Titulus. V.

philiſteis ⁊ excecatus. Iudicꝭ. xvi.I.§. III.Tertio precipitatio poteſt eſſe in opere. Sicut ſi aliꝗs appetens nouamdomū fabricare ſubito poneret ſe ad faciēduꝫ fabricare cū non hēat expenſas ſufficientes vel modum p̄ceps eſſet in illo oꝑe. Un̄ Calixtus papa inꝗt. Nos tꝑe egemus vt maturius ꝗd agamꝰ. Nōprecipitemus ꝯſilia ⁊ oꝑa nr̄a: neqꝫ ordinem corrumpamꝰ: diſ. l. Ponderet. Opus eſſet vtiqꝫ p̄cipitationis ſi ꝗs aliquem ſine noticia eius vl̓ examinatione eligeret ſubito in rectorem vel ꝯfeſſoremvel aſſumeret ad ſacerdotium vel ad religionemvel ipſe aſſumeret aliqd̓ opus arduū ſine diſcuſſione ſue falcultatis. Et ſicut virtuoſe operās cōſiderat cicūſtantias vt recte ſint ⁊ ꝯgrue ad fineꝫ.Ita ⁊ ecōuerſo diabolus cū inſtigat ad malum īducere conat̉ vt ſubito oꝑetur ſine aliqua examinatione vel diſcuſſiōe periculi. Un̄ Origen̄. Lētavirtus ⁊ cūctatrix ante iudicat qͣꝫ īcipiat ꝗd decorum ꝗd honeſtū. Iniꝗtas oīa p̄cipitat: de peni. di.iij. Inter hͦ. Sic maligni iudei turbati ꝯͣ chriſtuꝫarguentem incrydelitatem eoꝝ in naͣzareth duxerunt eū vſqꝫ ad ſuꝑcilium mōtis: vt p̄cipitarēt eūLucꝭ. iiij. Ad hoc etiā facit qd̓ dicit̉ ꝓuer. iiij. Uiaimpioꝝ tenebroſa .i. oꝑatio neſciunt vbi corruant.i. ita p̄cipitant̓ agunt ꝙ non ꝑpendūt ꝑicula ⁊ mala ad que deuenient. Sicut ⁊ p̄ceps fuit Aſael ī ꝑſequendo Abner duceꝫ exercitus Iſboſeth necvoluit deſiſtere ad v̓bum ipſius Abner ꝓpter qd̓corruit occiſus ab ipſo Abner. ij. Regꝭ. ij. Eſt aūthoc viciuꝫ ẜm Greg. in li. moral̓. Scd̓o ꝯͣ donuꝫꝯſilij. Importat .n. quādam inordinatam feſtinationem ꝯſilij in agendo aliꝗd: ⁊ qͣꝫuis cōtingat eſſepctm̄ in ꝯſiliando non ſolum ſi eſt nimis feſtinusſed etiā ſi ſit nimis tardus: ita ꝙ p̄tereat opportnitas tꝑis: tn̄ qꝛ in inꝗſitione ꝯſilijⁱ multa ꝑticularia ſunt ꝯſideranda ꝓpter qd̓ dicit ph̓s in .vi. ethicoꝝ ꝙ oportet tarde conſiliari: directiꝰ tn̄ opponiiprecipitatio rectitudini ꝯſilij qͣꝫ tarditas ſuꝑfluaque habet quandam ſimilitudinem recti conſilij ⁊c̄.¶ De inconſideratione. Capl̓m vndecimum.Nconſideratio dicitur filia luxurie ẜm Grego. in. xxximoral̓. non ꝙ ſemꝑ ꝓcedat ab ea: procedit enim etiam ab alijs: ſed qꝛ p̄dictum viciumpertinet ad defectum prudentie ſeu ei ꝯtrariaturqͣꝫtum ad illum actum ꝗ eſt iudicare ꝗ eſt actꝰ rōnis. Delectatio āt ⁊ p̄cipue que ē ī venereis abſobet totaliter rōnem ⁊ corrumpit eſtimatiōem prudentie: ⁊ ideo ponit̉ filia luxurie. Eſt aūt pctm̄: ꝗaꝯtra prudentiam ad quā ſpectat nō ſolum cōſiliari circa agenda: ſed etiam de conſiliatis recte iudicare. Sed non pōt ꝗs recte iudicare de aliquo

niſi ꝑ ꝯſiderationem pͥus habitaꝫ: vn̄ dicit̉ ꝓueriiij. Oculi tui videant recta .ſ. ꝑ intentōem puram:⁊ palpebre tue .i. cōſiderationes p̄cedant greſſustuos .i. opera tua. Cōtrarium v̓o agit̉ ꝑ inconſiderationem: qꝛ .ſ. iudicat ꝗs ⁊ agit: ſine ꝯſiderationedebita. Et ꝓ hiꝰ declaratione dicit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. qͥliij. arti. iiij. ꝙ conſideratio importat actum intellectus veritatem rei intuentis. Sicut aūt inꝗͣſitōꝑtinet ad rōnem: ita iudicium ad intellectū: vnde⁊ in ſpeculatiuis demonſtratiua ſcīa dicit̉ iudicatina in qͣꝫtum ꝑ reſolutionem in pͥma pͥncipalia intelligibilia de vitate inquiſitoꝝ diiudicat̉: ⁊ cōſideratio maxime ꝑtinet ad iudicum: vn̄ ⁊ defectꝰ rectiiudicij ad incōſiderationis vicium ꝑtinet ꝓut ſcaliꝗs in recte iudicando deficit ex eo ꝙ contēnuvel negligit attendere ea ex ꝗbus rectum iudicit̉procedit: vn̄ manifeſtum eſt ꝙ incōſideratio ē peccatū: nec eſt ꝯͣ qd̓ dn̄s ait. Math̓. x. Nolite cogitare quō aūt ꝗd loquamini: qd̓ videt̉ ꝑtinere ad inconſiderationem: nā ẜm Tho. vbi ſupra ibi nō ꝓhibet dn̄s conſiderare que ſunt agenda vl̓ dicenda qn̄ homo hꝫ oportunitatem: ſed dat dn̄s fiduciam in illis verbis fidelibus vt deficiente ſibi opportuuitate vel propter imperitiaꝫ vel propter ſubitam p̄occupatiōem in ſolo diuino ꝯfidant auxilio. Alioꝗn ſi p̄termittat homo facere qd̓ pōt: ſolūdiuinū auxiliuꝫ expectans videt̉ deum temptareEt qͣꝫuis ꝗcunqꝫ ꝯſiliatur oportet ꝙ multa ꝯſideret: ⁊ ꝑ defectum ꝯſilij ſit p̄cipitationis vicium ⁊ ꝑꝯſequens defectus ꝯſiderationis: nihilominus iconſide ratio ponit̉ vicium ſpāle diſtinctum a p̄cpitatione: qꝛ cum tota ꝯſideratio eoꝝ que in cōſlio attendunt̉ ordinatur ad recte iudicandū: ideoconſideratio ꝑficitur ī iudicio: ⁊ incōſideratō maxime opponitur rectitudini iudicij ſicut p̄cipitatio rectitudini ꝯſilij contrariat̉. Iteꝫ noͣ ẜm Tho2ª 2ᵉ. q. liij. arti. iiij. ꝙ ſub inconſideratione queꝯtra iudicium rectum ꝗ eſt actus prudentie īcluduntur vicia incautele: et incircūſpectionis q̄ ſūtꝯtra ꝑtes integrales prudentie que dicūtur cautio ⁊ circūſpectio. Et ſicut ad circūſpectionem ꝑtinet ꝯſiderare circūſtātias eius qd̓ quis vult agēpropter aliquē bonum finem: vt .ſ. non ſolū illudſit bonū ẜm ſe: ſꝫ etiam ẜm circūſtantias. Nam cōtingit aliqd̓ ẜm ſe cōſideratum eſſe bonum ⁊ conueniens fini: qd̓ tn̄ ex aliꝗbus occurrētibus redditur malū vel non operatiuū ad finem: ſicut on̄dere ſigna amoris alicui ẜm ſe ꝯſideratum videteē ꝯueniens ad alliciendū ad amorem: ſed ſi contingat in aīo eius ſuꝑbia vel ſuſpitio adulatiōisnon erit hoc ꝯueniens ad finem. Non ꝯſiderareergo tales circūſtantias ꝑtinet ad incircūſpectionem. Et ſicut ꝑ cautionem ita accipiunt̉ bona vtcaueantur mala in ſe vel que hn̄t ſpēm mali ſcd̓ꝫea que vt in pluribus accidere ſolent: ſic ꝑ incautionem non cōſiderant̉ talia. Impij tanqͣꝫ puluisquem ꝓijcit ventus a facie terre: ideo non reſurgunt impij in iudicio neqꝫ peccatores in conſilio