Titulus. III.

promiſſis. Et hec ē expoſitio ſecunda ad ꝓpoſituꝫapl̓i ibi īducta. Alie expoſitōes dimittant. ¶ Itemiudicāt alij deū temerarie eo .ſ. ꝙ affligat bonos: enō pͥmiet h̓. de quibus dr̄ Malach. iij. Dixiſtis vanus eſt ꝗ ſeruit deo: ⁊ qd̓ emolumentū recipimusqꝛ mandatꝭ eiꝰ obediuimꝰ. Sed hoc eē falſū ⁊ temorariū iudiciū on̄dit ip̄e dicēs Iere. Quid vultꝭ mocū ī iudicio ꝯtendere? Oēs dereliꝗſtis me: vn̄ ꝗlibꝰmeret gehenā ſolū ꝓpter origīale ⁊ alias penas etiō nullus pōt conq̄ri. Iere. xij. Iuſtus ꝗdem tu esde peni. di. iij. Quid ergo..§. III.Quantum ad tertiumpͥncipale .ſ. iudicando d̓ ſe ip̄o temerarie dr̄. i. Corxi. Si nos metip̄os iudicaremꝰ nō vtiqꝫ a dn̄o iudicaremur. In iudicio hoc propͥo. Prīo oꝑꝫ fieridiligentem examī tōem ⁊ de hoc ītelligit̉ auctoritas. Secūdo redargutionem ⁊ punitionē ī ſe d̓ manifeſtis ⁊ hoc ꝗlibet: iuxta illud pͣs. cviij. Feci iudicium ⁊ iuſticiā. Tertio pōt fieri abſolutio vt .ſ. ꝗs ꝓcerto reputet ſe īnocentē ⁊ ſine mortali. ⁊ hoc nulli lꝫ. Et de hoc apl̓s. i. ad Cor. iiij. Neqꝫ me ip̄m iudico hec. Tho. ſuꝑ epl̓as. Sciēdū igit̉ ꝙ tale iudiciū eſt temerariū qn̄ ꝗs eſtimat certitudinaliter etſe ſe deo gratū ⁊ virtuoſū: qꝛ eū nō remordet ꝯſcīade mortali. Un̄ ab hoc iudicio cauet ſibi apl̓us dicens. i. ad Cor. iiij. Neqꝫ me ip̄m iudico. .i. īnocēteꝫpro certo me nō eſtimo. Cuius rōnē aſſignās ſubdit. Nihil mihi cōſcius ſū .i. nō habeo ꝯſcīaꝫ aliciius pctī mortalis ſed nō in hoc iuſtificatus ſū. .i. nōſufficit ad hoc ꝙ me iuſtū vere ꝓnūciē: qꝛ pn̄t aliqͣpeccata ī me eē q̄ me latēt: iuxta illud p̄s. xviij. delicta ꝗs intelligit. Sed hoc .ſ. certitudo iudicij d̓ corde alicuius reſeruat̉ ſoli deo ꝓpterea ſubdit. Oaūt iudicat me dn̄s ē: ẜm illud prouer. xvi. Sptuū ponderator ē dn̄s. Nā de hoīe dr̄ etiā quo adſe ip̄m. Nemo ſcit .ſ. ꝑ certitudinē vtrū odio vel amore .ſ. dei ſit dignus. Eccl̓iaſtes. ix. Quāuis .n. ꝗsvideat ſe agere virtuoſa oꝑa ⁊ frequenter ⁊ delectabiliter ⁊ prompte quo ad debitū fine: quod eſt ſignū habitus generati: tn̄ qꝛ actus virtutū acꝗſitarū ſūt oīo ſimiles actibꝰ virtutū īfuſarū nō pōt ꝗsſcire vtrū talis actꝰ bonus procedat a virtute p̄ciſeaꝗſita in ip̄o q̄ non ſufficit ad ſalutē aūt a virtute īfuſa neceſſaria ad ſalutē q̄ eſt ex gratia. ¶ Secūdoeſt temerariū iudiciū de ſe ip̄o cuꝫ eſtimat ſibi licere iudicare de cūctis reputans ſe ſpūalem: pro eoquod dicit apl̓s .i. ad Cor. ij. ſpūalis oīa iudicat ⁊ ipſe a nemine iudicat̉. Zemerariū ē .n. ⁊ p̄ſūptuoſuvt ꝗs reputet ſe ſpūalem. Nā ẜꝫ Tho. ſuꝑ dicta auctoritate dr̄ ſpūalis cuiꝰ ſpiritus illuſtrat̉ ẜm intellectū: ⁊ inflāmat̉ ẜm affectū a ſpū ſancto: qd̓ ſciriꝓcerto non pōt. Nec intelligit̉ illud apl̓i ꝙ tal̓ ſpūtlis iudicet omnia facta hominū etiam dubia: ſꝫ qd̓ſingulis q̄ pertinēt ad ſalutem rectum iudiciū habet vtrū .ſ. hoc ſit bonū vel malū. Nam vt dicitur.i. ethicoꝝ. Unuſꝗſqꝫ bene iudicat q̄ cognoſcit: ⁊ horum eſt optimus iudex: ſicut medicus d̓ mediona

ſibus: ⁊ ſicut vere virtuoſus de moribus quiboni vel mali. Qui aūt non eſt ſpūalis modo pcto non poteſt bene iudicare de hiꝰ. Et ideo ſuboꝙ ipſe ſpūal̓ ⁊ a nemine .i. ab homine non ſpirili nō iudicat̉. Nō aūt intelligendū ē tāqͣꝫ a ſurſuo non poſſit iudicari ſicut alij. ¶ Tertio eſt ucium temerartum quādo quis eſtimat non curadū ꝗcquid iudicent vel ſuſpicentur homīes deebonum vel malum pro eo: quod ait apl̓s. i. 1ij. Mihi aūt pro minimo eſt vt a vobis iudic.ſ. ſim fidelis ⁊ idoneus miniſter xp̄i: autno die .i. ab humano intellectu quocundſenti tempore ſecūdum glo. Temerarium etNam dicitur Eccle. xli. Curam habe de bonomine: ⁊ Augu. Qui negligit famā ſuam nimisdelis eſt. xi. q. iij. Non ſunt audiendi. Ut ergo.b. Tho. ſuper epiſtolas ī dicto paſſui de iudiciorum hominum erga ſe dupliciter curari conſeu curam habere. Uno modo qͣꝫtuꝫ ad aliosex eorum bono opere edificantur ⁊ malo ſcanzantur: ⁊ ſic boni non pro minimo ſed pro mhabent ab hominibus iudicari: cumcat Math. v. Uideant opera veſtra bcent patrem veſtrum. Alio modo qͣꝫtū ad ſe⁊ ſic non multum curant: qꝛ nec gloriam temlem cōcupiſcunt: iuxta illud Iſa. li. Nolite tuobprobrium hominum. Et hoc eſt quod aitſtolus. Mihi autem .i. qͣꝫtum ad me pertīetnimo dicit qꝛ fama inter minima bona cortur .i. inter tꝑalia. ¶ Quarto iudiciuē vt aliquis eſtimet iudiciū ſuū in agle ⁊ alios idem debere ſentire: cum dicat Zconſe. di. iiij. In vna ⁊ eadem re tot fere ſerhoīes. Et apl̓s ad Ro. xiiij. Alius iudicar⁊ die .i. aliqua die abſtinendū ⁊ aliqua nodum continentiam legis. Alius iudicat oem̄ ſcꝫ habendum indiſferenter ad abſtinenvel non abſtinendum. Et intelligitur de illis leglibus proprie de quorum obſeruatione erat varia opinio inter iudeos conuerſos: vel etiam delis abſtinentijs que licite pn̄t ſeruari oī die: ⁊cōedere carnes ⁊ hiꝰ. Et ſubdit apl̓s. Unuſoqꝫſuo ſēſu abūdet .i. liber ſit ad ſequēdū qd̓ ſibi vitur qd̓ ītelligitur ẜm Tho. ibidem de indiffernon de his que de ſe mala ſunt. Iuſtum ergcium iudicate ait xp̄s Ioh. vij. ſecundum ꝙp̄s. cxviij. dicens. Feci iudicium .i. iuſtum iudic¶ Capl̓m nonum de ingratitudine: ⁊ ibi de mitis beneficijs nobis a deo conceſſis de quibushō dꝫ eſſe gratus deo.Uia prima et ſecunda ſpēs ſuꝑbie ꝗbus homa deo accͣepta ab eo non recogſad ſibi attribuit vel meritis ſui