Capitulum. IX.

regnū dei: p̄ter expoſitioneꝫ litteralem paraboleeꝫ de illo ppl̓o iudeoꝝ ꝗ vt vinea plantatus a deoideſt poſitus in terra ꝓmiſſionis cū torculari legque timore p̄mebat .i. retrahebat a malis: ⁊ ſepe .ſ.e āgelice: ⁊ turrim templi noīatiſſimi ī culiq diuino locatus .i. deditus fuit in curaꝫ pͥncipibſacerdotū vt deo faceret fructificare ꝑ bona oꝑa.llicitandū hoc miſit diuerſis tꝑibus plures nuncios .i. ꝓph̓as. Sed illi vt īgrati occiderūtprophetas: ⁊ demū filium dei patris ꝗ vines planquerat: ⁊ locauerat: ꝓpter quā ingratitudineꝫ abin eſt regnū dei .i. regimē fidelis ppl̓i ab eis etntellectus verus ſcripturaꝝ. Hꝫ nihilominꝰ pala ſenſum moralem. Uenea .n. deſignat aīanquālibet q̄ a deo plantat̉ in creatione: ī qͣ poniturtorcular r̄morius ꝯſcīe: turris rōis ex qͣ poſſit videndo diſtinguere amicos ab inimicis: ſepe circūdatur .ſ. cuſtodia angelica que vndiqꝫ cuſtodit lcat colonis .ſ. appetitui intellectiuo ⁊ ſenſitiuo:⁊tes in ea ſunt inclinationes ad virtutes: vel quodplus eſt habitus virtutum ꝗ infundūt̉ ī baptiſmoXp̄s fructuū appropinquat cuꝫ incipit hr̄e vſumittij qͦ dꝫ in honorē dei fructus ꝓducerepeꝝ: tunc mittit deꝰ nūcios ſuos .i. bonasitiones ⁊ inſtinctus mentales ad bn̄faciēdūnta p̄dicatoꝝ ⁊ alioꝝ. Sed vt īgratusicat ⁊ ꝯtēnit. Demū ip̄e dei filius in ſacramēto altaris venit ad eū: ſed vel nō recipit velreceptum eijcit exͣ ſe ⁊ crucifigit malis oꝑbꝰ ſuisẜm illud qd̓ ait apl̓s ad Heb. vi. de prauis chriſticolis. Rurſus crucifigentes dei filium in ſemetipſis et. oſtē tui hn̄tes. Quid gͦ fac̄ dn̄s his īgratꝭ:Aufert ab eis regnū dei illud vꝫ d̓ qͦ ait apl̓s Ro.xiiij. Regnum dei non eſt eſca et potus: ſꝫ iuſticiapax ⁊ gaudiū cū ſpū ſancto. Iuſticia aūt ē oīs virẜm ph̓m. De hac ingratitudine ꝯquerēs dn̄snoīe vinee quō ꝑ ip̄m auferunt̉ bona ſpūaliadicit Iſa. v. Uinea facta eſt dilecto meo ⁊ ſepiuit: ⁊lapides elegit ex ea .ſ. ad faciendū maceriā ꝓ cuſtonda ipſa. Lapides ſunt patres ſolidi v̓tute ꝗ cudiunt aīas ⁊ plantauit vineā electam .i. vites p̄puas ⁊ edificauit turrim ⁊ torcular extruxit ina: expoſita ſt̓ ſupra. Et expectauit vt faceret vuas⁊ fecit labruſcas: vue ſunt oꝑa vere v̓tuoſa: labrūſce ſunt opera q̄ hn̄t apparentiā boni. Et ſubdit d̓hac ingratitudine loquēs ⁊ ꝯquerēs. Quid vltradebui facere vinee mee ⁊ non feci. Et nūc on̄damꝗd faciam vinee mee. Auferam ſepē .i. ſubtrahamdiā .ſ. ſollicitationē angeli cuſtodientis: dirimaceriā .i. patres remouendo: ponā eā d̓ſertam ſubtrahendo gr̄am non putabit̉ a p̄latis ꝑ reprehenſionem ſuꝑfluoꝝ nec fodiet̉ ꝑ cōtritionem⁊ ꝯfeſſionem. Aſcendēt ſpine maloꝝ deſideriorūꝑ eam ⁊ nubibus mādabo ne pluant ſuper eaꝫvbum ſubtraham ꝯpunctionis a p̄dicatoribus⁊c̄. Ad hoc etiā fac̄ qd̓ ait Hiero. in li. Iudicꝭ. Deꝰ ꝗvidet in abſcondito ꝓſpiciēs mentem ⁊ aīos. vicijs⁊ paſſionibꝰ ſeruientes in corde eius ſe nō diligi:

ſed aut auariciam aut libidinem aut iactantiam:diſcedit a mēte eius .ſ. ſubtrahendo gr̄aꝫ: ⁊ relinquit domū eius vacuaꝫ .ſ. virtutibꝰ. xi. q. iij. AudiPrimi parentes qꝛ repleti oībus bonis naturalibus et ſpūalibus omnium virtutum et tꝑalibusingrati fuerūt deo adherentes aduerſario eius etmādatum tranſgredientes oībus v̓tutibus expoliati ſunt. Ingratus .n. extitit īꝗt Aug. ꝗ plenꝰ v̓tutibꝰ deū oīo n̄ timuit de peni. di. vi..§. IIII.Quantum ad ſecunduꝫpropter ingratitudinem pctā dimiſſa redeūt vnddominus in parabola de ſeruo debitore decemmiliū talētoꝝ ꝗ vt ingratus noluit miſereri cōſeruo ſuo ꝓ paruo debito centum denarioꝝ ob amoreꝫ dn̄i ſui ꝗ ſibi remiſerat decē milia talenta: iratus ip̄e dn̄s ꝯͣ eū tradidit eū tortoribus quouſqꝫredderet vniuerſū debitum. Math̓. xviij. Ubi dicit Rabanus. Cōſiderandū eſt qꝛ dic̄ vniuerſumdebitū: qꝛ nō ſolū peccata q̄ homo egit port baptiſmū imputabunt̉ ei ad penā: ſꝫ etiam originalia q̄ei ī baptiſmo dimiſſa erāt. Quō aūt peccata dimiſſa ꝑ pnīam vel baptiſmū ꝑ recidiuū ſequēs dicātur redire ꝓpter ingratitudinem de bn̄ficio percepte remiſſionis: tractat̉ diffuſe hec materia d̓ peni. di. iiij. in pͥn. tam in tex. qͣꝫ in glo. Et in. iiij. ſentēdi. xxii. per totum. ⁊. b. Tho. ibidem in ſcripto: quidemum poſt alias opiniones determinando dicitꝙ pctā dimiſſa realiter nunqͣꝫ redeūt ad aīaꝫ: necquo ad culpam: nec quo ad penā: vt .ſ. ꝓ oībus dimiſſis ſuſtineat penā ſicut nunqͣꝫ fuiſſent dimiſſa.Nec etiā ſequens culpa recidiui eſt tante grauitatis ſic̄ oīa dimiſſa pcta ſil̓: nec ēt digna tanta penaqͣꝫtam merebantur oīa illa: ſed redire dicunt̉ ſcd̓ꝫꝗd n̄ ſimpl̓r .i. ẜm quendā effectum aggrauatiōispropter illam circūſtantiam ingratitudinis: habꝫenim illa culpa recidiui quādam maiorē grauitatem propter illam ingratitudinem quam grauitatem non hr̄et ꝗ bn̄ficiuꝫ illud non ꝑcepiſſet: ſicutetiam ille ꝗ recepiſſet magnū bn̄ficium a dn̄o ſuotꝑali ſuꝑ exceſſu ꝑpetrato ꝯͣ eū ſibi relaxato vtiqꝫmaiori pena dignus eſt qͣꝫ ſi nō recepiſſet tm̄ bn̄fium. Et hoc idem ꝯfirmat Gratianus de peni. diſ.iiij. §. veꝝ dicens. Illa pctā dimiſſa redire dicunt̉:qꝛ ꝗſqꝫ poſt acceptam remiſſionem ad vomitumredierit: tāto grauius puniet̉ qͣꝫto benignitate deiabuſus ſinguloꝝ remiſſioni accepte īgratꝰ extuhec ibi. Un̄ ⁊ Guil. dicit ꝙ qͣꝫuis ꝗs non teneaturpeccata debito mō ꝯfeſſa iteꝝ ꝯfiteri: dꝫ tn̄ dicereſe al̓s in ſil̓ia incidiſſe ſi recidiuauit vt dep̄hēdat̉maior grauitas peccati ꝓpter illam ingratitudinadiūctam. Seruus ēt liberatus a ſeruitute ꝓpteringratitudinē ꝯmiſſam erga dn̄m ſuū redigitur īſeruituteꝫ ẜm iura. Dic̄ apl̓s ad Heb. x. Deterioramereri ſupplicia ꝗ filiū dei ꝯculcauerit ⁊ ſāguinēeius polutū duxerit quēadmoduꝫ iudeus: ⁊ hocpropter īgratitudinē. Quāto .n. ꝗs recipit maiorabn̄ficiā tato faciēs mala magis īgratꝰ eſt vn̄ ceterꝭ