Titulus. IIII.

⁊ cum credunt ſe habere fugit ab eis: etſi conſequūtur rem fragilem habent. Debet ergo quilibet vanam gloriam fugere: qꝛ res eſt fragilis gloria mundi. Unde Boetius de philoſophica conſolatōne. Ogloria o gloria quid aliud es in millibus hominuꝫniſi īflatio q̄dam aurium .i. ventus diſcurrens peraures audientium laudē hominis. Et cū gloria ſitꝗdam effectus honoris ⁊ laudis ex hoc .n. ꝙ aliꝗslaudatur vel quecūqꝫ reuerentia exhibetur redotur clarus in noticiā hominū. Iō ẜm. b. Tho. 2ª 2ºq. xxxij. arti. iij. ſicut magnanimitas eſt circa honorem: ita ⁊ circa gloriam. Unde ſicut moderate magnanimus vtitur honore ita ⁊ moderate vtitur gloria .ſ. ſecūdum rationem. Unde ſic phūs dicit in. iiij.ethicorum de magnanimo ꝙ honor ſibi paruꝫ ꝗdreputatur ita ⁊ gloria. Magnitudini enim animirepugnat vt res modicas tantū apprecietur vt deeis glorietur. Et ſimiliter repugnat magnitudinianimi ꝙ de his que non ſunt glorietur. Unde dicitur in .iiij. ethicoruꝫ ꝙ magnanimus magis curat.veritatem qͣꝫ opinionem. Item in. iiij. ethicoruꝫ dicitur ꝙ magnanimus non eſt contentioſus qꝛ nihil eſtimat magnum: nullus .n. contendit niſi ꝓ requam eſtimat magnaꝫ. Item ibi dicitur ꝙ non curat vt laudetur .ſ. propter ſe vt dicit. b. Tho. q. ea. arti. eo. Ad perfectionem hominis pertinet ꝙ ipſe cognoſcat ſe: ſed ꝙ cognoſcatur ab alijs non pertinetad perfectionem eius. Et ideo non eſt per ſe appetendum vt .ſ. cognoſcatur ab alijs poteſt tamen appeti in qͣꝫtum vtile ad aliquid: vel ad hoc ꝙ deꝰ abhoībus glorificetur: vel ad hoc ꝙ hoīes proficiantex bono qd̓ in allo recognoſcunt: vel ex hoc ꝙ homo ex bono quad in ſe recognofeit per ſtudrū laudis aliene ſtudeat in his perſeuerare ⁊ proficere.Et ſecundum hoc intelligenduꝫ eſt illud Eccle. xlCuram habe de bono nomine. De vanitate ipſiusglorie habes ſupra in. iij. §. ij. debet euitari qꝛ virtutes eneruat p̄s. Dominus diſſipat oſſa eorum qomnibus placēt diſſipat .i. diſſipare permittit oſſa.i. virtutes ⁊ opera perfecta ex quibus conſiſtit robur anime qui hominibus placent ſcꝫ querenteslaudes humanas: quod pertinet ad vanam gloriēUnde Gregorius ī moral̓. aſſimilat vanam gloriālatrunculo qui itinerantem: vt amicum a tergo occurrens aſſociat ⁊ poſtea eum expoliat. Nam inanis gloria incedenti per viam bonoruꝫ latenter occurrit ⁊ virtutibus ⁊ meritis animam expoliat. Incuius figuram legitur quarto Reg. ij. ꝙ cuꝫ Ezechias rex iuda legatis regis Babyloniorum oſtendiſſet omnia ſua precioſa: aurum ⁊ argentuꝫ ⁊ aromata ⁊ theſauros ſuos: ductus quadam vana gloria dixit ei Iſa. propheta ex parte dei ꝙ omnia illaque viderant illi legati Babyloniorum ip̄i babylonij auferent ⁊ aſportarent in terram ſuam: quod īpletum fuit tp̄e Ioachī ⁊ Sedechie regum iuda ꝑNabuchodoſor regem babylonie: vt patet Iere. c.fi. ad ſignificandum ꝙ cuꝫ quis maniſeſtat theſanros virtutum propter laudem humanaꝫ: ip̄os dia

bolus rex confuſionis aſportatꝭ ſua aufert Xertia inanis gloria vitia multiplicat. Eſt enim vnumex ſeptem capitalibus vitijs ẜm Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxxii.arti. iiij. quod probat per Greg. in. iij. moral̓. ouis enī quidam ponant ſuperbiam vnum exetalibꝰ: ⁊ hī non aſſignant vanam gloriam capitalevitium: rationabilius videtur quod dicit Eī. xiij. moral̓ .ſ. ſuperbiam non capitale vitiurginam eē ⁊ matrem vitiorum: a qua īmediinanis gloria vt vnum ex capitalibꝰ. Ratioeſt: qꝛ ſuperbia importat quēdam appetitumdinatum excellentie. Ex oī auteꝫ bono quodpetit quandam perfectionem ⁊ excellentiaquitur. Et ideo cū fines oīum vitiorum oin finem ſuperbie propter hoc videtur ꝙ habeatquandam generalem cauſalitatem ſuper oīa alvitiā vt dicatur mater omnium. Inter bonaperⁱ que quis excellentiam conſequitur videtucipue ad hoc operari vana gloria in qͣꝫtum intat manifeſtationem bonitatis alicuiꝰ. Namnaturaliter amatur ⁊ honoratur a cunctis: ⁊ſicut per gloriam que eſt apud deum conſehomo excellentiam in rebus diuinis: ita peam que eſt apud homines cōſequitur quis excellentiam que eſt in rebus humanis. Et ideo ꝓpterpropinquitatem ad excellentiam quam hoīes maxime deſiderant: ꝯn̄s eſt ꝙ ſit multum appEt qꝛ ex eius īordinato appetitu ml̓ta aliaunt̉ iō dr̄ vitiū capitale. Et qͣꝫuis ex genere ſuoſit mortale ꝑ hoc nō tollit̉ ꝗn ſit capitale: ⁊ ex era ēt mortalia oriātur. ex ea aūt oriūtuſeptem .ſ. īobediētia iactātia: hypocriſis:nacia: diſcordia: ⁊ p̄ſūptio nouitatum ẜm Greęmoral̓. Horū ſufficientiaꝫ ſic aſſignat. b. Cho. qarti. v. Illa vitia que de ſe nata ſunt ordinari adnem alicuiꝰ vitij capitalis illa dicūt̉ filie eius. Finiſaūt inanis gl̓ie ē manifeſtatio ꝓprie excellentie. Achanc aūt pōt tēdere duplicit̓. vno mō directe. Aliomō īdireete. Si directe: aut ꝑ verba ⁊ ſic ē iactātiAut ꝑ facta etſi ſint facta habētia aliquam admirſtrationē: ſic eſt p̄ſūptio nouitatū. Si ꝑ facta alia: ſieſt hypocriſis. Si īdirecte: ⁊ hoc qͣtuor modismo qͣꝫtū ad ītellectū: ⁊ ſic ē pertinacia ꝑ quā hēmis initit̉ ſue ſn̄ie nolēs cedere ſn̄ie meliori. Secūdo qͣꝫtū ad volūtatē: ⁊ ſic ē diſceū nō vulta ꝓpͥa volūtate diſcedere vt cū alijs ꝯcordet. Tertōqͣꝫtū ad locutōem dū aliꝗs clamoſe cū alijs litiQuarto qͣꝫtū ad factū dū ꝗs non vult exeꝗ ſuꝑpreceptū. Quāuis aūt ira cauſet diſcordiaꝫ ⁊ cōttionē: tn̄ qꝛ hoc nō agit cōiter niſi cū adiūctōe inanis gl̓ie ꝑ hoc .ſ. ꝙ aliꝗs reputat ſibi gl̓ioſum ꝙ nōcedat volūtati vel verbis aliorū: iō ponūt̉ filie inanis gl̓ie. Iactātia vero qͣꝫtū ad cām interiorem eiꝰq̄ ē arrogātia ponit̉ ſpēs ſuꝑbie: ſed exterior freq̄ntius ordinat̉ ad gloriā ⁊ honorē ⁊ iō ponitur filiaanis glorie.¶ Capitulum. ij de Inobedientia.