Capituluꝫ .I.

patet qꝛ per mortem oīa hec dimittūtur: ⁊ hic etiafrequenter auferūtur: vel amittūtur vel corrūpūt̉vn̄ Iac. v. dr̄. Diuitie vr̄e putrefacte ſunt: aurū ⁊ argētū vr̄m eruginauit. Et. i.Timo. xi. Diuitibꝰ precipe non altum ſaꝑe .i. non gl̓iari: nec ſeꝑare in īcerno diuitiarū ſuarū. Oīs caro fenum .i. oīs hō: ⁊ oīsgloria eius quaſi flos feni. Arefactū ē fenū: ⁊ floseius decidit. Iſa. iiij. ⁊ qͣꝫ citius. Diuitie ſpiritualesſunt virtutes ⁊ bōa opera. De ꝗbus dr̄. i. Cor. i. Inoībus diuites facti eſtis in illo .ſ. xp̄o: ita vt nil vohis deſit in vlla gr̄a .ſ. qͣꝫtum ad neceſſaria ad ſalutem. Et Iſaias ait. xxxiij. Diuitie ſalutis ſapientia ⁊ſcīa .ſ. cū guſtu ⁊ timor dn̄i ip̄e theſaurus eius. Gloriant̉ de his diuitijs ꝗ appetunt de his laudari: vcum audiunt vel eſtimāt ſe de hiꝰ. laudari cōplacetiam ī ſe hn̄t de ſua opinionē ⁊ famā prout ē quoddā bonū tp̄ale gl̓ia mūdi. Sed vana ē iſta gloria .i.res inutilis ⁊ infructuoſa faciens ip̄a opera bonavt ieiuniū elemoſynā: or̄onē: ⁊ alia īutilia ⁊ fructūpdere ſuperne glorie. Sic etiam aliqn̄ dr̄ vanum:iuxta illud oꝑa eorū vania .i. inutilia ⁊ riſu digna.Iere. xv. Et Io. viij. c. Uanus dr̄ labor vn̄ non ſectur finis ad quē ordinat̉: ẜm illud p̄s. cxxvi. Niſidn̄s edificauerit domū in vanū laborauerūt ꝗ edificant eā .i. niſi oꝑibus bonis que facimus: quibꝰ p̄amus nobis domū nō manufactaꝫ ī celis: dn̄sficet .i. intētio ſcit vt placeamꝰ ei ⁊ q̄ramus gloriam eius ẜm illud apl̓i .i. ad Cor. Oīa in gloria eii. dei facite. Fruſtra laboramus ⁊ nō ꝯſequimur illud ad qd̓ bona opera ordinātur ex ſe. Et ideo vana ē hiꝰ. gloria reſpectu etiā hominū a quibus ē iplia quorū iudicium ē incertū: ⁊ ꝗ vanitati aſſiātur: hō .n. vanitati ſil̓is factus eſt p̄s. c. xliij.ia vana ē. Cum ergo ꝗlibet naturaliter deteſtetur caducitate falſitatē ⁊ inutilitatem ⁊ h̓ tria reperiantur ī gloria mundi q̄ ꝓpterea vana dicit̉: id̓oſūme fugienda ē. Et vt magis euitetur cōſideremꝰadhuc magis hiꝰ. gl̓ie paruitatem ⁊ vtilitatē. Et pͥmo qͣꝫtum ad materiā. Quid ē pulchritudo corꝑishūani de qua non pauci ⁊ precipue mulieres gloriātur qͣꝫ modica? Certe cū oībus fucꝭ ſuis non poterit mulier ſue faciei facere coloreꝫ tā viuacē qͣlēhꝫ roſa vel viola: qꝛ nec Salomon in oī gloria ſuaveſtitus ē ſicut vnū ex his .ſ. lilijs ait xp̄s. Mathevi. Sed ⁊ modica febris cito pulchritudinē auferQuanta ſit pulchritudo ⁊ fortitudo corporis humani on̄ditur cū tenuis v̓mis aranee vel ſcorpionis ad terrā proſternat. Quid ſericum veſtiū vndealiqui gloriantur niſi ſtercus vermiū: ꝗd aurum ⁊argentum niſi fex terre que pedibus conculcaturquid vara niſi pelles murium. O quanta vanitas⁊ ſatuitas gloriari ſe eſſe circūdatū ſtercoribꝰ vermiū: ſetibus terre: pellibus muriū lanis pecuduꝫSꝫ nec glorietur ſapiens in ſapientia ſua: ait dn̄sIere. ix. Ubi ſapiēs .ſ. ī diuinorū cognitiōe: vt Plato vbi ſcriba ī mortalibus: vt Socrates: SenecaCulius: vbi ꝯſeqͣtur huius ſeculi ī naturalibus vtTriſtotiles. Pictagoras. Nōne deus ſtultā fecit ſapientiā huius mūdi: ait apl̓s. i. ad Cor. i. Stultā eē

on̄dit ⁊ nullā: dū .ſ. oꝑatus ē q̄ illi dixerūt īpoſſibilia querētes gl̓iam hoīum de ſua ſapīa: ⁊ non deūgl̓iſicantes: vere iſta gloria ē vana reſpectu tēporis⁊ loci vbi queritur. q̄ritur .n. ī terra que reſpectu celi eſtimatur ab aſtrologis vt punctus. Sed ⁊ de ipſa terra due tātum partes ex ꝗnqꝫ habitantur ⁊ inhis duabus partibꝰ nullus vnqͣꝫ fuit ꝙ vbiqꝫ fuerit noīatus. Et ſi hoc cōtingeret non ab oībus hōibus laudaretur: ſꝫ ſi aliꝗ. laudarent: alij vituperarent. Sic .n. quilibet ſanctus ⁊ doctꝰ tranſiuit ꝑ gliam ⁊ ignobilitatē ꝑ infamiaꝫ ⁊ bonā famam: vt aitapl̓s. ij. ad Cor. vi. Sed ſi hoc aliꝗs obtineret parūdurat qd̓ in xp̄o oſtenſum erat. Nam cū dn̄ica ī ramis oēs laudaſſent euꝫ clamātes. Gloria ⁊ honorſit tibi xp̄e redemptor ⁊c̄. Ind̓ ad ꝗnqꝫ dies clamauerunt oēs: crucifige eū: ī multis cōtumelijs et opprobrijs aflligentes eum. Hic etiā a ꝗbus querit̉ ⁊hētur talis gloria puluis ſūt .i. hoīes quod autem īpulueribus ſignatur cito deletur: quantum auteꝫdetrimenti ſequatur ex taꝫ vana re in ſe. §. dicet̉ ꝓtertia parte..§. III.uantum ad tertium.ſcꝫ de pena ſeu punitione huius vitij on̄ditur duꝫſubditur in p̄s. p̄dicto. Frater nō redimit ⁊c̄. Locutio obſcura ē. Sic aūt intelligitur. Frater .i. xp̄squi propter aſſūptā noſtrā humanitatem dr̄ fraternoſter: iuxta illud quod ait xp̄s. ī perſona eius adpatrem p̄s. xij. Narrabo nomē tuum frībus meisHic frater .ſ. xp̄s non redimet tales ꝗ gloriāt̉ vanein diuitijs ſuis .i. non faciet ꝑticipes ſue redēptōisQuāuis .n. per ſuā paſſionē oēs redemerit qͣꝫtū adefficaciam nō tn̄ oēs quo ad efficiēciaꝫ. Non .n. ꝑcipiunt effectum huius redemptionis: qui eiꝰ veſtigia non ſequūtur. ſed qui mundi gloriā non queſiuit ſed fugit: cōfuſiones mūdi ſuſtinuit. Si autēip̄e xp̄s non facit ꝑ gr̄am ſuam hoīem participemſue redēptionis hō quicūqꝫ ſit redimendū ſeruitute diaboli tales vt legatur interrogatiue. q. d. certenullus. Sic exponit Gratianus. xiij. q. ij. §. Ueruꝫhoc: Non igitur dabit deo placationem ſuam necper ſe nec per alium poterit deum reconciliare: ſeddānabitur ꝓpter inanē gloriam ⁊ ſuꝑbiā. Et ſic inanis gloria eſt mortale peccatū ex quo conducit addānationē eternā: quod ē verum nō tn̄ ſemper: ſꝫin tribus caſibus: vt ponit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxxij. art.iij. In his caſibus cōtrariatur inanis gloria dilectioni dei: omne autem qd̓ cōtrariatur dilectōni d̓ieſt mortale. Primo ꝗdem quando quis gloriaturde aliquo falſo qd̓ eſt cōtra diuinam reuerentiamvt ille de quo dicitur Ezechiel̓. xxviij. Eleuatuꝫ ēcor tuum dixiſti deus ego ſum. Idem eſt cū gloriatur de aliquo mortali cōmiſſo: quod cuꝫ facit coram alijs ſe de illo laudando ad iactantiam pertinet: ſi in mente glorificando habendo deliberataꝫcōplacentiam cordis cum eſtimat ſe laudari de tali peccato erit inanis gloria. Si( grauiſſime punitiſunt a deo qui vanam gloriam queſierunt de rebꝰmundi. qͣꝫ terribiliter puniendi ſunt qui de pctīsI 152