Capitulū. IIII.

de Aug. legit̉ ꝙ nec nimis p̄cioſa veſtes volebatdeferre nec nimis abiectas: qꝛ ī vtroqꝫ aliquamdo hoīes querūt gl̓iam ſuā: qd̓ ꝑtinet ad ironicaꝫiactantiam. Quātum ad ẜm: vt ꝓuer .xxvij. dr̄ ironico. Cū ſubmittit vocē ſuaꝫ .ſ. ꝗſpiā dicendo d̓ ſevilia ne credideris ei. Septem .n. neꝗtie ſunt ī corde illius: ꝓuer xxvi. i. plena neꝗtia. Sed de his d̓cit p̄s. in predicta auctoritate. Diſperdet dn̄s .i. perdiuerſos modos ꝑdet eternal̓r .ſ. ⁊ ſpūaliter: ⁊ aliqn̄ tꝑaliter: vniuerſa labia doloſa: ꝗ .ſ. in v̓bis ſuisvtunt̉ dolo dicentes defectus de ſe quos nō recognoſcūt in ſe ad decipiendū audientes vt ſic eſtimēt eos humiles: vn̄ ſubdit linguā magniloqua:Lingua .n. oris ⁊ ſi ſit humilis tn̄ lingua cordis eſtmagna: qꝛ magnificari ītendit. Notanduꝫ tn̄ ꝙdicere de ſe vilia vel on̄dere actu vl̓ minora ſeu d̓fectuoſa pōt fieri tripl̓r ẜm Tho. 2ª 2ᵉ. q. cxiij. artii. Uno mō ſalua veritate dum .ſ. ꝗs maiora que ſt̓ī ſe reticet: ⁊ quedam minora ſeu defectuoſa d̓ ſeprofert q̄ tn̄ in ſe eſſe recognoſcit. Et hͦ non ꝑtineiad vicium ironie: nec eſt pctm̄ ẜm genus ſuū niſiꝑ corruptionem alicuis circūſtantie: puta talia dicendo ꝑſonis infirmis: vn̄ illi ſcandalizarent̉: al̓slaudabiliter fieri pōt. Sicut apl̓s Paulus vocatſe minimum apl̓oꝝ ⁊ ꝑſecutorem ſe fuiſſe eccl̓ie .i.Corin. xv. Et vir cum quo eſt deus: et ꝗ ꝯfornatꝰeſt a dn̄o dicit. Stultiſſimus ſum viroꝝ: ⁊ ſapīa hominū non eſt mecū vt dicitur ꝓuer: xxx. Nec tn̄ vicium ironie ꝯmittit: qꝛ loꝗtur ẜm reputationemmūdanoꝝ ꝗ eſtimat ſtulticiam mōdana ꝯtēnere q̄mundi ſapientia querit: vel loꝗtur de ſapīa q̄ rōeacꝗritur: non de ea que diuina inſpiratiōe hēturAmos ꝓph̓a negando ſe eſſe ꝓph̓am dicens. Nōſum ꝓph̓a. c. vij. non peccauit: qꝛ .ſ. non erat de origine ꝓph̓aꝝ: vel vt dicit Greg. qꝛ cognouit tūc actual̓r non hr̄e ſpm̄ ꝓphetie. Sic et beatus Franciſcus ſine ironia appellabat ſe maximum pctōrcerta ꝯſideratione ⁊ reſpectu. Secūdo mō poteſtaliꝗs dicere minora de ſe ⁊ vilia q̄ tn̄ in ſe nō reconoſcit: aut cū negat aliꝗd boni de ſe qd̓ in ſe eſſeognoſcit: ⁊ hoc ꝑtinet ꝓpͥe ad ironiam q̄ eſt ſpālepctm̄: ⁊ ꝯͣrium veritati ꝑ defectū: ⁊ iō euitandum.Et de his dicit ph̓s in. iiij. ethi. ꝙ ꝗdam minora d̓ſe dicūt fugientes tumidū .i. elationem: ſed nō ꝓphoc excuſant̉ a pctō ſi mētiunt̉: qꝛ non dꝫ ſic vitri vnū pctm̄ ꝙ ꝯmittat̉ ꝑ hoc aliud. Un̄ Aug. ſuꝑIo. Nō ita caueat̉ arrogātia vt veritas relinqͣturxxij. q. ij. non ita. Et Greg. Incauti ſunt humilesqui mendacio ſe illaqueant. q. ea. Incauti. Et talepctm̄ minus eſt graue .ſ. ironia qͣꝫ iactantia. Undeph̓s dicit in. iiij. ethicoꝝ ꝙ irones ⁊ minus dicētesgratiores ſunt ẜm mores .ſ. qͣꝫ iactātes. Tertio mōdicit ꝗs minora de ſe que non recognoſcit ītēdēsinde magis ꝯmēdari. Et talis ironea eſt mixta cūlactantia. Et ẜm ph̓m eſt grauius iactautia. Et dehac dr̄ Eccle. xix. Eſt ꝗ neꝗter ſe humiliat: ⁊ īteriora eius plena ſunt dolo. Sed diſꝑdet dn̄s vniuerſa labia doloſa. Hīc ⁊ Cato. Nec te collaudes nec

te culpaueris ip̄e. Hoc faciunt ſtulti quos gloriavexat inanis.Iactantia ſecunda eſtper vanitatē .ſ. cū aliꝗs dic̄ d̓ ſe laudabilia ex quadam loquacitate vel leuitate mētis ſine aliqua neceſſitate vel vtilitate: qd̓ fieri nō dꝫ iuxͣ illud ꝓuer.xxvij. Laudet te alienus ⁊ non os tuum. Et Sen̄.Laus in proprio ore ſordeſcit. Ubi aduertenduꝫꝙ triplici ex cā pōt ꝗs laudare ſeip̄m. Uno modoſui iuſta vtilitate cū .ſ. ꝗs eſt tribulationibus circūdatus vel calūniatus ſeu deſperatione tēptatꝰ ꝓpqd̓ recogitat bona facta: vel coram alijs refert adſui animationē ⁊ ꝯfortationemi Sic̄ Iob ſanctuscū eſſet flagellatus multipl̓r: ⁊ viſitatus ab amicargueret̉ de vita ſua p̄terita tāqͣꝫ nō vere: ſed ſimulate deo deſeruiſſet ſe coram eis laudauit dicens.Oculus ſui ceco et pes claudo. Pater eram pauperum: ⁊ cām quā neſciebam diligentiſſime inueiſtas ſui ꝯmendationes dicēs: vſqꝫ ad quē finemv̓ba iactabis. Et Ezechias rex iuda cū ſibi dictuꝫfuit ꝑ Iſaiam ex ꝑte dn̄i ꝙ moreret̉ ⁊ non viueretcōpunctus de peccatꝭ dixit. Recordare dn̄e quōambulauerim coram te in v̓itate: ⁊ qd̓ bonū eſt inconſpectu tuo feci. Iſa. xxxviij. Qd̓ idcirco fec̄ ẜmGreg. in moral̓: ne in ipſo īmenſo dolore quē habebat de peccatis deſperaret: ſꝫ ꝯfortaret̉ ī fiduciaopeꝝ bonoꝝ p̄teritoꝝ. Si ꝗs etiā ſe laudaret nō īdeficiendo a veritate vt euitaret aliqd̓ periculumvel malū: ſicut fecit Paulus cū ſe ciuem romanūeſſe manifeſtauit ꝓpter qd̓ fuit dimiſſus liber ꝗ tenebat̉ captiuus: vt hētur Ac. xvi. laudabil̓r faceret. Secūdo mō ꝓximi charitate: vt cū ꝗs habeatalijs p̄dicare vel dirigere aliqͣ laudat de ſe: et narrat mirabilia vt audientes imitent̉ ſeu vt doctrina eius efficacius recipiat̉. Et hoc laudabil̓r fit: ſicut fecit apl̓s Paulus ad Corin. ſcribens ī ſecūdaepl̓a. Cū .n. p̄ſeudo apl̓i .i. p̄dicatores poſt receſſuꝫPauli ab eis quos ad fidem traxerat ipſius p̄dicarent ⁊ Pauli famam ⁊ auctoritatē ſcīe ⁊ ſanctitatis queſiſſent ſupprime̓ vl̓ minuere vt ab eis catēptibilis haberet. Paulus charitate ⁊ celo ſalutꝭilloꝝ ductus vt vitarēt illos ꝗ errores diſſeminabant: ⁊ queſtū inde querebāt: ⁊ ſue doctrine veriſſime inhererent mirabilia ⁊ ml̓tum laudabilia deſe refert: vbi poſt laudem de genere ſuo: qꝛ d̓ ſemine Abrahe ⁊ Iſrahelita ſe cōmendat de mīſteriochriſti dicēs. Miniſtri chriſti ſt̓: ⁊ ego vt minꝰ ſapiens dicam .ſ. ẜm apparentiā plus ego .ſ. ſū. Quātoꝗs plus ſe laudat tanto videt̉ minꝰ ſapiēs: qd̓ veꝝeſſꝫ ſi ſine cā rōabili faceret. Et on̄dit quō fuerit fidelis ⁊ magnus ẜus chriſti ex duobꝰ .ſ. ex multꝭ etmagnis laboribꝰ habitis ꝓ chriſto qͦs ibi explanat:⁊ ex magnis reuelationibꝰ diuinoꝝ ſibi factꝭ: quiaraptus ad tertiū celū ad vidēdū deū. ij. ad Corin.xi. ⁊. xij. c. ⁊. i. Corin. x. Per oīa oībꝰ placeo .ſ. ī licitis