Capitulū. XIIII.

mundum ex quo corrupti ſunt omnes mundamatores cū ſuis: ⁊ defecerūt quācitius: ⁊ defit cuius celerrimus defectus ⁊ corruptio triter poteſt oſtendi.imo ex ſcripturis.Secūdo ex figuris.tio ex experientijsipture tam ſacre qͣꝫ alie inſinuant clare qͣꝫoranſeat vita huius mūdi cū ſuis vanitatibꝰUn̄ apl̓us .i. ad Corin. vij. Qui vtuntur hoc mūdotanquā qui nō vtant̉ .i. nō multū: non inhent per amorem ipſis rebus: ⁊ ſubdit. Pretenim figura huius mūdi. Subſtantia vtiqꝫnūdi .ſ. elemētoꝝ ⁊ celorum ⁊ hominū nō p̄teritſed ſtat ineternum. p̄terit autem figura. i apparēue pulchra ⁊ ſuauia apparēt in mūdo. Et qͣꝫeat Iob. xx. oſtendit dicens. Gaudiuꝫe ad inſtar puncti. Uere mūdus eſt hypochrita ꝗ ẜm apparentiam exteriorē videt̉ borei veritatē ē malus ⁊ plenus miſeriaita mūdus iſte videtur in iſtis ſenſibilibus rebus bonꝰ ſed eſt plenus falſitate ⁊ maaudiū aūt ⁊ omnis delectatio eius ē adncti ꝗ ē ꝗd indiuiſibile. Nam de pretetatōnibus nihil habes ſicut nec de p̄pore niſi reatuꝫ: de futuro nihil obtines: ſolum ergo nunc inſtans habes quod ſubito tranſit. Ducunt inquit idem in bonis dies ſuos .ſ. mūdani ⁊ ī pūcto ad inferna deſcendūt vite. Idem oſtendit Greg. dicens.il̓. Cum mūdi gl̓a repentinꝰ finisir: breuis ꝓculdubio innoteſcit fuiſſedam omel̓. ait. Ecce mūdus ꝗ diligit̉it ⁊ quia labentem mūdū retinere non poſnus neceſſe eſt vt cū ipſo labamur. ⁊ Ber. indam ẜmone. Omnis delectatio mundi huiꝰvniuerſaqꝫ eius gratiā: ⁊ ꝗcquid in eo cōcupiſciyrſus modicū eſt in illius felicitatis ⁊ gl̓e cōne: ſi tamen modicū dici debet: ⁊ nō potiusiomō corrupti ſunt amatores mūdi mēore oſtendit Ioel dicens velata locutōeAudite ſenes ⁊ auribus percipite omnes habitares terre: ⁊ paulo poſt. Reſiduum eruce comea: reſiduuꝫ locuſte comedit brucus: revruci comedit rubigo: expergiſciminiebrij ⁊ vlulate omnes qui bibitis vinū in dulceqm̄ perijt ab ore veſtro. ¶ Quātū ad ſenſuꝫeraleꝫ. Nico. de lira de quatuor monarchijsli exponit ſignatis ꝑ erucā: locuſtā: brucum:biginem a quibꝰ deuoratus ⁊ corruptus ēmūdus ꝑ bella īnūera: ſicut ꝑ illa corrūpunt̉ etcōſumuntur blada. Eruca ergo fuit manarchisaſſirioꝝ que cū exercitibus ſuis cōſumpſit mūdū in partibꝰ orientis. Locuſta fuit monarchiamedoꝝ ⁊ ꝑſarum que in alia parte mūdi ꝯſum⁊ deuorauit multa. Brucus fuit monarchiacoruꝫ q̄ mūdū in alia ꝑte corrupuit. Rubigofuit monarchia Romanoꝝ q̄ in ꝑtibus occiden

tis deſtruxit quod remanſerat: occſis innumerabilibus milibꝰ ꝑ prelia ⁊ precipue ciuilia. Uinuꝫ quo ebrij ſunt homines ⁊ ſoporati aſt amormūdi: dulcēdo eius delectatio eorū que ſunt inmūdo: ſed debent homines excitari ⁊ conſiderare: qm̄ perijt vinū oīs amoris ⁊ delectatōes queſunt ī mūdo. Corrupti ſunt ergo oēs ille monarchie cū ſuis bonis vanis. Grego. āt in li. xxxiiij.moraliū expoīt ſpūaliter de vitijs que corrūpūtmūdū in mēte: dicēs erucā que incedit toto corpore luxuriā ſignificare que aliquos mūdanosꝯſumit. Locuſtam que volare videtur ſed caditꝑ ſuꝑbiam ⁊ elatōem ⁊ preſumptōnē que alioscorrumpit in mūdo. Brucuꝫ vero gulam quiamultū deuorat. Rubiginē .ſ. ventū vrentē dicitſignificare irā que ſubito incendit: vl̓ auaricianq̄ vrit mentē. Ebrios dicit ſignificare amatoreꝫmūdi. Expergiſcimī ergo ⁊ nolite diliger mundū qm̄ perijt vinū. ¶ Secūdo on̄dit quō mūdꝰ ⁊vita pn̄s cito tranſeat cū ſuis gaudijs ꝑ figuras.i. ꝑ ea quibus aſſimilatur. Aſſimilat .n. rebusvalde caducis: videlicet vmbre: flori: feno: nebule: ſeu vapori: tele: ⁊ alijs hiꝰ. Homo inquit p̄s.cxliij. vanitati ſimilis facſus ē .i. mutabilitati. dies eius ſicut vmbra pretereūt. Mūdus dr̄ a motu ⁊ qͣꝫuis oīa ſint ī motu iuxta illud Boetij. Stabiliſqꝫ manēſ das cūcta moueri: ꝓpter quod oīavanitas. hō tn̄ dr̄ vanitas vanitatū. Eccleſiaſtespͥmo: qꝛ ſuꝑ oīa mutabilis: an ectu: intellectu ſerſu: loco: alteratōe: corruptōne ⁊ nūqͣꝫ in eodē ſta.tu ꝑmanet. Iob. xiij. Dies eiꝰ ſubdit. p̄s. ſicut vmbra p̄tereūt. Quanto ꝗs magisⁱ inſequit̉ vbrā ſuaꝫ tanto magis fugit: et īꝑceptibiliter vbra deficit. Clama dixit dn̄s ſemel Iſaie ꝗ rn̄diQuid clamabo? Cui dn̄s. Oīs caro ſenū ⁊ omīsgl̓ia eiꝰ qͣſi flos agri. Exiccatū eſt ſenū et ceciditflos: quia ſpiritus domini inflauit in eo Iſa. xl.Uere fenum eſt populus. Sicut .n. fenuꝫ naſcitviride ⁊ paulatī creſcit. Superueniente vero calore arefit: ⁊ ꝑ falceꝫ de terra euellit̉: ⁊ ab animalibus comedit̉. Flos ex herba ꝓducit̉ pulcher⁊amabilis aſpectu: ſed paulopoſt decidit ⁊ marceſcit ⁊ ꝓ nihilo habet̉: ita homo naſcit̉ de mulięrevt fenū de terra habēs viriditatē viuacitatꝭ ī iuuentute: ſed calore naturali paulatim ꝯſumētehumidū radicale: ſeneſcit decidit indurat̉ ⁊ areſcit: ⁊ per falceꝫ mortis de agro mundi tollit̉: etvermibus corpus comedēdū tradit̉. Anima vero ſi amorē ſecl̓i ſecum habet a beſtijs īferni deuorat̉. Flos .n. eſt gloria hominis: ⁊ honor queꝫhabet in mundo pulchritudo ⁊ delectatio. Seccito trāſit ⁊ ꝓ nihilo eſtimat̉. Que eſt vita noſtraīquit Iaco. in canonica ſua. Uapor ad modicuꝫparens: ⁊ deīceps exterminabit̉. Sicut .n. nebula de terra vel de aqua exijt ⁊ paulatim in aeraaſcendit: ſed cito apparente ſolis radio diſſoluit̉⁊ ad terrā imperceptibilit̓ reſoluit̉: ita homo apparet aliquantulū in mundo ⁊ calore febrili diſ