me: de mane vſqꝫ ad veſperam finies me.Iſa. xxxviij. Aſſimilatur vita noſtra tele que orditur: cuius vna pars ē texta: ⁊ tn̄ inuoluta manet: ⁊ parū de ea videt̉: alia texenda ⁊ etiam nonvidet: folū illa ꝑs in qua laborat̉ ꝑ multū laborē ⁊ motū vr̄. Sed telā materialē nō precidit texens cōmuniter: niſi cū cōpleuerit: qꝛ dominiūhabet in hoc ſuper eam. Sic de temꝑe p̄terito vite noſtre nihil vr̄: de futuro minus: ſed ſoluꝫ qd̓habemus in preſenti breue eſt ⁊ quaſi momentaneū ī quo laboramus repleti multis miſerijsnec eſt in voluntate noſtra quando precidaturtela vite noſtre: ſed eſt in manibus dei qui ſolꝰhabet dominiuꝫ mortis ⁊ vite: ⁊ cum credimusdurare vt in iuuentute anteqͣꝫ perciat̉ ⁊ deuentatur ad ſenectā ipſe precidit ſubito. Et ideo dicebat. Eſtote parati qꝛ neſcitis diem neqꝫ horam.Mathei. xxv. Et dies dn̄i ſicut fur in nocte itaveniet ait apl̓s. O miſera vita inquit. Aug. quātas decepiſti: quātos ſeduxiſti: q̄ dū videris vnbra es: dū exaltaris ſumꝰ es: dū extolleris nihies: dulcis es ſtultis: amara es ſapientibꝰ. Et. b.Sebaſtianus ex his que legebat in lib. queꝫ angelus ante eum tenebat aꝑtum ait. Hec vita fugitiua eſt: hec ab initio mundi in ſe credentes fefellit: ſe expectantes decepit: de ſe preſumentesderiſit: ⁊ vt omnibus ꝓbetur eſſe mentita nullūomnino ſecurū reddit. Hec imꝑat crimina: ſuadet ſcelera: hoc admonet furem vt rapiat: tracūdum vt ſeuiat: mendacem vt fallat. Damaſcenᶻaſſimilat ſtatū mūdi ſeu vitam pn̄tem cuidā fugiēti ante vnicornem inſequentem eum: ꝗ cadere incipiēs in foueā ꝓfundiſſimā ſe retinuit: manibus applicās ſe ad quādam arbuſculā ⁊cͣ. vide in legendis Iacobi de voragine circa finemin hiſtoriā barlaaꝫ. Defectio mūdi ⁊ gl̓e ⁊ delectatio ꝙ cito ſit peritura oſtenditur ex experientiaque eſt rerum magiſtra. Ubi ſunt principes gentium inquit bartich. iij. ⁊ qui dominantur ſuperbeſtias que ſunt ſuꝑ terram .i. ſuꝑ homines beſtialiter viuentes ⁊ luxurioſe: qui in auibus celi ludunt .i. ī ſuperbis ⁊ ambitioſis: qui argentitheſaurizant ⁊ auꝝ in quo confidunt homīes etnō ē finis acquiſitōis eoꝝ. Et rn̄dit ſibupi docete exꝑientia quotidiana exterminati ſunt .i. extraterminos mundi miſſi ſunt ꝑ mortem ⁊ ad inferos deſcenderunt: ⁊ alij in loco eorum ſurrexerunt. Ubi eſt potentia ⁊ dominiuꝫ Aſſueri quiregnauit ſuꝑ centum vigintiſeptem ꝓuinciasUbi victorie celeres ⁊ triumphi Alexandri magni. Ubi diuicie regis creſi vl̓ Salomōis. Ubifortitudo herculis vel hectoris. Ubi pulchritudo Helene vel abſalonis. Ubi laſciuie Ceopatre ⁊ Amonis. Ubi gl̓a ⁊ magnificētia Iulij ceſaris vel Auguſti Octauiani imperatoris. Ubi fa
ma ſapientie Ariſtotelis Pictagore. SocratPtholomei ⁊ Platōnis. Ubi eloquentia Demoſtenis Litiliuij ⁊ Tullij ⁊ Maronis. Exterminati ſunt ⁊ ad inferos deſcenderunt: omnia hic relinquentes ⁊ nil ſecum niſi culpā cum pena portantes. Corrupti ſunt omnes hī anima ⁊ corpore. Et vt magis particulariter videatur vanitas⁊ defectio mundi: adducamus in medium vnūꝗ omnia que amantur a mūdanis expertus ē.ſ. Salomon ipſe loquēs de ſeipſo ait. Eccle. ij.Magnificaui oꝑa mea. Edificaui mihi domosPlantaui vineas. Feci ortos ⁊ pomeria: ⁊ conſerui ea cūcti generis arboribus. Extruxi mihpiſcinas aquarum vt irrigarem ſiluam lignorigerminantiū. Poſſēdi ſeruos ⁊ ancillas. Multamqꝫ familiam habui. Armenta quoqꝫ ⁊ magnos ouiū greges vltra omnes qui fuerūt anteme in hierulalem. Coaceruaui mihi argentū: ⁊auꝝ ⁊ ſubſtātias regū ac ꝓuītiaꝝ. Feci mihi cātores ⁊ cātatrices delicias filioꝝ hoīꝫ. Sciphos ⁊vrceos ad vina fundēda in miniſterio: ⁊ ſuꝑgreſſus ſum opibus omnes ꝗ fuerūt ante me in hieruſalem. Sapientia quoqꝫ ꝑſeuerauit mecum:⁊ oīa que deſiderauerunt oculi mei nō negauieis. Nec ꝓhibui cor meuꝫ: quin omni voluptate frueretur ⁊ ſubdit. Cunqꝫ me conuertiſſeꝫ advniuerſa opera que fecerūt manus mee: ⁊ ad labores in quibꝰ fruſtra ſudaueram reperi ī omnibus vanitatem ⁊ afflictionem animi ⁊ nihilmanere ſub ſole. In predictis verbis on̄dit Slamon ꝙ exꝑtus eſt ⁊ habuit oēm magnificentam eoruꝫ que amantur a mundanis. Sed ī. iiij.li. Reg. in pluribus. c. ⁊ in. ij. ꝑalipo. magis diffuſe ⁊ diſtincte declaratur magnificētia eius quoad diuitias: delicias: potentiam ⁊ ſapientiam eiꝰNam quantum ad potentiaꝫ ipſe fuit magnusrex: ⁊ regnauit ſuꝑ totū populū dei. xij. tribuuꝫFuit ſibi conceſſuꝫ viuente patre ſuo. Dauid cieſſꝫ annorū. xij. reprobata a regno Adoma quēiuuabat Ioab princeps exercitus ad hn̄dumguū ⁊ alijs pluribus Clamauitqꝫ omnis pph̓viuat Salomon rex. Aſcenditqꝫ vniuerſa multitudo poſt eū: ⁊ populus canentium tibijs ⁊ letātium gaudio magno: vt habetur tertio Regumprimo: ſublimitatem regni ſui et dominij oſtēditſcriptura cum dicit. iij. Regū iiij. c. ꝙ Salomorerat in ditione ſua habens omnia regna ſecuma flumine terre philiſtijm vſqꝫ ad terrā egyptioferentium munera ⁊ ſeruientium ſibi cunctis diebus vite ſue. Et ibi nominantur duodecim magni principes quoruꝫ quilibet ſuo menſe in anno Salomoni ⁊ familie ſue neceſſaria miniſtrabat ad victum: habuit quoqꝫ magnam pacem inregno ſuo. Dicitur primo paralipome. xxix. ꝙhabebat pacem ex omni parte in circuitu: habitabatqꝫ Iuda et Iſrael abſqꝫ timore vllo.Ean vſqꝫ ad Berfabee cunctis diebus Samonis. Tanta autem erat familia curie eius ꝙ