Titulus. III.

ſuſpectos. Rō huius ꝯcluſionis eſt. Qm̄ ml̓ti ſūtex vtraqꝫ ꝑte ⁊ neutrales ꝗbus nō eſt materia iſtaclarificata qn rōnabiliter pn̄t negare vl̓ dubitarepropoſitionē iſtā. Quocūqꝫ ꝯtendentiū de papatidemonſtrato. A. eſt vel fuit rite electus. A. non eſtſciſmaticus vel hereticus ⁊ ſimiles ad quas ſeꝗt̉A. non eſſe papam. Aſſumptum docet experiēti⁊ tot doctiſſimoꝝ diuerſe aduerſeqꝫ ſnīe. Et ꝯſtatmultos eſſe ſimplices ꝗ ad talia dubia inueſtiganda non tenent̉ ꝗ nō mouent̉ nec fauore nec odiovel queſtū ad nō fauendū illi ꝑti vel illi: ⁊ ꝑati ſūobedire veritati ſufficienter agnite: nec ſunt ꝑtinaces. Ꝙ ſi non ꝑtinaces: gͦ nec excōicati: nec de ſciſmate rōnabiliter ſuſpecti. Iota rō huius fūdat̉ inhoc: qꝛ nūqͣꝫ fuit tā veriſimilis ⁊ vehemens cā dubitationis in aliqͦ ſciſmate ſic̄ in iſto. Cuius ſignuꝫeuidens eſt varietas opinionū īter ſanctiſſimos ⁊doctiſſimos ex vtraqꝫ parte: īmo p̄ſuppoſitis illisq̄ facta ſunt ⁊ ꝯceſſis adhuc reſtant qōnes iurꝭ advtrūlibet diſputabiles que oīa incertitudinem rōnabilē generāt ī hoc ſciſmate: ⁊ ab errore ꝑnitioſoplurimos excuſant: ar. ad hoc a ſil̓i. xxiiij. q. iij. c.Dixit. De ſil̓ibꝰ .n. idē ē iudiciū: exͣ de tranſla. c. Inter corporalia.uarta concluſio eſt.Quacūqꝫ ꝑte demōtrata temerariū et ſcandaloſū⁊ ſapiens hereſim eſt aſſerere ſacramēta ab eis cōfecta ſuam efficaciā nō hr̄e ⁊ ſacerdotes non eē cōſecratos: pueros nō eē baptizatos: et euchariſtīaꝫnon eſſe ꝯfectā ⁊ hiꝰ. Rō huis eſt: qm̄ neqꝫ ſciſmaneqꝫ hereſis neqꝫ qd̓cūqꝫ vitiū īpedit ꝗn ſacramēta hēant ſuā efficaciā qd̓ vtiqꝫ veꝝ eſt qͣꝫtuꝫ ad eēntiam ſacramētoꝝ: qꝛ vera ſacramēta ſunt ẜuatis q̄fieri debent: vt debita forma ⁊ materia: ⁊ hiꝰ: vt dic̄tum eſt ſupra. Scienter tn̄ ſumētes a p̄ciſis nō recipiunt effectum vltimū ſacramentoꝝ .i. gratiam: ⁊hͦ iō qꝛ ficti accedūt cū faciāt ꝯͣ ordinatiōeꝫ eccl̓ieq̄ hoc ꝓhibet. Excipit̉ tn̄ baptiſmꝰ ꝗ in caſu neceſſitatis a qͦcunqꝫ ſciſmatico vel heretico vel paganoſuſceptus ꝯfert gr̄am: vt exp̄ſſe dr̄. xxxij. di. §. Ceterum ſciſmaticoꝝ. Un̄ Cyprianꝰ ꝗ dixit ſacr̄a etiambaptiſmum a ſciſmaticis et hereticis collata irritaeſſe ⁊ inania: vt hētur. .i. q. i. §. Si ꝗs inꝗt. rep̄hēdib Aug. ⁊ alijs doctoribꝰ eccl̓ie ī ſupradicto. §. C.ꝝ. Sed qn̄ ſciſma eſt dubiū ⁊ obſcuꝝ vt iſtud d̓ oeſt ſermo: credendū ē ſacramēta a quacūqꝫ parteꝯferant̉ ſuū effectum vltimū .ſ. gr̄am ꝯferre dummō alias diſpoſiti ſint ⁊ ꝯͣ ꝯſcīam alicui partiū nōadhereant..§. XI.uintaᵇ concluſio eſt.Ꝙ poſſibile eſt aliquos vere ꝑti aſſentiētes veraciter eſſe ſciſmaticos et aliqͦs falſe ꝑti aſſentientesmō predicto nō eſſe ſciſmaticos. Rō huius ꝯcluſionis eſt. Quia ſtat aliquē vere ꝑti aſſentientē ſieſſe ꝑtinacem ꝙ ꝓpter queſtū vel vanā gl̓iam vealiam cām non hꝫ aīum ꝑatum ad obediendū ve

ritati cognite ſi ꝑ eccl̓iam vel aliter reperiret̉ iiuerrare: vel etiam dum in tanto dubiopro ſua aſſertione ſuſtinenda ſeꝑat ſe a meml̓veris ⁊ vnitate ipſius eccl̓ie. Non enim eſt ſciſmtm̄ in ſeꝑatione membroꝝ a capite: ſed etiam inparatōe pertinaci mēbroꝝ ad inuicem. Ex qͦ ꝯn̄to.hētur ꝙ eſt temerariū ⁊ periculoſum vnā ꝑteꝫ valiā general̓r impugnare: ⁊ ab eiuſdem excōicaon cā deteſtatiōis declinare. Altera ꝑs ꝯcl̓onipꝫ ex tertia ꝯcluſione ſupra poſita. .§.xIIDe ſententiis excomnicationis que ferunt̉ ab vna parte ꝯͣ aliam diciꝙ fieri non deberent: qꝛ excōicatio fieri non debꝫniſi pro mortali: vt dicitur. xi. q. iij. Nemo īminec pro mortali niſi poſt ꝯtumaciam vt. q. ea.tum. In huiuſmodi auteꝫ non debet quiri de mortali. Si tn̄ ſententia proferaturctum eſt non eſt curandum. Ꝙ enim ait Gregxq. iij. Sententia paſtoris ſiue iuſta ſiue iniuſia tmenda eſt ⁊ ſeruanda: vt dicūt doc. hoc intelligedum eſt quādo profertur a paſtore ſeu iudice ſucSed in hoc caſu cum non reputet ferentemiuſmodi ſententiam iudicem ſuum: ⁊ habeatbabilem cām hoc eſtimandi nullā dꝫ illam crexi. q. iij. Cui illata.Demumᵉ ex premiſſisp̄fatus doctor elicit quatuor documēta. Preſt ꝙ inter hoīes eiuſdeꝫ obedientie expedit arere ſentētijs latꝭ a ſuo ſuperiore credito. Alionon eſſet vinculū charitatis inter eosalias ſequerent̉ ml̓ta incōuenientia:fuſio. ¶ Scd̓m documentum eſt de caſibuatis pape de diſpenſationibus ⁊ alijs in feſcientie vel foro publico ſeu cōtentioſo pn̄t hoſecundū credulitatem ſue partis ⁊ ſuam paſeipſos quietare tenendo ꝓ facto id quodor eorum ab eis creditus fecerit. Neutrales avidentur habere ſufficientem recurſum ad onarios apud quos ſcd̓m eorum opinionemmuniter loquendo eſt poteſtas deductatis placet excepto eo qd̓ dicit de neutralibꝰ. Nonbene enim intelligo quō quis poſſit bene eē neutralis. Tertium documentum eſt qd̓ tamē pͥponit qd̓ apd̓ plurimos pōt hic applicari docitū Ambroſij ad ar. qd̓ hētur. xij. di. Illa de ieido vel n̄ ieiunando vꝫ cū Rome ſū ieiuno ſato cū Mediolani ſū n̄ ieiuno: ita ⁊ tu ad queccl̓iam veneris illius morē ſerua ſi nō viseſſe grauis: nec quēqͣꝫ tibi. Ita inꝗt ille:pro diuerſitate locoꝝ ⁊ tempoꝝ ⁊ ꝑſonaculo ſciſmatis ⁊ dānationis nunc huius ꝑtis: nūalterius dictis ⁊ ſententijs obedire pōt: ⁊ nūc qiſtis: nūc cū illis cōicationeꝫ p̄ſtare. Iſtd̓ docurtū non placet. Non enim cōcipio quomodo illudpoſſit rite fieri. Cū enim poteſtas iuriſditionis abvno ſummo .ſ. papa chriſti vicario deriuetur in